null Beeld

Tv-review: 'Vriendinnen' op Eén

Nostalgie! Leuven, vroege jaren 50: het decor voor 'Vriendinnen' én, zo krijgen we toch de indruk tijdens het bekijken ervan, voor een wonderlijke tijd.

Tom Raes

Zelf waren we er niet bij, maar die tijden spreken voor zich: de Tweede Wereldoorlog was net iets minder zichtbaar dan zo'n vijf jaar eerder, het zou nog een hele poos duren voor iemand op het idee kwam om 'Vlaams' achter de plaatsnaam te plakken, en op een onbewaakt moment stak er zowaar een prille jongerencultuur de kop boven water - als je goed luisterde, kon je ergens te lande de eerste jongere z'n vader horen tegenspreken.

Er staan grote dingen te gebeuren, maar niemand die al haast heeft in 'Vriendinnen'. Eva (Annemone Valcke) noch Nel (Charlotte De Bruyne), de vriendinnen in kwestie, durven het al op een luidkeels protesteren zetten tegen de stoffige gang van zaken, die na de rimpels van de oorlog weer met alle macht in de plooi probeert te vallen. Al zijn de eerste barsten wel al zichtbaar: Nel is, zonder het te beseffen, de spreekbuis van de generatie die er dra staat aan te komen. 'Er moet meer zijn in het leven dan ijskreem scheppen en mij laten bepotelen!' roept ze op een bepaald moment uit; een uitspraak die op dat moment nog niet noodzakelijk overál op instemming kan rekenen, maar dat ze het over achttien jaar nog eens probeert. Elders gaf een advocaat zijn zoon dan weer het advies zich te specialiseren in scheidingszaken ('Dat is de toekomst'), alvorens hem het geheim van een goed huwelijk toe te vertrouwen: een goede secretaresse. Wie beweert dat er vroeger van simpeler tijden gesproken kon worden, heeft het volgens ons toch vooral over de motiefjes van het behangpapier van toen.

Op nagelbijten tussendoor hoeft u (nog) niet te rekenen: 'Vriendinnen' is het relaas van zo'n 75 jaar vriendschap; de deiningen in het verhaal zijn vooral die van het dagelijkse leven - in de jaren 50 en in de daaropvolgende decennia. Hoe één en ander eindigt, weten we al: in de begingeneriek zie je twee vrouwen rondkarren in de gangen van een rusthuis, maar voorspelbaarheid hoeft niet altijd een domper te zijn.

Noteerden we als troeven: de zwart-witfilmpjes die je tussendoor 'Forrest Gump'-gewijs in het juiste tijdskader droppen, die treurige sepiatint die het scherm overneemt zodra er binnenshuis gefilmd wordt, en, last but not least, Jos Verbist als de vader van Eva: een gezinshoofd dat z'n gezag vooral te danken heeft aan traditie, en dus weleens moeilijke tijden tegemoet zou kunnen gaan in de volgende afleveringen.

Allemaal redenen om te kijken? Hangt ervan af. Hoe wollig wilt u uw zondagavonden hebben? Was u er zélf bij, die vroege jaren 50? Hebt u iets anders te doen?

Simpeler tijden, hebben ze ooit bestaan?

undefined


Quote

'De beste garantie op een goed huwelijk is een goeie secretaresse.' - En hoe een goeie secretaresse te strikken, dat leren we hopelijk in de volgende aflevering.


Tweet

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234