null Beeld

Tv-review: 'Weg van België' op Canvas

Je hebt van die mensen wiens simpele aanwezigheid in een programma al als een kwaliteitsmerk kan worden gezien. Van wie de kijker weet: als die meedoet, kan het wel eens heel goed worden. Tom Audenaert is zo iemand. Wim Helsen ook. En natuurlijk Phara De Aguirre. Die laatste was gisterenavond te zien in ‘Weg van België’, haar nieuwe documentairereeks op Canvas.

mke

Phara ging een familie opzoeken die hier ooit een asielaanvraag indiende en, na jarenlang procederen, alsnog naar het land van herkomst werd teruggestuurd. Met hoofd, hart en ziel zaten ze nog altijd in België, dat land waarover de eerste de beste autochtoon zich maar wat graag smalend uitlaat. Twee keer 'Weg van België', dus: de titel is misschien een flauwe woordspeling, maar ze dekte de lading wel.

Maar ook een land, en dat werd in ‘Weg van België’ heel erg duidelijk, dat voor mensen die de pech hadden het levenslicht te zien op een plaats waar oorlog, armoede en trauma's dagelijkse kost zijn – neem nu Kosovo - een veilige haven is. Een haven die die ze na zes jaar illegaal verblijf ook volledig als hun nieuwe thuis hadden omarmd. Stille getuige daarvan: de lichtbruine Tiense suiker die mee naar Kosovo was overgevlogen, en daar spaarzaam werd gekoesterd.

Hun nieuwe leven in Kosovo – een land waar 70% van de bevolking werkloos is en waar lijfstraffen in het onderwijs nog steeds tot de geplogenheden behoren – viel hen duidelijk zwaar. Vooral de drie jonge kinderen voelden zich vreemden in hun eigen land: ze kenden de taal niet, de mensen waren er raar en klasgenootjes pestten hen omdat ze anders waren. Het is één ding om je een vreemde in een ander land te voelen, je permanent ontheemd voelen in je eigen vaderland: dat moet pas een mindfuck zijn.

Hulde aan Phara De Aguirre om die mindfuck én het absurde uitwijzingssysteem hier in België én het corrupte reïntegratieapparaat in Kosovo in een uurtje bevattelijk te schetsen. Bevattelijk en vooral: snoeihard op de emoties gespeeld. De Aguirre heeft zich de laatste jaren ontpopt tot de koningin van de betrokken journalistiek - zie ook ‘Liefde in tijden van kanker’ en ‘Zeven dagen jong’. Ook in ‘Weg van België’ was het onmogelijk om niet mee te voelen met het onfortuinlijke Kosovaarse gezin. Dat levert aangrijpende, bijwijlen zelfs ontroerende, televisie op - ook in 'Weg van België' was het onmogelijk om niet mee te voelen met het onfortuinlijke Kosovaarse gezin - en het is bij een politiek geladen onderwerp als dit ook nog eens bijzonder gewaagd.

Cynici zouden De Aguirre immers kunnen beschuldigen van partijdigheid, journalistieke zonde nummer één. Zijn wij het alvast niet mee eens: ‘Weg van België’ toont gewoon op bijzonder menselijke wijze hoe onmenselijk het internationale uitwijzingsapparaat nog steeds in elkaar zit. De tekortkomingen van zo'n ingewikkeld politiek systeem blootleggen, en dat voor een breed publiek, is topjournalistiek.


Quote

'Ik denk niet dat ik me ga kunnen aanpassen.' De oudste dochter over haar nieuwe leven in... Kosovo.


Tweet

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234