null Beeld

TV-review: Werk aan de winkel

Dwarskijker bekijkt voor u het tv-seizoen, zo hoeft u dat niet meer te doen. Of misschien wél? Deze keer voor u besproken: Werk aan de winkel op vtm.

We horen ons Aline Juliànog te herinneren wegens bemoeienissen in 'Mijn restaurant!': ze heeft een partijtje mee gepijpt in de zwanenzang van dit programma. Nu ja, als we ons Aline Julià desgevallend níét herinneren, stél, dan is dat in het licht van de eeuwigheid helemaal niet erg.

Zij is een marketingspecialiste, en het komt me voor dat zulke lieden in vrijwel alle geledingen van de samenleving de touwtjes in handen hebben. Het lijkt me dan ook raadzaam dit puikje voor geen meter te vertrouwen, zelfs niet in het licht van de eeuwigheid.

Als je dan toch een marketingspecialistebent, en dus niet zomaar een marketeertje, waarom zou je je dan over de problematiek van een naar verluidt niet al te vitale kruidenierszaak in Kuringen ontfermen? Misschien omdat je aan een oefening in nederigheid toe bent? Maar dan wel in het vizier van een cameraploeg?

Zou ze, tussen ons gezegd en gezwegen, ook niet een beetje, een ietsepietsie, haar eigen product placementzijn?

In 'Werk aan de winkel', een afschaduwing van 'Mary Queen of Shops' (BBC2), treedt Aline Julià op als probleemoplosser bij kleinhandelszaken waar zogenaamd de klad in zit. In de eerste aflevering vlaagde ze door de nering van Bennyen Carine, twee typische kruideniers ten plattelande.

De buurt waar ze gevestigd waren bruiste niet: bij het zien van een voorbijganger was je geneigd je af te vragen: 'Wat mot je hier?' De twee kruideniers klopten ongezond veel uren, hadden nauwelijks tijd om te eten, zagen de buitenwereld niet, en keerden zichzelf een minimumloon uit.

Voor meer saillante details inzake pecunia: word belastingcontroleur en ploeg hun boekhouding om. Het type noeste werkers dat luttele dagen na z’n pensionering doodvalt in Benidorm. De klant was koning, en ondertussen zuchtten ze zoals alle uitbaters van buurtwinkels onder de concurrentie van de supermarkten en de winkelcentra.

Het waren twee bescheiden, maar ook zorgelijke mensen, die in het zweet huns aanschijns op de kleintjes pasten. De toekomst was in hun ogen iets waar je veeleer bang voor hoorde te zijn. Zij gingen zich liever niet aan nieuwmodische gekkigheden te buiten, wat overigens niet opviel in het dorp. Het woord 'kruideniersmentaliteit' moet érgens vandaan komen. Waarom namen deze mensen eigenlijk deel aan 'Werk aan de winkel'?

Met een glimlach die het autoritaire en bevoogdende karakter van een steile hoofdonderwijzeres moest maskeren, gebood Aline Julià hen af te zien van hun non-foodafdeling, en voortaan voort te boeren als zogenoemde versmarkt. Bij Benny en Carine kon je in geval van nood ook tapijtreiniger kopen, en wie weet zelfs muizenvallen en jeukpoeder. Altijd was er wel een klant en dus een koning die te elfder ure een ons jeukpoeder nodig had.

Aline Julià troonde Benny en Carine mee naar een winkelstraat in Gent, waar ze, of ze daar nu zin in hadden of niet, ideeën moesten opdoen. Zouden er geen praktische bezwaren staan tussen handel in Gent en commercie in Kuringen? Aline Julià confronteerde de twee kruideniers ook met een dynamische jonge ondernemer, die een te gek eetkraam naar Thais model exploiteerde: street food.

Zo trendy als de neten, zo kek als de kolere, kortom: een inspiratie voor heel Kuringen. Zijn plastic tafeltjes en stoelen, 'die geen geld hebben gekost', deden Carine aan de kleuterklas denken, waarna ze haast ten onder ging aan een zenuwlach die in slappe lach omsloeg, als om een huilbui vóór te zijn.

Carine barstte echt in tranen uit, omdat ze inzag dat ze haar oude, vertrouwde winkel, haar goedzittende juk, weldra voor bekeken zou moeten houden. Op dat moment begon ik enigszins genoeg te krijgen van Aline Julià.

Ik dacht: 'Laat die twee met rust, mens, en ga in een vergaderzaal van een of andere multinational het hoogste woord voeren.' Het zal menigeen verwonderen, maar ik hijs vrouwen nu ook weer niet altijd op een piëdestal.

Ik geloofde geen ogenblik in de oprechtheid van de troost die Aline Julià op dat moment meende te moeten bieden: strategie is geen liefde.

De versmarkt kwam er, want anders was dit programma naar de vaantjes. Ergonomisch zat de winkel beter in elkaar dan vroeger, en de ruimte was luchtiger, lichter en overzichtelijker. Om zich van supermarkten te onderscheiden, deden Benny en Carine nu ook in delicatessen: Italiaanse specialiteiten, en voorts ook zeezout uit de Himalaya, waarvan Carine vernomen had dat het buitenissig gezond was.

Er kon van alles geproefd worden. Neem nu de groentechips. En passant demonstreerde Aline ook nog hoe je klanten zulke groentechips moest opdringen, met een cameraploeg erbij. In dit soort programma moet je altijd weer geloven dat er een wonder is geschied.

Je krijgt tevreden klanten te zien – waarom zouden genodigden op de openingsreceptie barre kritiek uiten? – en Aline Julià liet niet na zo vaak mogelijk te onderstrepen hoe gelukkig en hoe geheel en al herboren Benny en Carine erbij liepen.

Twee maanden later bleek de omzet met vijf percent gestegen – ik weet niet in welke mate dat een reden tot juichen is – en Benny en Carine hadden in hun ondernemingsdrift zelfs een 'koffiehoek' geïnstalleerd. Val nu dood! Aline Julià: 'Hebben jullie ook thee?'

Jammer dat we in dit programma niet vernamen wat Benny en Carine over Aline Julià dachten zodra ze haar hielen had gelicht. Middenstanders zijn daar anders goed in. Waar is de tijd dat ze nog jeukpoeder verkochten? Ooit jeukpoeder als aas in een muizenval gelegd?

Dit programma duurde veel langer dan nodig, en dat volstaat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234