TV-review: Zo zijn wij getrouwd (VT4, woensdag 11 mei, 21.50u.)

Humo bekijkt voor u het nieuwe tv-seizoen, zo hoeft u dat niet meer te doen. Of misschien wél? Deze keer voor u besproken: 'Zo zijn wij getrouwd' op VT4.


Concept

Ja, ik wil gratis op huwelijksreis.

Met

Liefde: de believers.


Review

Nieuwe afleveringen van 'Zo zijn wij getrouwd' kondigden zich aan, en prompt begon ik mijn Perfecte Dag bij elkaar te fantaseren. Helaas: net op het moment dat Mijn Liefste me de ring over de vinger schoof, werd ze verscheurd door een losgeslagen bloedhond. Het beest reet ook nog eens mijn zondagse pak aan flarden. Bummer.

De vier bruiden in 'Zo zijn wij getrouwd' - ze moesten elkaars trouwerij op verschillende aspecten quoteren, de winnares kreeg een huwelijksreis naar Bali cadeau - hadden geen last van nerveuze dagdromen waarin de liefde gekeeld wordt: ze maakten zich op voor een onberispelijk gala.

Jessica droomde van hoge hoeden en wandelstokken, namedropte Mozart en Beethoven en wilde absoluut 'een prinses' zijn, bij voorkeur van het Assepoester-type. 'Hou je muiltje maar,' dacht ik vooral, want aan sympathiek zijn doe ik na tienen niet meer.

Wendy noemde zichzelf van het winnende type. Nou, ben ik best jaloers op. In de loop van het programma liepen haar winstkansen naar eigen zeggen op tot 110%. Ze won niet.

Karolien noemde zichzelf 'een kleine bridezilla' en was de gedoodverfde favoriete. Zij won.

Maar de absolute ster van deze aflevering was Dolores, een teer nimfje dat in verlegen hexameters sprak en zo aardig loenste dat ik er prompt verliefd op werd.

Zo had ik het me tenminste voorgesteld bij het horen van haar naam, maar Dolores bleek een robuuste West-Vlaamse die in pittig patois haar rivales afserveerde, Laurie en Hardy niet bleek te kennen, en het op een lachend hikken zette toen haar vader zich op haar avondfeest aan een striptease waagde.

Men opent zijn gulp nooit, tenzij wanneer er geplast of geneukt moet worden - konden we die leefregel maar in een Koninklijk Besluit gieten. Dolores werd uiteindelijk de risee: de andere bruidjes moesten haar niet en sloten haar vakkundig uit van hun gesprekken. Op één van de avondfeesten slobberde ze een dessertje naar binnen, en ja: Dolores morste. Tristesse is: een klodder pudding op een hulpeloze boezem.

Huwen gebeurt in een atmosfeer van lieflijkheid, maar door het competitie-element zag ik vooral tactiek, tranen en doorgedreven bitchiness ('Ben jij wel een vrouw met hormonen?'). De bruidjes misten voortdurend allerlei dingen aan elkaars trouwpartij: een stevige kus, patatjes, een wow, emotie, de servetten voor 'Les lacs du Connemara'.

Wat bezielt mensen eigenlijk om die grote dag in het teken te stellen van een wedstrijdje, en een cameraploeg als eerste getuige te kiezen? En wat is er in hemelsnaam mis met de handycam van nonkel Luk?

Na afloop van 'Zo zijn wij getrouwd' nam ik 'Het huwelijk' nog eens ter hand, het ontmoedigend mooie gedicht van Willem Elsschot. 'Toen hij bespeurde hoe de nevel van de tijd / in d'ogen van zijn vrouw de vonken uit kwam doven, / haar wangen had verweerd, haar voorhoofd had doorkloven / toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt'.

Daarna loeide ik wat naar de maan, en vroeg ik niemand in het bijzonder ten huwelijk. Gelukkig zei ze nee.


Quote

'Voor mij is dat gewoon een betonnen gebouw met oversizede ramen en aanstarende beelden' - Jessica komt voor het eerst in een kerk.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234