null Beeld

Ty Segall & White Fence - Joy

Een goed gitarist begrijpt de mystieke aantrekkingskracht van een plank met zes snaren, en doet met tien vingers wat Eden Hazard kan met de benen van Brazilianen. Een geweldig gitarist kan al het bovenstaande, maar weet ook dat dribbels niet altijd hoeven, en dat je een noot nooit twee keer kunt spelen – ook niet als je ze herhaalt. Ty Segall is een geweldig gitarist.

Niet dat we daar ooit aan getwijfeld hebben. Daar hadden we de tijd niet voor. In januari was er nog ‘Freedom’s Goblin’. Puik plaatje. Amper een halfjaar oud, maar wie Ty kent, weet: hij heeft tussendoor vast een maandje vakantie genomen. Als chronische platendiarree een erkende aandoening was, mocht Ty Segall aan de Delhaize op de gehandicaptenplaatsen parkeren. Imodium lust hij niet. In die ziekenboeg leerde hij zes jaar geleden Tim ‘White Fence’ Presley kennen: ook uit Californië, en ook iemand die liefst nog voor het ontbijt al twee platen heeft uitgebracht. In 2012 namen ze samen ‘Hair’ op: een plaat die bedoeld was als één helft Segall en één helft Presley, maar de samenwerking beviel hen zo goed dat ze samen begonnen op te nemen.

‘Joy’ is het logische vervolg op ‘Hair’, een voortzetting. Denk: The Doors, de Moody Blues op die momenten dat ze het bij het juiste eind hadden, Broken Glass Heroes die het menen, The Who van ‘Sell Out’, meeliften met de ‘Magical Mystery Tour’. Als ‘Joy’ opgenomen werd in een garage, dan toch één die met donkerrood fluweel behangen werd. Is wel een restant van die garagedagen: de neiging om nummers te maken die korter zijn dan een niesbui. Maar noem ze geen stijloefeningen, daarvoor zijn ze vooral in de eerste driekwart van de plaat te volgroeid, en worden ze met te veel jaloersmakend gemak uit de mouw geschud. ‘Please Don’t Leave This Town’ heeft meer spanning in anderhalve minuut dan andere artiesten in veertig minuten brengen, en zelden klonk een akoestische gitaar zo prangend als in ‘Body Behavior’ – op élke plaat een rechtgeaarde single. ‘My Friend’ is zeldzaam want duurt langer dan drie minuten, maar telt met die samenzang geen seconde te veel.

Vaak is het moeilijk te zeggen waar Segall eindigt en Presley begint. Het duurt zelfs tot ‘Other Way’, één minuut veertig punkrock, ingeleid door een grommende hond en nummer tien van vijftien, eer die eerste nog eens op zijn fuzz-pedaal stompt om zijn gitaar als velcro te laten klinken. Op ‘Joy’ springt het een beetje uit de band, alsof Segall u er toch even aan wou herinneren dat híj het wel degelijk is, daar aan de andere kant van de pick-up. Niet onlogisch: met zo’n platendrang zou je het hem niet kwalijk nemen mocht hij er eens eentje uitbesteden. Maar nee. Als u dit jaar door het bos van Ty één boom moet zien, dan deze.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234