U2 - No Line on the Horizon

Vraag: als het waar is wat Zappa zei, dat schrijven over muziek is als dansen over architectuur, wat moet je dan in vredesnaam aan met 'No Line on the Horizon' als je alleen een pen hebt? Hoe verwoord je de hoogste vlucht van U2, de laatsten der rocksterren? Antwoord van onze chef-TTT: 'Wees nederig, doe je huiswerk, lééf met die liedjes en laat dan pas brein, buik en ballen spreken.' Volgt u?

Het begon, zoals zo vaak bij Bono en co., met een valse start. In de zomer van 2006 doken ze, belust op een nieuw elan na het behoudsgezinde een-tweetje 'All That You Can't Leave Behind' en 'How to Dismantle an Atomic Bomb', de studio in met Rick Rubin, de koning Midas der knoppendraaiers. Veel meer dan de aardige poging 'Window in the Skies' (te koop op '18 Singles') kwam er niet van. Rubin wilde U2 rücksichtslos laten rocken, maar U2 wilde méér: van kleur verschieten! Wild vertakken! En dus rinkelde het op een goeie dag bij Brian Eno en Daniel Lanois, architecten van de baanbrekers 'The Unforgettable Fire' ('84), 'The Joshua Tree' ('87) en 'Achtung Baby' ('91). Een zomer later zaten ze met z'n allen te jammen op de koer van een afgehuurde riad in Fez, Marokko - wachtend tot, met de woorden van de zanger, God binnenwandelde.

Daarna pendelden ze (God achterna?) nog tussen New York, Zuid-Frankrijk en thuishaven Dublin, en toen eind 2008 in Londen de laatste riff op band belandde, was oudgediende Steve Lillywhite mee aan boord als coproducer en had het kind een naam: 'No Line on the Horizon' verwijst naar het moment van de dag dat Bono de zee en de hemel vanuit zijn raam in Bray naadloos in elkaar kan zien overlopen. Hetzelfde fenomeen op de hoesfoto, een shot van het Bodenmeer door Hiroshi Sugimoto: magistraal gaat die van donker naar licht. Net als, u raadt het al, de nieuwe U2 zélf, waarop je met een beetje verbeelding een heel etmaal kunt horen verstrijken, van ochtend tot ochtend, terwijl de scheppers in elf sessies akoestisch, elektrisch en eclectisch al je zinnen bespelen.

Ontwaak, druk op play en je wordt overspoeld door de titeltrack, waarin Bono, surfend op een kamerbrede krautrockgolf, de baseline van het volgende uur declameert: 'Infinity is a great place to start'. 'Magnificent', nummer twee, een door Bachs Magnificat geïnspireerde ode aan de liefde, ís zijn titel. In 'Moment of Surrender' slaat meer dan zeven minuten lang het hart van de plaat: Bono vertolkt (niet z'n laatste rolletje) een junk die een openbaring krijgt aan een geldautomaat, en algauw stijgt een gospel op die je van top tot teen doet tintelen. De hoogst originele brok soul 'Unknown Caller', waarin een man aan het eind van zijn Latijn plots sms'jes krijgt van een onbekende (God alweer?), sluit het sublieme openingssalvo af.

De zon staat in het zenit als het fijnmazige, gelaagde geluid van deel één plaatsmaakt voor kwikzilveren pop, sexy en silly - alsof je even adem mag halen. 'I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight' is een verrukkelijk verzoek om ja te zeggen tegen het leven, 'Get On Your Boots' een flirterig pleidooi voor meisjes aan de macht, en in 'Stand Up Comedy' is Bono het, de tong stevig in de wang, roerend eens met al wie hem een messiascomplex aanwrijft: 'Be careful of small men with big ideas' preekt-ie, terwijl The Edge, de hele elpee trouwens in Guitar Hero-modus, 'm de gloeiende funk aan de schenen legt.

Hebben we al gezegd dat de drums van Larry Mullen Jr. en de bas van Adam Clayton de trein voortreffelijk op de rails houden?

Het duister valt en act drie rolt aan op de tonen van 'Fez (Being Born)', waarin een Maghrebijn via Cádiz naar huis reist: minimale ambient spat uiteen in een vuurwerk van tempowisselingen - hét experiment waar fans van 'Pop', de geniale mislukking uit '97, sindsdien op hebben gewacht. Volgt: 'White as Snow', een pastorale (naar een traditional) voor een stervende soldaat in Afghanistan, één van de aangrijpendste songs die U2 al schreef. Volgt: 'Breathe', één van de pótigste songs die U2 al schreef - op een rollende blueswals ratelt beatpoëet Bono over hoop tegen beter weten in. Volgt: de coda 'Cedars of Lebanon', een stille karakterstudie van een oorlogscorrespondent, die je naar bed stuurt met een doordenker vanjewelste: 'Choose your enemies carefully 'cos they will define you'.

Met één been in de traditie, één in het onbekende en de moed om te falen heeft U2 een plaat gemaakt die bruist van passie en spelplezier, warmte en diepte, over overgave in tijden die daar allesbehalve toe uitnodigen. 'The sweetest melody is the one we haven't heard' klinkt het ergens, en misschien verklaart dat wel waarom de vier Ieren na drieëndertig jaar ook op hun twaalfde werk tekeergaan alsof er geen einder in zicht is. Gelieve 'No Line on the Horizon' niet in stukken te downloaden, gelieve erin te báden. Brein, buik en ballen zeggen: magistraal.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234