Unknown Mortal Orchestra (AB)

De truc met de gitaar.

Er zijn veel dingen aan Ruban Nielson die ik niet begrijp. Waar de naam van zijn van zijn band vandaan komt. Zijn kledingstijl. De ‘a’ in zijn voornaam. Waar hij die ‘Delirium Tremens’-pet vandaan gehaald had maandag. Maar vooral: hoe zo’n onderdeurtje een houten plank met zes stukken staaldraad kan omgorden en op slag boeiender kan ogen dan eender welk badpakkenmodel. In de AB stond maandag het soort jongen op het podium dat zijn spreekbeurten fluistert, en waarvan de juffrouw op zijn rapport schrijft: ‘Ruban moet oogcontact leren maken. En iets doen aan die schrijffout in zijn voornaam’. Op het podium leek hij zijn songteksten soms als spiekbriefje op de tippen van zijn schoenen geschreven te hebben, maar dan sprong hij plots van het podium, beende hij vastberaden het publiek in, klom hij na zijn wandeling terug naar boven en draaide hij gezwind een pirouette - plus split.

In ‘Not in Love We’re Just High’ was dat, op het nieuwe ‘Sex & Food’ een psychedelische draaimolen waar je na elk rondje nog eentje cadeau krijgt, maar in de AB was het vooral het moment waarop Nielson voor één keer zijn gitaar liet liggen om elke aanwezige vrouw het nummer te gaan geven van zijn eigen kleine Eenzame Hartenbureau. Hij was al een keer eerder het podiumhout afgedaald: in ‘From the Sun’ vond hij genoeg ruimte om een solo te installeren die langer was dan het nummer zelf, die hij voor de gelegenheid en na een flinke wandeling bracht vanop het balkon. Het was pas toen hij zeker was dat niemand ‘m een pint zou trakteren in de lobby dat hij de terugweg inzette. ‘You can get away from the sun’: het klonk veelbelovend in zo’n zinderende AB. Ja, het was warm binnen. In die mate zelfs dat iemand zijn sigarettenrook uitblies in m’n gezicht en ik niet anders kon dan de verantwoordelijke gemeend bedanken voor de frisse bries. Maar ook ‘Swim and Sleep’, koelblauwe lichten, kwam verkoeling toewuiven. ‘In that sweet cool darkness’: ik wou dat ik twee haaien was, dan kon ik er samen zwemmen. En misschien was het toeval, maar voor ‘Ministry of Alienation’ en de tegelplakker ‘The Internet of Love’ greep Nielson naar iets wat het midden hield tussen een sitar, een gitaar en een vleugelrog. Hoe dan ook: het klonk goed, en achteraf werden er shotjes tequila uitgedeeld op het podium.

Toch een tip voor de rest van de tour, Ruban: je geluidsmixer sla je de volgende keer misschien best over als je gaat trakteren - de tweede helft van de avond klonk namelijk wat modderig. ‘So Good at Being in Trouble’, normaal een huilbui in fluweel, verloor daardoor wat aan zachtheid. Die nieuwe lawaaierige coda die het meegekregen had, had wat betreft mij ook niet gehoeven, maar het ging om een aanloop naar het zwaardere werk: ‘Nerve Damage!’ verdiende zijn uitroepteken, ‘Major League Chemicals’ wou met die ronkende riff Woodstockje spelen, en ‘American Guilt’ had het vuur dat je verwachtte van een groep die hun nieuwste plaat in Vietnam en Mexico zijn gaan opnemen - plaatsen waar wel Coca-Cola geserveerd wordt, maar nooit met de glimlach.

De enige wereldhit van Unknown Mortal Orchestra heet ‘Multi-Love’, een liedje dat ik nog liefst zou meenemen naar een onbewoond eiland om het helemaal voor mezelf te houden, maar in de AB werd het gretig gedeeld. Het klonk zoals bedoeld: als een driehoeksrelatie met enkel scherpe hoeken. Wie binnenkort examen goniometrie heeft, weet: zoiets werkt nu eenmaal niet. Ruban probeerde het ooit en kwam tot dezelfde conclusie. Nadien klonk het luidste applaus: is al dat hertezeer toch voor iéts goed geweest. Een bisronde volgde, maar bleek niet altijd even noodzakelijk: ‘Hunnybee’ was het soort R&B waar moorden voor gepleegd worden, maar ‘If You’re Going to Break Yourself’, naast commentaarsecties op het internet mijn favoriete treurtrip dezer dagen, werd iets te vrolijk aan stukken gepraat door aanwezigen die zo nodig Martinez’ middenveld nog maar eens van commentaar moesten voorzien.

Kortom: het ideale concert heeft Unknown Mortal Orchestra nog niet gespeeld bij ons. Kan ook goed zijn: dat betekent dat het nog moet komen. En wacht eens: is dat daar nu niet Pukkelpop dat we zien opdoemen aan de einder?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234