null Beeld

Unlocked

Noomi vs. de terroristen.

undefined

U heeft het vast al eens meegemaakt: de liefdesbliksem slaat in, en in al je romantische naïviteit denk je dat ze het perfecte meisje voor je is. En plotseling sta je zes weken verder in de relatie en denk je: ‘Verdorie, bitch, wat wíl je nou eigenlijk van me?’ Zoals het in de liefde gaat, zo gaat het ook vaak in de cinema. Aan het begin van ‘Unlocked’ dachten wij nog: ‘Goeie thriller!’ Achteraf dachten we: ‘Maar wat wílde dit monstertje van ons!?’

De hoofdreden om het beste te verhopen was natuurlijk die uitgelezen cast. In de rol van de in Londen gestationeerde CIA-agente Alice: de zich in de bikkelharde filmwereld tot nu toe zeer goed staande houdende Zweedse actrice Noomi Rapace. In de rol van haar baas: Kirk Douglas, die met het klimmen der jaren op het griezelige af op zijn zoon Michael begint te lijken. Of wacht even: zou het kunnen dat wij zaten te kijken naar Míchael Douglas, die met ouder worden meer en meer op zijn vader lijkt? In de rol van de CIA-directeur: de als immer erg genietbare John Malkovich. Orlando Bloom van zijn kant breit in ‘Unlocked’ een vervolg aan zijn comeback: ziet zijn gezicht er in ‘Pirates of the Caribbean: Salazar’s Revenge’ nog uit als een broedplaats voor zeeanemonen en poliepen, dan vertolkt hij hier een met een vuistdik Cockney-accent pratende ex-marinier die Alice een handje helpt.

In de eerste scène glijdt de camera het achterkamertje van een Marokkaans restaurant binnen, waar twee bebaarde Arabieren tegen de achtergrond van dreigende Arabische gezangen staan te overleggen. ‘Aha!’ zo hoorden we onszelf denken. ‘We zitten in de schimmige wereld van twijfelachtige imams en donkere terroristencomplotten!’ De plot komt in beweging wanneer Alice het bevel krijgt om een gevangengenomen koerier tijdens een ondervraging te kraken, zodat een dreigende aanval met het marburgvirus – ‘Een virus dat ebola naar de kroon steekt!’ – kan worden afgewend. Tot hiertoe waren we méé, maar dan – joekels van spoilers op komst! – begint de demon van de ongeloofwaardigheid toe te slaan.

Sommigen zullen ‘Unlocked’ prijzen omdat een vrouw eindelijk eens de heldin mag uithangen in een genre dat doorgaans wordt gedomineerd door mannen; wij daarentegen vonden de scène waarin Alice zich schietend en buitelend een weg naar buiten knalt vooral onrealistisch. En dat Alice zonder nadenken haar vertrouwen schenkt aan een ex-marinier (Bloom, dus) die zich verliest in zinnetjes als ‘Ik ben de enige vriend die je momenteel hebt!’ vonden wij al helemáál onwezenlijk. De grote climax staat dan weer bol van de tot op de draad versleten clichés: een laatste gevecht; een tijdbom die onschadelijk moet worden gemaakt; een countdown; handen die zich wanhopig uitstrekken naar de snel wegtikkende rode cijfertjes. Als toemaatje zien we hoe de handen van Michael Douglas de onvermijdelijke reling loslaten, waarna we hem als een steeds kleiner wordend stipje in de diepte zien verdwijnen, het dieptepunt uit zijn carrière met wiekende armen tegemoet tuimelend.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234