'Untouchable': Op hotel met Harvey Weinstein

Jammer natuurlijk van de CO2-uitstoot, maar toch bestaat er niets magischer dan een nachtelijke aankomst per lijnvliegtuig in Los Angeles. Het ene moment zie je door het raampje alleen maar een donkere landmassa, het volgende moment dimt de piloot het licht in de cabine en is het alsof zich onder de uitgeklapte wielen een onmetelijk groot roltapijt uitspreidt van miljoenen pinkelende lichtjes. Voor de duizenden jonge would-beactrices die jaarlijks in L.A. landen, zijn het de lichtjes van de hoop.

In onze verbeelding zien we hoe die meisjes hun neus tegen het vliegtuigraampje drukken – hun harten vol ambitie, hun koffers vol dromen. Zij die geluk hebben, zullen een slechtbetaald bijrolletje weten te versieren in één of andere vierderangse soapreeks. De meerderheid wacht een armoedig bestaan als dienstertje of als hotelbediende. Allemaal riskeren ze het om in de klauwen te vallen van griezels als Harvey Weinstein.

‘Untouchable’, een documentaire over de opgang en de val van Weinstein, ‘de man die op een Oscarnominatie vaker werd bedankt dan God’, heeft niet de ontluisterende impact van ‘Leaving Neverland’, de documentaire die Michael Jackson definitief van zijn sokkel blies. Weinstein lígt er al, en de film brengt geen nieuwe, schokkende feiten aan het licht. Dat Weinstein, een producent die op het hoogtepunt van zijn roem de macht bezat om mensen te maken of te kraken, er een sport van maakte om vrouwen mee te lokken naar zijn hotelkamer, alwaar hij hen bepotelde en in de ergste gevallen verkrachtte, wist u waarschijnlijk al. De makers hebben zich ook niet de moeite getroost om er een visueel opwindend kijkstuk van te maken: we zien pratende hoofden, afgewisseld met archiefbeelden van Weinstein en – kwestie van toch wat aan sfeerschepping te doen – nu en dan een vaag shot van een hotelgang. Toch heeft ‘Untouchable’ enkele verdiensten. Zelfs vandaag nog hoor je sommige individuen – meestal mannen die op de één of de andere manier dit soort zwijnerijen proberen goed te praten – steeds dezelfde vragen stellen. Waarom zeiden die vrouwen gewoon niet neen? Waarom gingen ze überhaupt mee naar zijn hotel? Als een studiobaas je uitnodigt om op z’n kamer iets te komen drinken, dan wéét je toch dat je méér te behappen zult krijgen dan alleen maar een cocktailrietje? Wel, deze docu geeft niet alleen een goed inzicht in Weinsteins geslepen werkwijze, maar ook in de gevoelsoverwegingen van zijn slachtoffers. ‘Het moment dat hij je meevroeg,’ zo getuigt iemand, ‘was een heerlijk moment – het moment van je grote doorbraak in Hollywood.’ Onmiddellijk daarna volgde de ijskoude douche: wat die vrouwen te horen kregen was niet ‘Ik heb een filmrol voor je’, maar wel ‘Laat je borsten zien.’ Hoop en wanhoop: nergens schurkten ze dichter tegen elkaar aan dan in de hotelkamer van Weinstein. Alles bij mekaar werpt deze documentaire een wrang licht op het reilen en zeilen in Hollywood. Gezien vanuit het raampje van een Boeing 747, is Los Angeles niet alleen een magisch lichttapijt, maar ook een stad waarvan de miljoenen lampjes samensmelten tot een lichtgevende zee van droefheid.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234