Vader en zoon Frank en Glenn Vercauteren: 'Als coach moet mijn vader afstandelijk zijn, maar ik ken hem als grappenmaker'

Toen Glenn Vercauteren begin deze zomer hoofdfysiotherapeut werd bij Anderlecht, kon hij niet bevroeden dat het project van Vincent Kompany niet helemaal zou aanslaan. Met als gevolg dat zijn vader, clubicoon Frank Vercauteren, enkele maanden later zou worden aangesteld als trainer, en dus ook zíjn baas zou worden.

HUMO Hoe is dat, werken met je vader als baas?

Glenn VERCAUTEREN «We hadden al eens samengewerkt, in Rusland, toen hij trainer was bij Samara. We zijn op elkaar ingespeeld, dat maakt het prettig. Een voordeel is ook dat we geen meetings moeten inplannen: ik woon bij hem in en heb mijn kinepraktijk bij hem thuis. We kunnen overleggen in de wagen, thuis tijdens het eten of desnoods ’s avonds laat.»

HUMO Krijg je nooit opmerkingen à la: ‘Hij is de zoon van, hij zal die job wel gekregen hebben’?

VERCAUTEREN «Niet vergeten: ik werkte al bij Anderlecht vóór mijn pa hier trainer werd. Ik ben hier in juni aan de slag gegaan, pa tekende pas begin oktober.

»Ik heb al vaak moeten horen dat ik ‘de zoon van’ ben, maar nooit in mijn job: iedereen weet dat ik hard werk. Pa is er de man niet naar om mij iets te geven als ik het niet waard ben. Tenslotte gaat het ook om zijn job: als ik mijn werk niet goed doe en geen fitte spelers aflever, breng ik hem in de problemen.

»Toen hij trainer werd bij Samara, had hij me meteen kunnen aanstellen als fysio. Maar dat deed hij niet: ik heb me eerst moeten bewijzen. Dat heb ik gedaan bij White Star Brussel, waarmee we kampioen zijn geworden in tweede klasse. In die eerste twee jaar na mijn studies heb ik slechts vijf dagen vrijaf genomen. Ik had mijn eigen praktijk, werkte in een fitnesszaak en gaf privéles. Ik combineerde vijf à zes jobs, werkte zeven dagen op zeven. Tot hij mij uiteindelijk vroeg om in Rusland te komen werken. Dat was de kans waarop ik gehoopt had.»

HUMO Kijken de spelers van Anderlecht anders naar jou?

VERCAUTEREN «In het begin maakten ze er grapjes over, maar ik kan daarmee lachen. Ze weten dat ik niet aan zijn handje ben komen binnenwandelen. Ze weten ook dat ze mij kunnen vertrouwen: ik ga niets doorvertellen.

»De komst van mijn pa was een goede zaak voor de club: hij was de juiste man op het juiste moment. Niet alleen is hij een clubicoon, ook de samenwerking met Vincent (Kompany, speler-manager, red.) verloopt prima.»

HUMO Vorige week herschikte voorzitter Marc Coucke de top van de club: Karel Van Eetvelt wordt CEO, Wouter Vandenhaute wordt adviseur en Patrick Lefevere treedt toe tot de raad van bestuur.

VERCAUTEREN «Een grote verandering, die een schokgolf door de media deed gaan. Maar ook wij hadden niets zien aankomen. Tijd zal raad brengen, maar ik heb alle vertrouwen in de toekomst. Het komt goed.»

HUMO Geen enkele Belg speelde meer Europese finales dan Frank Vercauteren met Anderlecht: vijf. Toch zul je hem daar nooit over horen opscheppen.

VERCAUTEREN «Nee, dat ligt niet in zijn aard. Volgens mij omdat hij altijd wil bijleren, en dat gaat nu eenmaal niet als je in het verleden blijft hangen. Wanneer ik ’s avonds mijn laptop dichtklap, is hij vaak nog aan het werk in zijn bureau.

»Mensen vergeten weleens wat hij allemaal bereikt heeft. Als speler én als trainer. En niet altijd met de grootste ploegen: het Genk met de jonge Kevin De Bruyne en Jelle Vossen waarmee hij kampioen werd, was nog niet het Genk van nu.

»Zijn bescheidenheid vind ik zijn mooiste eigenschap. Dat heeft met zijn afkomst te maken: hij komt uit een simpel, Brussels gezin. Mijn oma werkte als stikster in een textielfabriekje, mijn opa was chef-magazijnier bij een vleeshandel. Het waren heel eenvoudige mensen. En die eenvoud zit ook in hem.

»Hij weet ook dat wat hij bereikt heeft, niet alleen zijn verdienste is. Als speler stond hij bekend voor zijn geweldige voorzetten, maar hij was daarbij afhankelijk van wie er in de spits liep: Erwin Vandenbergh. Mijn pa zette voor en hij kopte ze binnen. Zonder zo’n topspits mag je nog zoveel goede voorzetten trappen als je wil, de ballen zullen er niet ingaan. Dat besef maakt hem bescheiden.»

HUMO Hoe doordrongen ben jij van zijn rijkgevulde carrière?

VERCAUTEREN «Het besef is pas later gekomen. Hij is gestopt toen ik 4 was: te jong om hem te hebben zien spelen. Mijn oudste broer was erbij op de luchthaven, toen hij als Rode Duivel terugkeerde van de wereldbeker in Mexico ’86. Ik heb vooral zijn periode als assistent-trainer van Anderlecht bewust meegemaakt. De móóie periode, rond het jaar 2000, met spelers als Zetterberg, Koller en Radzinski en topprestaties in de Champions League – die goal van Radzinski tegen Lazio! Ze trainden op een veldje naast het stadion, waar nu de parking ligt. Met mijn broers ging ik geregeld kijken en op het eind mochten we soms meedoen. Mijn pa gaf dan een paar voorzetten en wij trapten ze binnen.»

'Ik droom er eerder van te blijven groeien als mens dan voor Chelsea of Barcelona te werken. Ja, ooit wil ik op een WK staan, maar het hoeft niet morgen al te gebeuren: ik heb tijd'

HUMO Je bent de derde van vier broers, maar tenzij jullie het goed verborgen hebben gehouden, heeft niet één van jullie het talent van jullie vader geërfd.

VERCAUTEREN «Andy is keeper geweest bij Braine, Michael heeft amper tegen een bal getrapt, Dennis speelt in de amateurreeksen. Mijn pa heeft ons nooit gepusht, maar hij kwam wel soms kijken. Dan parkeerde hij waar niemand hem kon lastigvallen en keek hij toe vanop een afstand. Achteraf was hij nooit erg spraakzaam: ‘Hoe was je match?’ We moesten eerst zelf onze analyse maken. Pas daarna zei hij wat híj ervan vond. Hij was veeleisend, maar in de goede zin: hij wilde dat we beter werden. Maar we moesten niks.

»Ik heb altijd graag en veel gesport: turnen, fitnessen, boksen, kooivechten...»

HUMO Kooivechten?

VERCAUTEREN «Daarover bestaan veel misverstanden. Ik vergelijk het graag met karate: het is rustgevend. Wie slaat om te slaan, doet aan straatvechten en dat is geen sport. Nog altijd krijg ik professionele kooivechters over de vloer in mijn praktijk. Ik leer daaruit: hun revalidatie levert mij kennis op die ik naar het voetbal meeneem.»

HUMO Als kind heb je nog een tijdje gevoetbald.

VERCAUTEREN «Dat was een hobbelig parcours. Ik ben begonnen als duiveltje bij KV Mechelen, toen mijn pa daar jeugdcoördinator was. Maar omdat ik de lange autoritten beu raakte, ben ik er na een tijdje mee gestopt. Later heb ik het nog tot de reserven van Londerzeel geschopt, in derde klasse.

»Nu speel ik nog in de zaal, met wat vrienden. Maar ik ben voorzichtig: het zou niet professioneel zijn mocht ik door een blessure mijn job niet kunnen uitoefenen.»

HUMO Is een carrière als fysio bij een topclub het op één na beste als een carrière als voetballer er niet inzit?

VERCAUTEREN «Toen ik 13 was, heb ik de kruisbanden van mijn knie gescheurd. Er volgden nog wat kleinere blessures, en op den duur zat ik vaker bij de fysio dan dat ik op het veld stond. Er zijn momenten geweest dat ik een degout had van sporten. Tijdens mijn revalidatie – bij Olivier Beuckelaers, jarenlang fysio bij Anderlecht en een vriend van mijn pa – raakte ik gefascineerd door het menselijk lichaam en tot wat het allemaal in staat is. Na het middelbaar ben ik fysiotherapie gaan studeren. Kinesist is een sociale job, en elke dag is anders. Van baby’s tot 93-jarige oma’s, van gasten in een rolstoel tot topvoetballers: ik krijg ze allemaal over de vloer.»

HUMO Je vuurdoop in het voetbal was er één die kon tellen: je was fysio bij White Star Brussel, de club van de beruchte John Bico: manager, makelaar en trainer.

VERCAUTEREN «Je mag zeggen wat je wil over Bico: we zijn toch kampioen geworden (lacht). We zaten zo diep in de shit dat de groep stevig aan elkaar begon te hangen: we zaten allemaal in hetzelfde schuitje, en dat creëerde een band. Er was geen physical coach, geen dokter, geen masseur: ik deed álles.

»Op zulke momenten lijk ik erg op mijn pa: ik word betaald om een mening te hebben, dus geef ik ze ook. Ga je niet akkoord: tant pis. Ik denk dat Bico dat wel apprecieerde, we hadden een goed contact.»

HUMO Hij heeft de club kapotgemaakt.

VERCAUTEREN «Hij heeft ze ook gróót gemaakt. Maar als je te veel vijanden maakt, staat je uiteindelijk hetzelfde lot te wachten als Julius Caesar: messteken in je rug.

»Als je te veel toelaat, stappen ze over je heen. Daarom ben ik rechtlijnig. Bij White Star kwamen er weleens spelers te laat. Dan kropen ze ongemerkt langs het raam van de kleedkamer naar binnen. Tot er zich eens één vergiste van raam: dat van mijn bureau. Dan ben ik onverbiddelijk: we hebben neus tegen neus gestaan (lacht).»

'Mijn pa zal met zijn principes sterven. Hij kan zich aanpassen, maar hij zal nooit doen alsof om iemand een plezier te doen'


Geen Pfaff

HUMO Je vader vertelde me ooit dat jij zijn meest extraverte zoon bent. En in die zin ook het meest van hem verschilt.

VERCAUTEREN «Van de vier broers ben ik waarschijnlijk de zotste. Vroeger ging ik vaak uit en liep ik in de kijker. Door mijn job moet ik nu wat meer opletten en hang ik beter niet de aap uit op straat.»

HUMO Welke rol heeft je vader gespeeld in je opvoeding?

VERCAUTEREN «Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 was. We woonden bij mijn ma en gingen twee keer per week naar mijn pa. Hij was zeker geen afwezige vader: hij volgde alles van dichtbij op. Hadden we slechte punten op school, dan moesten we bij hem komen. Een fout in een dictee? Herbeginnen, tot er niet één fout meer in stond. Hij was streng, maar correct. En: hij communiceert buitengewoon goed. Voor hij zijn mening geeft, zal hij altijd eerst luisteren: ‘Waarom ben je te laat?’ Hij laat je beseffen dat de verantwoordelijkheid eerst en vooral bij jezelf ligt.

»We hebben nooit iets gemist. Daar verdient mijn ma de meeste credits voor. Ze heeft het zeker niet altijd makkelijk gehad met vier jongens in huis, maar ze is altijd een rustige en warme moeder geweest. Ook al had ze weinig tijd – ze werkte ook – toch kwam ze naast je zitten om je te helpen met lezen of huiswerk. Urenlang desnoods.»

HUMO Veel kattenkwaad uitgehaald?

VERCAUTEREN «Nee. Of toch niet waar ze weet van hebben (lacht). We hebben al jong onze plan leren trekken en hebben dat, met vallen en opstaan, goed gedaan. Vaak kwamen mijn oma en bobonne een handje toesteken. Mijn grootvaders heb ik niet gekend, zij zijn jong gestorven.»

HUMO Ik heb je oma langs vaderskant nog geïnterviewd toen ze al diep in de tachtig was.

VERCAUTEREN «Oma was een kleine, maar kranige en energieke vrouw. (Toont zijn hand) Kijk, ik draag haar trouwring, een 77 jaar oud familiestuk. Het is een reminder om niet van mijn pad af te dwalen en geconcentreerd te blijven op mijn werk. Mijn pa draagt die van zijn vader: hij heeft hem met een paar andere juwelen laten samensmelten tot een halsketting.»

HUMO Bij je oma hing ook een foto van haar schoondochter aan de muur. Ze vertelde dat ze nooit heeft begrepen waarom je ouders uit elkaar waren gegaan.

VERCAUTEREN «In haar tijd bestond dat niet. Het zal tussen haar en opa ook niet altijd rozengeur en maneschijn geweest zijn, maar scheiden mocht toen niet.

»Gemakkelijk is een scheiding nooit, maar wij mogen niet klagen. Een paar jaar geleden kwam ik op een avond binnen in huis en zag ik hoe mijn ma en pa samen champagne aan het drinken waren. Ik heb meteen mijn gsm gepakt: ‘Wacht, hier maak ik een foto van! Gaan jullie weer samenwonen?’ (lacht) Hun verstandhouding is met de jaren beter geworden.»

HUMO Trainer is een stressvol beroep. Nam je vader zijn zorgen mee naar huis?

VERCAUTEREN «Hij kon ze goed verbergen. Als hij thuis was, probeerde hij er ook echt te zijn voor ons.

»Zijn moeilijkste momenten heeft hij beleefd op het eind bij Anderlecht (dat hem in 2007 ontsloeg, red.). Als er ‘Frankie buiten!’ werd geroepen terwijl wij in het stadion zaten, vond hij dat erger voor ons dan voor hem. Hij werd afgemaakt, maar zijn eerste bekommernis was: ons beschermen.

»Maar goed, het feit dat hij er vandaag opnieuw trainer is, wil zeggen dat het vergeten en vergeven is. Pa heeft nooit dicht bij de supporters gestaan, daarvoor bewaart hij te veel afstand – hij is geen Jean-Marie Pfaff. Anderlecht blijft zijn club: hij is niet uit op revanche, maar wil ze haar oude glans teruggeven.»

'Ik heb al vaak moeten horen dat ik 'de zoon van' ben, maar nooit in mijn job: iedereen weet dat ik hard werk. Pa is er de man niet naar om mij iets te geven als ik het niet waard ben'


Ticket naar de zon

HUMO Sinds zijn terugkeer naar Anderlecht is hij niet erg spraakzaam op persconferenties.

VERCAUTEREN «De voetbalwereld is niet altijd fraai. Alles wat je zegt, wordt uitvergroot. Dan ga je automatisch opletten, al denk ik dat het in zijn geval meer voortkomt uit de wil om juist te handelen. Hij absorbeert alles en neemt dan pas een beslissing. Hij is een voorzichtig man.»

HUMO Hij stond, zeker in het begin van zijn trainerscarrière, bekend als een stugge man die achter elke boom een vijand vermoedde.

VERCAUTEREN «Zo heb ik hem nooit gekend. Voor mij is hij een man die ook grappen maakt, maar meestal in de rol van coach zit, en dus de baas is. Daar hoort respect bij. Dan moet je wat kouder en afstandelijk zijn.»

HUMO Is hij dat, afstandelijk?

VERCAUTEREN «Wás. De laatste jaren is hij veranderd.»

HUMO Wat heeft daarvoor gezorgd?

VERCAUTEREN «Zijn periode als trainer in de Emiraten. Na zijn ontslag bij Al-Jazira is hij nog enkele maanden gebleven en had hij plots veel tijd om na te denken. ‘The Monk Who Sold His Ferrari’ van Robin Sharma heeft toen een diepe indruk op hem gemaakt. Dat boek gaat over een advocaat die zijn leven een heel andere wending geeft nadat hij een beroerte heeft gekregen. Ik krijg in mijn praktijk ook weleens slachtoffers van een beroerte over de vloer. Je hebt er die hun oude leven verderzetten – slecht eten, slecht slapen, feesten – met nieuwe beroertes als gevolg. En je hebt er die het roer omgooien en weer gaan studeren, meer tijd met hun familie doorbrengen… Voor dat laatste heeft mijn pa gekozen na het lezen van dat boek: hij is rustiger geworden en nóg meer gaan nadenken voor hij iets zegt.

»Onderschat ook niet wat de zon doet met een mens. In de Emiraten was het altijd mooi weer, het leven is er aangenaam en de familie kwam er vaak op bezoek. Door die momenten in het buitenland zijn we veel closer geworden. Wij zijn fier op hem en ik weet dat hij dat ook op ons is.»

HUMO ‘Vroeger was ik een man van de herfst, ik ben ook in de herfst geboren. Maar de laatste jaren is de zon steeds belangrijker geworden,’ vertelde hij me toen.

VERCAUTEREN «Hij had altijd in België gewerkt, en plots zat hij elke dag in de zon. Alleen al door het klimaat zijn de mensen er vriendelijker. Sinds hij vaker de zon opzoekt, heeft hij ook minder last van zijn gewrichten.»

HUMO Zijn beruchte kromme benen!

VERCAUTEREN «Vijftien jaar geleden al hebben ze hem een knieprothese aangeraden. Ik weet niet hoeveel stukken meniscus er uit zijn knieën zijn gehaald, maar waarschijnlijk is die kromming een beschermingsmechanisme van zijn lichaam, om de druk op het bot te verlichten.»

HUMO Hij zei eens dat hij zich ooit zag emigreren, maar niet zonder in België iets achter de hand te houden.

VERCAUTEREN «Zo’n leven zie ik hem na zijn carrière inderdaad wel leiden. Pendelen en genieten van het leven, dat ligt hem wel.»

HUMO Jij kent hem goed, hè?

VERCAUTEREN «Ik heb altijd een speciale band met hem gehad. Omdat ik de mooiste van de vier ben, zeker? (lacht) Nee, serieus: door mijn kruisbandblessure heb ik op jonge leeftijd veel tijd met hem doorgebracht. Hij was degene die me meenam naar de dokters op Anderlecht en me vergezelde tijdens mijn revalidatie. Dat heeft ons dichter bij elkaar gebracht.»

HUMO Ik was erbij toen hij in 2015 kampioen speelde met Samara in de Russische tweede klasse. Een omhelzing tussen jullie beiden heb ik niet gezien.

VERCAUTEREN «Mijn pa is niet zo fysiek. Maar er bestaan foto’s van de titel met Racing Genk waarop ik hem een kus geef. Ik weet nog dat ik dacht: fuck, wat heb ik nu gedaan! (lacht)»

HUMO Toen Genk die titel pakte, na een zenuwslopend duel met Standard, is hij emotioneel geworden: hij zat huilend in de dug-out. Zo kenden we hem niet.

VERCAUTEREN «Die foto staat nog steeds op mijn gsm, al herinner ik me de vreugde, niet de tranen. Waarschijnlijk was het de ontlading: ‘We hebben het geflikt!’

»Er is toen veel gebeurd, en dat kwam die avond allemaal samen. Zijn zus was juist gestorven, de vrouw van een goede vriend ook, zijn broer had kanker, het ging niet goed met zijn mama... In twee jaar tijd is hij zijn broer, zijn zus en zijn moeder verloren. Buiten ons heeft hij geen dichte familie meer. Daarom is familie hem zo dierbaar geworden.

»Hij toont niet gauw zijn emoties. Dat zit niet in onze aard. Bovendien heeft hij zich altijd sterk moeten houden: een voetballer die zijn emoties toont, kan door een trainer naast de ploeg worden gezet.»

HUMO Bij de meeste van zijn clubs heeft hij samengewerkt met psycholoog Johan Desmadryl. Spelers werden onderworpen aan de gekste activiteiten, wat weleens op gelach is onthaald.

VERCAUTEREN «Teambuilding is voor hem niet iets vrijblijvends, maar een manier om iets te weten te komen over zijn spelers. Ik heb de verhalen hier op Anderlecht ook gehoord: dat ze ’s avonds in de kou in een kajak de Noordzee op moesten, bijvoorbeeld. Maar als je dat slim aanpakt, leer je eruit wie de jongens zijn die anderen zullen redden als ze in de problemen komen. Op en naast het veld.

»Mijn pa zal met zijn principes sterven. Hij kan zich aanpassen als dat nodig is, maar hij zal nooit doen alsof om iemand een plezier te doen.»

'Het is best grappig. Ons hele leven zijn we met vier broers geweest, en nu hebben we er plots een zusje van 3 jaar bij'


Opnieuw papa

HUMO Anderlecht is zijn derde Belgische club in korte tijd, na Cercle en Oud-Heverlee Leuven. Merkwaardig, want hij verheelde niet dat hij niet alleen het weer, maar ook de Belgische mentaliteit beu was.

VERCAUTEREN «Hij is een man van uitdagingen. Geef hem de middelen en de tijd om iets op te bouwen, en de kans is groot dat hij slaagt.

»Er zijn ook familiale redenen waarom hij in België is gebleven. Mijn oudste broer heeft twee kinderen en die ziet hij nu vaker. Hij is ook een dagje ouder: 63. Dat ene jaar in de Russische tweede klasse heeft hem een paar jaar van zijn leven gekost. De verste verplaatsing was tegen de grens met China: acht uur vliegen. Tel daar het tijdverschil bij: slopend.»

HUMO Rusland heeft om een nog andere reden diep ingegrepen in zijn leven: hij is er opnieuw vader geworden.

VERCAUTEREN «Van een dochter, Maya. 3 jaar is ze intussen. Ik noem haar mijn zus, niet mijn halfzus. Ze hoort er helemaal bij, ik heb een goede band met haar. Da’s best grappig: we zijn altijd met vier broers geweest en plots hebben we er een meisje bij. Maar we zijn heel blij, zelfs mijn ma – je kunt toch niet boos zijn op zo’n kindje? Maya begrijpt al wat Nederlands en Engels, maar voor mij is ze een reden om mijn Russisch te vervolmaken. Vorig jaar ben ik haar gaan bezoeken tijdens het WK in Rusland.

»Haar mama en mijn pa hebben mekaar leren kennen in Samara. Onlangs waren ze in België: sinds hun papieren in orde zijn, is dat makkelijker geworden. Maar zoiets moet je rustig opbouwen: ze zijn hun leven in Rusland gewoon. Nu eens gaat mijn pa naar daar, dan weer komen zij naar hier. Of ze spreken af ergens onderweg als ze niet veel tijd hebben, in Moskou bijvoorbeeld.»

HUMO Heeft het prille vaderschap hem veranderd?

VERCAUTEREN «Niet echt. Dat hij zo relaxed is, komt doordat hij alles al eens heeft meegemaakt.

»Als jonge trainer wil je alles zelf doen, maar dat hoeft voor hem niet meer: hij vertrouwt op zijn staf. Dat scheelt een pak stress. Maar hij is nog altijd even perfectionistisch: als het niet goed is, is het niet goed. Dan zal hij het ook zeggen, nieuwe papa of niet: ‘Steek je hemd in je broek!’ Of: ‘Je schoenen zijn vuil!’ Zijn oog voor detail is nog steeds intact.»

HUMO Heeft hij het weleens over je kapsel?

VERCAUTEREN (lacht) «O ja, váák! Mijn oma zag dat graag, een staartje voor een man. Dat antwoordde ik hem steevast: ‘Oma is fan!’ Dan zweeg hij. Een tijd geleden ben ik een weddenschap met een speler aangegaan: als we kampioen spelen, mag hij het afknippen. Maar de tegenprestatie is dat hij met geschoren wenkbrauwen naar het EK moet als het niet lukt (lacht).»

HUMO Heeft je kleine zusje je nog niet zelf naar een kind doen verlangen?

VERCAUTEREN «Jawel! De vrouw met wie ik dat wil, heb ik al gevonden. Maar eerst willen we nog reizen.

»(Zijn telefoon gaat) Yeah, baby. On your way? (Weer tot Humo) Dat was ze: Olivia. Ze komt uit Engeland en heeft als hr-manager voor Brighton & Hove Albion gewerkt, de club waarvoor Leandro Trossard speelt. Toen de clubeigenaar ook Union kocht, waar ik op dat ogenblik werkte, is ze naar Brussel verhuisd en bij Union aan de slag gegaan. Zo hebben we elkaar leren kennen. Een topvrouw!»

HUMO Welke dromen koester je nog?

VERCAUTEREN «Dat ik kan blijven groeien als mens, en de best mogelijke versie van mezelf kan zijn. Het ontembare verlangen om ooit voor Chelsea of Barcelona te werken, heb ik niet. Uiteraard is de Champions League een droom, en ooit wil ik op een WK staan. Maar dat hoeft niet morgen al te gebeuren: ik heb tijd.

»Neem nu Percy Tau, de spits van Club Brugge die vorig seizoen bij Union speelde. Hij wilde graag eens Paris Saint-Germain aan het werk zien, zo vertelde hij mij. Dus ben ik vorig jaar met hem naar Parijs gereden om een match van PSG mee te pikken. Maar kijk, intussen heeft hij zelf tegen die ploeg gespeeld, in de Champions League! Zo snel kan het gaan.»

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234