null Beeld

Van dikzak tot Marokkaan: Humo's Comedy Cup-finalist Kamal Kharmach in 'De Slimste Mens'

Kamal Kharmach woog 200 kilo toen hij in Humo’s Comedy Cup 2014 tweede werd, na Lukas Lelie. Nu weegt-ie nog 75. Als zijn hersens niet in gelijke mate afgeslankt zijn, maakt-ie misschien wel kans om ‘De slimste mens ter wereld’ te worden. U komt er vanaf vanavond achter.

Kamal Kharmach «Voor een comedian is ‘De slimste mens’ slopend. Ik ging dood van de stress. Ik wou niet afgaan als academicus (Kharmach werkt als assistent op het departement economie van de Universiteit Antwerpen, red.) én ik wou een goeie beurt maken als komiek. Want als je grappig bent, is dat natuurlijk onbetaalbare reclame. Als Erik Van Looy een vraag stelde, dacht ik eerst aan een goeie grap en daarna pas aan het antwoord.»


Bekijk de set van Kamal Kharmach op Humo's Comedy Cup 2014

Bekijk de set van Lukas Lelie op Humo's Comedy Cup 2014

HUMO De bio op je eigen website begint zo: ‘Ik ben Kamal Kharmach, een jonge Belg, moslim, Vlaming, Marokkaan, teddybeer...’ Vond je het belangrijk om ‘moslim’ op de tweede plaats te zetten?

Kharmach «Daar heb ik niet eens over nagedacht. Ik ben er trots op dat ik moslim ben, maar eigenlijk val ik de mensen daar nooit mee lastig. Ik heb die opsomming gemaakt om iedereen voor te zijn: als ik al die etiketjes op mezelf plak, zijn we daar meteen van af en kunnen mensen me misschien gewoon als Kamal de comedian gaan zien. Want dat is mijn grootste wens, dat ik van al die labels verlost raak.»

HUMO Lukt dat al een beetje?

Kharmach «Meer en meer. Onlangs zei een vrouw na een optreden: ‘Amai, gij zijt zo sympathiek, ik was al na vijf minuten vergeten dat ge ne Marokkaan waart.’ Dat zegt wel véél natuurlijk. Het geeft aan waartegen wij moeten opboksen.

»Voor mij is het wel nieuw dat mensen me dáárover aanspreken. Vroeger werd ik niet eens als Marokkaan gezien, ik was gewoon die gast van 200 kilo die een hartaanval ging krijgen op het podium.

»De mensen zeggen me nu zelfs dat mijn grappen etnischer geworden zijn. Dat is nochtans helemaal niet waar. Maar ze dénken dat omdat ze me nu in de eerste plaats als migrant of moslim zien.

»Weet je nog hoe sommige media Adil El Arbi noemden na zijn overwinning vorig seizoen? ‘De slimste Marokkaan’. Ik vond dat afbreuk doen aan zijn prestatie. Hij was ook slimmer dan alle Belgen, hè? En hij ís een Belg. Ik ook: ik ben naar een katholieke school geweest, ik had veel blanke vrienden, ik heb aan de universiteit gestudeerd en ik werk daar nu ook. Dat ik Belg ben heeft me nog meer gedefinieerd dan mijn Marokkaan-zijn. En toch…»

HUMO Merk je ook in het dagelijks leven dat je nu meer als buitenlander wordt gezien?

Kharmach «Enorm. Als mensen me vroeger iets over discriminatie vroegen, zei ik altijd wel dat het bestond, maar eigenlijk kende ik dat gevoel niet. Toch niet als Marokkaan, als dikke mens wel. Tussen vier en vijf uur vermeed ik de straten, omdat die dan volliepen met schoolkindjes die ‘dikzak’ riepen. Die pijn ging elke keer door merg en been, dus bleef ik zo veel mogelijk thuis. Op de tram kwam er nooit iemand naast me zitten. ‘Logisch,’ dacht ik, ‘geen plaats genoeg.’ Maar wat merk ik nu ik 75 kilo weeg? Er komt nog altijd niemand naast me zitten! Ik voel me ook nog altijd bekeken, terwijl ik er nu – qua postuur – héél gewoon uitzie.»

HUMO Het racisme is erger dan je had gedacht?

Kharmach «Is dat racisme? Hitler, dát was een racist. Ik merk veel angst en onbehagen en wantrouwen, maar racisme vind ik van een andere orde. Ik wil daar ook niet te hard op focussen, omdat me ook opvalt dat er tegelijk een heel positieve evolutie aan de gang is. Ik heb het gevoel dat steeds meer mensen stilaan doorhebben dat je niet een hele gemeenschap moet veroordelen voor zoiets als de aanslagen in Parijs.

»Het heeft veel met vertrouwdheid te maken. Ik speel soms in dorpen in West-Vlaanderen en Limburg waar ze bij wijze van spreken nog nooit een migrant hebben gezien. Die kennen ‘ons’ alleen van de televisie. Maar hoe zie je ‘ons’ meestal op tv? In een slecht daglicht. Als je al dertig jaar lang een negatief beeld hebt gekregen van ‘de moslim’, dan snap ik dat je bang voor hem bent. Nu pas duiken er op tv ook positieve tegenwichten op. Mijn generatie is de eerste die echt een kans krijgt op tv. Mensen als Adil, Riad Bahri, ikzelf nu: wij kunnen voor gewenning zorgen. Wij kunnen de mensen een positief beeld tonen.»

HUMO Denk je daar ook aan terwijl de camera’s van ‘De slimste mens’ draaien, tussen het verzinnen van grappen en bedenken van antwoorden door?

Kharmach «Ja. Ook dáárom wil je een goeie beurt maken. Jammer dat het moet, maar ik doe het graag. Daarom beantwoord ik ook overal vragen over het hele migrantenvraagstuk, terwijl dat eigenlijk mijn winkel niet is. Ik ben comedian en econoom. Op het podium en op mijn bureau buig ik me het liefst over armoede, over belastingen, over klimaatbeleid – over politiek, zeg maar.

null Beeld

»Ik heb een tijdlang een blog geschreven op de jongerensite StampMedia, tot ik doorkreeg dat ik dezelfde boodschap veel beter met grappen kon overbrengen. Die blog werd vooral gelezen door mensen die het 100 procent met me eens waren. Iemand overtuigen, of zelfs laten twijfelen, deed ik nooit. Vrij zinloos, dus. Terwijl ik dat als comedian wél kan.»

HUMO Geef eens een voorbeeld.

Kharmach «Ik heb het in mijn show eens gehad over de afscheidsvergoeding van 90.000 euro die Luckas Vander Taelen kreeg toen hij uit het Vlaams Parlement verdween, en hoe oneerlijk het wel is dat er zo met ons belastinggeld wordt omgesprongen. Diezelfde mevrouw die toen zei dat ze me zo sympathiek vond dat ze was vergeten dat ik Marokkaan ben, vertelde me dat ze dat niet eens wist. Ze was blij dat ik het eens had uitgelegd. We hebben die avond lang gepraat. Ik was toen nog dik en zij was ook gezet: uiteindelijk hebben we dieettips uitgewisseld.»

HUMO Jij woog toen 200 kilo, nu 75.

Kharmach «Op 14 oktober 2014 heb ik een maagring laten plaatsen. We zijn één jaar verder en ik weeg 125 kilo minder. Fenomenaal! Ik ben heel blij.»

HUMO En toch kan ik me voorstellen dat je als komiek het gevoel hebt dat je iets kwijt bent. Een beetje zoals mocht William Boeva plots een meter groeien.

Kharmach «Superdik ís gewoon grappig. Ik hoefde maar over mijn dagelijks leven te vertellen en de mensen lagen al plat. Nu pas merk ik ook hoe flauw sommige van mijn grappen waren. Dingen die altijd heel goed hebben gewerkt, doen nu niks meer, gewoon omdat een slanke gast ze vertelt. Ik moet echt op zoek naar een aparte invalshoek, want die ben ik kwijt.»

undefined

'Steeds meer mensen hebben door dat je niet een hele gemeenschap moet veroordelen voor de aanslagen in Parijs'

HUMO Maar dat ene nadeel weegt vermoedelijk langs geen kanten op tegen de vele voordelen?

Kharmach «Ik was 24 en mijn dokter zei dat ik de 30 niet zou halen. Maar pas toen mijn moeder me al huilend smeekte om er iets aan te doen, ben ik in actie geschoten. Ik was als een drugsverslaafde: ik ontkende mijn probleem, ik zei dat ik het wel onder controle had, dat ik kon stoppen wanneer ik wilde. Ik woonde op 600 meter van de bushalte: om dat traject te lopen, moest ik drie keer stoppen om mijn rug te ontlasten, zo veel pijn deed het. Op het podium stond ik voortdurend naar adem te happen. En ik was ongelukkig. Het leven zelf bood me geen plezier of troost meer, dat kon alleen eten nog – voor heel even. Dan stopte ik me helemaal vol en lag ik een uur lang in de zetel. Als ik boos was, at ik twee zakken pindanoten om te kalmeren. En het is natuurlijk een vicieuze cirkel: omdat je zo dik bent, kom je steeds minder buiten, je hebt weinig vrienden, helemaal geen liefdesleven, dus word je alleen maar ongelukkiger waardoor je nog méér gaat eten.

»Eten, thuis films kijken en comedy: uit méér bestond mijn leven niet. Het was een heel donkere, eenzame tijd. Ik was goed in oppervlakkige contacten, maar echte vriendschappen hield ik af. ‘Ik zal die mensen toch alleen maar teleurstellen,’ dacht ik.»

HUMO Maar nu ben je een knappe gast geworden. Zit je al aan 72 maagden?

Kharmach «Neen. Zelfs niet aan één (lacht). Erik Van Looy zei dat ook: ‘Knappe gast,’ maar in mijn hoofd ben ik nog altijd die dikke. Als ik in een lift stap, bereken ik nog altijd automatisch hoeveel kilo mensen er al in staan, bang dat het alarm zal afgaan als ik erbij kom. Ook bij vrouwen voel ik me nog heel onzeker.

»Je moet weten: ik was al dik als kind. Op mijn 12de woog ik 100 kilo. De laatste keer dat ik zoals nu 75 kilo woog, was in het vijfde leerjaar. Een vriendje vroeg me toen hoe zwaar ik was. Het was de eerste keer dat ik me schaamde voor mijn gewicht. Toen ben ik ook begonnen met grappig te zijn: het was een verdedigingsreflex. Door ad rem te zijn, werd ik toch een beetje een coole gast.»

HUMO Vind je het jammer dat Maggie De Block, een arts met een voorbeeldfunctie, blijft beweren dat je ook zo dik kunt worden zonder te veel te eten?

Kharmach «Natuurlijk. Ik verwijt Maggie De Block niks, ik ben de laatste om dat te doen, maar zij zit duidelijk nog altijd in de ontkenningsfase. Aanleg bestaat, dat is zeker, en dan word je makkelijk dikker. Maar om superdik te worden, moet je gewoon veel te veel eten. Dat moet je durven toegeven, je moet van de schaamte af. En die schaamte is nergens voor nodig; het is een ziekte, net zoals een alcohol- of drugsverslaving.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234