null Beeld

Van Kooten en De Bie

Kees van Kooten en Wim de Bie, de krasse knarren die de term 'krasse knarren' uitvonden, hebben naar jaarlijkse traditie een handvol oude Koot en Bie-sketches gecompileerd die te maken hebben met het thema van de Boekenweek, in Nederland eveneens een jaarlijkse traditie.

't Is een jaarlijkse traditie dat wij Kees van Kooten dan even in zijn Zuid-Franse hutje opbellen met de vraag wat we vanavond laat op Nederland 2 te zien zullen krijgen.

Kees van Kooten «Het thema van de Boekenweek is dit keer 'Curriculum Vitae - geschreven portretten', maar aangezien Wim en ik vermoedden dat de term 'curriculum vitae' veel mensen hoofdbrekens zou bezorgen, leek ons 'Koekkulloerem invité' wel een aardige titel. Het geeft ook goed aan wat de bedoeling is: we nodigen de kijkers uit om in ons privéleven rond te koekeloeren.»

HUMO En dat houdt in?

Van Kooten «Dat houdt in dat we in ons archief op zoek zijn gegaan naar scènes waarin we geen typetjes spelen, maar namens onszelf spreken.

»En dat bleken er nog behoorlijk wat te zijn. Zo is er een scène uit 1982 waarin ik aan een grote werktafel zit - míjn werktafel - en mijn irritatie ventileer over hoe de nieuwe mediadragers het leven gecompliceerd maken: nu moest ik al mijn elpees op cassettebandjes tapen, en al mijn oude 8-millimeterfilmpjes op het gloednieuwe fenomeen 'videorecorder' zien over te zetten.

»Ouderwetse modermismen, kortom, maar hopelijk ook enigszins tijdloos. Want voor de hedendaagse mp3- en dvd-gebruikers, en dan vooral die van het onhandige type, zullen ze vast wel herkenbaar zijn.

»In totaal hebben Wim en ik zeventien fragmenten geselecteerd, en we hebben ze alle zeventien een titel gegeven die parafraseert op 'Curriculum vitae'. Zo hebben we er eentje 'Curriculdrum vitae' genoemd.

»Wim had ooit een vaste rubriek in ons programma die 'Bie's' heette en waarin hij, gezeten aan een houten tafel, persoonlijke statements te berde bracht. In de scène die we gebruikt hebben voor de compilatie, komt hij er maar niet op wat hij wil zeggen.

»Terwijl hij zo een beetje zit te dubben, begint hij met zijn vingers op die houten tafel te roffelen. Ineens zie je hem beseffen: 'Hé, die tafel resoneert eigenlijk best wel mooi.' Waarop-ie een waanzinnige drumsolo ten beste geeft, enkel met z'n handen. Weergaloos gedaan van Wim.»

HUMO Meneer van Kooten, hoe gaat het eigenlijk nog met u?

Van Kooten «Goed. Ik heb al enige tijd niet meer af te rekenen met deadlines, zoals ik jarenlang heb moeten doen voor het schitterende blad Humo. Dat is op mijn leeftijd wel prettig. Het geeft me de gelegenheid om alle tijd te nemen voor de dingen die ik graag doe.

»Als ik bijvoorbeeld voor het blad Hollands Diep een lang artikel schrijf over de Belgische graficus Frans Masereel, dan stap ik met mijn vrouw Barbara in de auto en rijden we op ons dooie akkertje de Noord-Franse kust af om te kijken waar Masereel zoal gewoond en gewerkt heeft.»

HUMO Vorig jaar bracht u een boekje uit over de poëzie van de hedendaagse Amerikaanse dichter Billy Collins. Ik had nog nooit van de man gehoord.

Van Kooten «Nee, in Europa is hij nauwelijks bekend, maar in Amerika was hij van 2002 tot 2005 Dichter des Vaderlands. En, ter zijde: hij is een vriend van Bill Murray, die ik een schitterende acteur vind.

»Enkele jaren terug las ik in The New Yorker een paar gedichten van Collins. Ik was er meteen zo weg van dat ik me in de man ben gaan verdiepen. Zesentwintig gedichten die ik tekenend vond voor zijn oeuvre heb ik vervolgens vertaald, en aangevuld met wat bedenkingen van mijnentwege, en het geheel heb ik uitgebracht onder de titel 'Zo Wordt U Gelukkig'.

»In Nederland heeft die bundel dermate in de belangstelling gestaan dat ik durf te stellen dat iedere Nederlander die in poëzie geïnteresseerd is nu wel zal weten wie Billy Collins is. 't Is de zendingsdrang die altijd wel in me heeft gezeten - zelf noem ik het opdringerige geestdrift.»

HUMO Zou dat geen gedroomd orgelpunt van dit interviewtje zijn: een mooie dichtregel van Billy Collins?

Van Kooten (zonder nadenken) «'Ik ben blij dat ik de verleiding heb weerstaan / Als je al van een verleiding kon spreken toen ik jong was / Om een gedicht te schrijven over een oude man / Die eenzaam zit te eten aan een hoektafeltje bij de chinees'. Volkomen helder, denk je, tot je beseft: hij is nu zélf die oude man bij de chinees. Dat soort gelaagdheid, ik vind dat meesterlijk.»

Bekijk de sketch: De Vieze Man - Bonbons »

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234