null Beeld

Van Morrison - Born To Sing: No Plan B

Wat ik gaandeweg maar te weten ben gekomen aangaande Van Morrison, is dat zijn zogenaamde mindere platen helemaal geen mindere platen zijn.

Jürgen Beckers

Er staan songs op die je niet zou missen, mochten ze je weer ontnomen worden, maar wie mijn ‘Common One’ of – recentste ontdekking – ‘No Guru, No Method, No Teacher’ wegneemt, zal zijn beste dag niet hebben.

Ik heb Van Morrison nooit zo hard gevolgd als Dylan, mijn fout, maar zijn nieuwe is even goed als de nieuwe van Bob. ‘Born to Sing: No Plan B’ is na ‘What’s Wrong with This Picture?’ uit 2003 zijn tweede release op het gerenommeerde jazz-label Blue Note, en wat Van presenteert mag dan geen volbloedjazz zijn (de uitzondering heet – what’s in a name – ‘Close Enough for Jazz’), een plaat om de dag mee op gang te trekken is het ook niet.

‘Don’t you think I know who my enemies are,’ zingt hij in opener ‘Open the Door (to Your Heart)’. Eén lied verder, in het geweldige, acht minuten lang zacht vibrerende ‘Goin’ Down to Monte Carlo’ wordt dat: ‘Sartre said hell is other people, I believe that most of them are’.

Een lachebekje zal Van wel nooit worden, maar wat een verademing om iemand aan het woord te horen die geen blad voor de mond neemt en achteloos ook de schijnbaar onschuldigen zijdelings een veeg uit de pan geeft. ‘Playin in the background at the restaurant’, klinkt het ruim drie minuten ver in ‘Monte Carlo’, ‘some kind of phony pseudo jazz’. Waarop hij een streepje sax de nacht instuurt.

Morrison neemt net als Dylan op z’n laatste ruim de tijd om de songs hun werk te laten doen, en net als bij zijn overzeese vriend zijn de langste wandelingen vaak de indrukwekkendste. Hoe hij ‘End of the Rainbow’ komt binnengezongen, is van buitenaardse klasse. ‘No pot of gold at the end of the rainbow, no social ladder to climb around here.’ Alle citaten op een hoopje zijn het vooral timbre en frasering die je aan de speakers gekluisterd houden. Ik moest aan Sinatra denken, en dat overkomt me zelden als Sinatra zelf niet aan het woord is.

‘If in Money We Trust’, weer een trip van acht minuten, is de broeierigste protestsong van het jaar (beetje Neville Brothers, na een glas whisky of zes), en in het even zo lange ‘Pagan Heart’ etaleert Van dat ook de pure John Lee Hooker-blues hem nog vlot uit de vingers druipt.

Er is een anekdote van een Britse boekhouder die ooit zowel Dylan als Van Morrison als klant had, en het een goed idee vond om beiden uit te nodigen voor een etentje. Tijdens het hele diner – dat meerdere gangen besloeg - werd er geen woord gezegd.

Na vele uren stilte stapte Dylan uiteindelijk als eerste op, waarna Van Morrison zich tot zijn boekhouder wendde en zei: ‘Bob was in vorm vanavond, vond je ook niet?’ Zou het geen leuk idee zijn mochten ze samen op tournee gaan? Kunnen ze nog eens lekker bijpraten.

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234