Van seriemoordenaar tot papa van een spoorloze dochter: de metamorfose van acteur Michael C. Hall

Michael C. Hall (47) speelde een homoseksuele begrafenisondernemer in ‘Six Feet Under’ en een seriemoordenaar in ‘Dexter’, in de musical ‘Lazarus’ zong hij nummers van David Bowie over de dood, en ook zijn nieuwe Netflix-serie ‘Safe’ begint met een begrafenisplechtigheid.

'Er zijn veel gevaren in de wereld, maar ik denk niet dat al die bang makerij terecht is'

In ‘Safe’ speelt Hall een weduwnaar, Tom Delaney, die op zoek gaat naar zijn vermiste tienerdochter. Het script is van de hand van misdaadauteur Harlan Coben, en de andere hoofdrollen worden vertolkt door Marc Warren, de boezemvriend van Tom, en Amanda Abbington, een politiespeurder met wie Tom een relatie heeft. Zij moeten uitvissen wat er echt is gebeurd op een tienerfuif waar drugs circuleerden, hoe een lichaam in een zwembad is beland, en wie wat probeert te verbergen. Aan verrassende plotwendingen geen gebrek in deze serie, maar het ongemakkelijke zit vooral in het decor: de gebeurtenissen spelen zich af in een gated community in een niet nader genoemde Britse voorstad – de opnames vonden plaats in de buurt van Manchester en Liverpool.

michael C. HALL «We willen allemaal in een veilige omgeving wonen en we willen het beste voor onszelf en onze kinderen, maar o ironie: het gevaar komt van binnenuit (grijnst). We zijn geobsedeerd door veiligheid en we leven in een mediacultuur die op die obsessie inspeelt, en in een politieke cultuur die ze probeert uit te buiten. Er zijn ongetwijfeld veel gevaren in de buitenwereld, maar ik weet niet of die al die bangmakerij rechtvaardigen.»

Zijn hoofdrol in ‘Safe’ is een goede gelegenheid om het Britse accent nog eens te oefenen, iets wat hij niet meer heeft gedaan sinds hij in de jaren 90 op Broadway schitterde in het stuk ‘Skylight’ van David Hare. Hij klinkt overtuigend, het is in ieder geval geloofwaardiger dan zijn poging om voetbal te spelen in een barbecuescène in een aflevering.

– Je straalt ook een natuurlijke gereserveerdheid uit, en je hebt het talent om duistere rollen een lichte toets te geven. Typisch Engels, bijna.

Hall «Er is iets aan het DNA van Britse acteurs waarmee ik me wel verwant voel, moet ik toegeven. Ik leef ondertussen al meer dan een jaar in Groot-Brittannië, niet alleen voor de opnames van ‘Safe’, maar ook voor de West End-versie van ‘Lazarus’ en nog andere klussen.»

– Je hebt een beroep gedaan op dezelfde coach die je heeft geholpen om de lastige Oostkustklinkers van John F. Kennedy onder de knie te krijgen in de tv-serie ‘The Crown’.

Hall «Die opnames hadden veel weg van een militaire operatie. Zelfs de personages op de achtergrond waren piekfijn gekleed, alsof ze elk moment in close-up konden komen.

»Ik heb wel veel plezier beleefd aan de research voor die rol. Weet je dat Kennedy zijn overspel toeschreef aan de medicijnen die hij moest slikken voor al zijn kwaaltjes? Hallo! Had hij dan nooit van masturberen gehoord?»


Zieke geesten

‘The Crown’ en ‘Safe’ zijn twee nieuwe stappen in wat Michael Hall zijn Dexorcisme noemt, zijn pogingen om los te raken van Dexter Morgan, de psychopaat met een morele code – hij vermoordt alleen moordenaars, pedofielen en soortgelijke misdadigers – die hij acht seizoenen lang heeft gespeeld. Het valt niet moeilijk te begrijpen waarom Hall van dat personage af wil, zeker sinds werd geopperd dat seriemoordenaars fan zijn van de show.

HALL «Afschuwelijk is dat. Maar we hebben de serie nooit gemaakt om zulke zieke geesten van een handleiding te voorzien, of om moorden te verdedigen. Maar wie ergens bevestiging zoekt en die wanhopig probeert te vinden, zou naar ‘Dexter’ kunnen kijken en erin zien wat ze willen zien.»

– Een keerpunt was je hoofdrol in het stuk ‘Hedwig and the Angry Inch’ op Broadway in 2014.

HALL «Daarin speelde ik een transgender glamrocker, toen moest ik de knop wel even omdraaien (glimlacht). Het stuk was ondergedompeld in de androgyne esthetica van de David Bowie uit de jaren 70. Het personage van Hedwig is zwaar door hem beïnvloed. Ik had er toen nog geen idee van dat ik me al in zekere zin voorbereidde op wat komen zou.»

Een dik jaar later, eind 2015, zou ‘Lazarus’ in première gaan in New York, de musical van David Bowie waarin Hall de alien Thomas Jerome Newton speelt. Veertig jaar eerder had Bowie zelf de rol van Newton gespeeld in de sf-cultfilm ‘The Man Who Fell to Earth’ (1976).

HALL «Toen ik David de eerste keer ontmoette, kwam hij gewoon door de deur, maar in mijn herinnering is het alsof hij uit het niets tevoorschijn kwam. ‘Ik weet niet hoe ik je kan bedanken omdat je het wilt doen,’ zei hij. ‘Euh, geen probleem,’ stamelde ik. Daarna hadden we het over Rebecca Hall, met wie hij in een leesclub zat, en met wie ik in ‘Christine’ heb gespeeld, een film over een reporter die live op tv uit het leven stapt. Toen vroeg hij me: ‘Wat is dat toch met jou? Altijd maar de dood!’

»Daarna hadden we het over de nummers in ‘Lazarus’. Ik wilde enkele songs in een lagere toonaard zingen, om mijn stem te sparen. Dat vond Bowie niet erg: ‘Ik ben zelf ook enkele toonaarden gezakt.’ En toen zong hij voor de grap zijn klassieker ‘Changes’ enkele toonaarden lager, net een crooner (begint zelf ‘Changes’ te zingen als een jonge Tony Bennett). Toen ging ik bijna van mijn stokje van de opwinding. Nog zo’n onvergetelijk moment was toen hij me tijdens de repetities vroeg te zingen. Ik was erg geconcentreerd, maar bij de eerste noten van ‘Where Are We Now?’ gierden de zenuwen door mijn keel. ‘Zing nu eens mijn songs voor mij!’ grapte Bowie – hij zag ook wel hoe absurd de situatie was. Best genereus van hem, hoe attent hij me behandelde. Op het einde zong hij zelfs de backing vocals mee, één van de ongelofelijkste momenten in mijn leven.»

Michael Hall en David Bowie zagen elkaar sindsdien af en toe, maar de laatste keer was op de première van ‘Lazarus’ op Broadway. Een maand later zou de zanger overlijden.

HALL «Hij zag er tenger en breekbaar uit. Maar ik blijf me erover verbazen hoe hij zijn eigen dood in een kunstwerk en een laatste plaat, ‘Blackstar’, heeft verwerkt. Dat hij aan al die projecten werkte met in het achterhoofd de mogelijkheid – en later zelfs de zekerheid – dat hij binnen afzienbare tijd zou sterven, is zo sterk. Van het strafste wat ik ooit heb meegemaakt.»

Hall lijkt er met het grootste gemak over te praten. De verleiding is groot om de reden daarvoor in zijn eigen leven te zoeken. Zijn eigen vader, William, stierf aan prostaatkanker toen Michael 11 jaar was. En in 2009 kreeg Hall te horen dat hij leed aan de ziekte van Hodgkin, een vorm van kanker van het lymfestelsel. Hij haalde in januari 2010 zijn Golden Globe voor zijn rol in ‘Dexter’ af met een muts op het hoofd om zijn kale knikker te verbergen. Acht jaar later is hij genezen verklaard.

– Hielp de ervaring met je vader je om met je ziekte om te gaan?

HALL «Ja en nee. Ik kwam al heel jong in aanraking met de dood, en dat verandert je. Als je er zelf niet aan onderdoor wilt gaan, moet je afstand nemen. Ik heb de atmosfeer waarin ik daarna ben opgegroeid, vaak half grappend, half ernstig, omschreven als anti-enthousiast. Maar ik vind het niet erg meer, hoor. Ik heb ook geleerd om me ertegen te verzetten.»

Je zou je afvragen of die vroege confrontatie met de dood en een jeugd doordrenkt van anti-enthousiasme geen weerslag heeft gehad op zijn huwelijken. Hall is in 2016 voor de derde keer getrouwd, nu met schrijfster Morgan Macgregor. Eerder was hij in het huwelijksbootje gestapt met de actrices Amy Spanger en Jennifer Carpenter – die laatste heeft zijn adoptiefzus gespeeld in ‘Dexter’.

HALL (grinnikt) «Of we dat willen of niet, op de één of andere manier sluipt in onze intiemste relaties een dynamiek binnen die de relatie met onze ouders weerspiegelt. Het wordt pas echt vervelend wanneer je je daarvan bewust bent, en je toch blijft doen wat je altijd hebt gedaan.

»Morgan heeft smaak. Ik vertrouw haar daarin meer dan om het even wie, zeker als het over een scenario gaat. Toen ze het script van de eerste aflevering van ‘Safe’ las, zei ze: ‘Ik zou daar geen letter aan veranderen.’ Mijn mond viel open: ‘Dat heb ik je nog nooit eerder horen zeggen!’»

– Jullie hebben geen kinderen. Hebben jullie het daar al over gehad?

HALL «Dat wel. Het staat niet bovenaan op ons lijstje, maar het is zeker een optie.

»Voorlopig heb ik de handen vol met een documentaire over de beroemde speech van president Lincoln in Gettysburg in november 1863, waarvoor ik de commentaar inspreek, en met ‘The Torture Report’, een film over de behandeling van gevangenen in kampen zoals Guantánamo en Abu Ghraib. Daarin speel ik de hoofdadviseur van de CIA, naast Adam Driver. Tussendoor zing ik ook in een bandje. We zijn zelfs één en ander aan het opnemen.»

– Zullen jullie ook iets uitbrengen?

HALL «Dat is zeer goed mogelijk. Ik zou je moeilijk kunnen zeggen welk genre het is. We zijn door van alles en nog wat beïnvloed, niet het minst door de muziek van David Bowie.»

– En door de dood? Schrijf over de dingen die je kent, luidt het cliché.

HALL (lacht) «Slimme jongen!»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234