Van veulen tot vamp: de moeilijke zoektocht van Evelien Bosmans

Hoe wonderlijk is het dat de schattige Evelien Bosmans (27) in de nieuwe serie ‘Gent-West’ opeens een machtsbeluste, manipulerende gevangenisdirectrice speelt. Je weet niet wat je ziet, want ze doet het ijzingwekkend goed en leidt de kolkende vrouwenbajes met strenge hand. ‘Op de set kon ik alleen maar denken: dit gelooft niemand.’

'Ik snap de kijkcijferterreur niet. In alles wat ik om me heen zie gebeuren, heeft de meerderheid ongelijk'

Toch zijn we blij dat de Evelien die binnenhuppelt – op gympen en met een wit, hoog dichtgeknoopt bloesje – weer het meisje is dat we kennen. Ze is opgetogen en helemaal vol van de op stapel staande première van het toneelstuk ‘A Streetcar Named Desire’. Eindelijk speelt ze de rol waar ze al haar hele leven van droomde: Blanche. Ze stak het project zelf in gang, samen met haar zus Marlies, die in het stuk Stella, de zus van Blanche, speelt.

HUMO Wilde Marlies net als jij absoluut actrice worden?

Evelien Bosmans «Ja. En net als ik heeft ze daarvoor een omweg moeten nemen. Ze zat ook eerst op een Vlaamse toneelschool en ging daarna naar de Toneelschool Amsterdam.»

HUMO Vind jij haar goed?

Bosmans «Ze is beter dan ik. Helemaal anders ook. Ze is een heel geaarde vrouw, ze staat er – bam! Ik ben meer een fladderaar. Zo heb ik de afgelopen week elke dag de moed proberen te verzamelen om te zeggen dat ik iets echt niet wil, en gisteren hoorde ik mijn zus opeens zeggen: ‘Nee, sorry. Dat is echt mijn smaak niet.’ Die zégt dat gewoon. Ik vind het waanzinnig dat ze dat durft. Daar ben ik stikjaloers op. Het is vooral vreemd omdat ik de oudste ben, en thuis meestal het voortouw nam en voor haar opkwam.

»Voor hij aan het scenario van onze versie van ‘A Streetcar’ begon, heeft de schrijver ons geïnterviewd. Hij heeft ons levensverhaal in het stuk geschreven. Er zit bijvoorbeeld een scheiding in – je weet, onze ouders zijn gescheiden. Dat maakt indruk op kinderen, hè.»

HUMO Vorige keer vertelde je al dat dat van jou een conflictvermijder heeft gemaakt, en een beetje een pleaser.

Bosmans «Dat is zo. De sfeer rond de scheiding, de geborgenheid die wegvalt: ik vond dat allemaal verwarrend. Dat ik nu zoveel mogelijk de harmonie probeer te bewaren, is daar een gevolg van, denk ik. Maar ik geloof dat ik op dat vlak wel vooruitgang heb geboekt sinds ons vorige gesprek. Ik durf meer te zeggen wat ik wil en wat ik niet wil, wat ik fijn vind en wat niet. Ik draai niet meer met elke wind mee.»

[LOGIN_SCREEN]

HUMO Sarah, de vrouw die je in ‘Gent-West’ speelt, is extreem duidelijk in wat ze wil. Het is heel vreemd om jou te zien als iemand die manipuleert en een carrière najaagt.

Bosmans «Ik ben blij dat ik eens een slechterik mocht spelen. Al heb ik het er wel heel moeilijk mee gehad. Op de eerste draaidag groeide bij elke zin die ik zei, het gevoel: dit gelooft niemand, ik die een heel leger cipiers even ga zeggen hoe het moet. Voor elke rol die ik tot dan toe had gespeeld, had ik altijd wel ergens een aanknopingspunt in mezelf, iets waarvan ik dacht: ‘Aha, maar dit ken ik heel goed.’ Maar nu vond ik helemaal niks. Autoritair gedrag zit totáál niet in mij. De regisseur moedigde me de hele tijd aan: ‘Komaan! You’re the boss.’ Maar ik voelde mezelf steeds meer een klein meisje worden. Ik wilde op een stoel gaan zitten en zeggen: ‘Kan iemand anders dit alsjeblieft doen?’

»Ik weet nog dat ik bij de cateringtafel tegen Joke Devynck zei: ‘Ik denk echt dat wat ik sta te doen, slecht is. Leidinggeven zit niet in mij, niet in mijn hoofd en niet in mijn lichaam.’ ‘Weet je,’ zei ze: ‘Ik denk dat die rol juist goed voor je is.’ Kennelijk heeft zij in ‘Vermist’ ook heel lang een autoritaire figuur gespeeld, en ze zei: ‘Ik merk dat ik daardoor in mijn eigen leven ook soms kan denken: ‘En nu zet ik the bitch aan en ga ik het zo en zo oplossen.’’ Ze had gelijk. Ik ben me comfortabeler gaan voelen in die bepalende rol. Het sloop ook in mijn lichaam, want ik ging m’n schouders rechten en liep meer met m’n kin omhoog. Je ziet me in ‘Gent-West’ ook voor het eerst op hoge hakken. Daar heb ik speciaal om gevraagd, om me minder meisje te voelen en meer vrouw.»


Schone schijn

HUMO Waarom wilde je die rol in ‘Gent-West’ eigenlijk?

Bosmans «Net omdát het personage zo ver buiten mijn comfortzone ligt, om net datgene te moeten doen waar ik bang van ben, en zo terrein te winnen in mijn leven. Als je je ergste angst speelt, dan heb je het gehad en is het voorbij. Zo is het in het echte leven toch ook? Als je ergste angst bewaarheid wordt – dat je gedumpt wordt of zo – is dat eigenlijk bevrijdend: je hebt het meegemaakt en je leeft nog.»

HUMO Is gedumpt worden één van jouw grote angsten?

Bosmans «Ja. Ik ben nog nooit gedumpt geweest (glimlacht).»

HUMO Tijdens je passage bij Wim Helsen in ‘Winteruur’ las je voor uit het prachtige ‘Gloed’ van Sándor Márai. Onder andere de alinea die zegt dat we moeten accepteren dat degene van wie we houden niet van ons zal houden, toch niet op de manier die wij hopen. Waar jij aan toevoegde: ‘Als iemand van mij houdt, dan ben ik weg.’

Bosmans «Nee, ik zei: ‘Als iemand meer van mij houdt dan ik van hem, dan ben ik weg.’ Omdat de angst dat die grote liefde voor mij ophoudt zodra hij ontdekt wie ik écht ben, zo groot is dat ik die klap liever vóór ben en zelf opstap. Verlatingsangst en bindingsangst zijn in mijn ogen ook precies hetzelfde: je bent gewoon zó bang dat iemand je zal verlaten dat je je niet wil binden.»

'In een relatie ben ik vaak bang dat de grote liefde ophoudt zodra hij ontdekt wie ik écht ben.' Met Jonas Van Geel, haar lief

HUMO Nu begrijp ik waarom je zo graag Blanche wilde spelen. Haar leven is ook één grote worsteling met de liefde.

Bosmans «Zo dramatisch. Ze zoekt zo hard naar een manier om gelukkig te zijn en heeft niet door dat ze net daardoor ongelukkig is. Als ze bij haar zus gaat wonen, raakt ze helemaal in de war van haar man. Ze heeft het nog nooit meegemaakt dat iemand haar niet meteen op een voetstuk zet en complimentjes geeft. Ze kan dat niet aan en probeert hem dan maar te verleiden. Alles escaleert en uiteindelijk verkracht hij haar. Nu, in onze versie verkracht ik hem.»

HUMO O?

Bosmans «Dat is toch interessanter in een tijd waarin vrouwen wel weten welk zaadje ze planten als ze beginnen te flirten met een man. Ze houdt het niet bij teasen maar voegt de daad bij het woord.»

HUMO Daar zit wat in.

Bosmans «Wat me ook aantrekt in Blanche is haar drang de schijn op te houden: ze doet zich voor als een vrouw van de wereld met wie alles goed gaat en die de touwtjes stevig in handen heeft, terwijl ze vanbinnen net een heel bang meisje is, en vol twijfels zit.

»Ik kom uit een dorp. Daar doen mensen ook allemaal alsof alles perfect gaat, terwijl er onderhuids ellende broeit. Ik heb dat om me heen gezien, hoe die miserie toegedekt moest worden. En eerlijk gezegd ken ik dat zelf ook, dat verlangen naar schone schijn.»

HUMO Ik kan me niet voorstellen dat jij je ooit anders voordoet dan je bent.

Bosmans «Maar toch. Ik ben in mijn vriendenkring degene van wie iedereen zegt dat ik altijd totaal onverwacht een relatie beëindig. Dat is omdat ik heel lang mijn mond houd als het slecht gaat met mij en mijn lief. Iedereen denkt dus dat alles goed loopt, en ineens ben ik weg.»

HUMO Je hebt al vaak gezegd dat liefde volgens jou nooit voor eeuwig is.

Bosmans «Zie jij het veel om je heen, eeuwige liefde? Ik niet hoor.»

HUMO Dus ook je huidige relatie met Jonas Van Geel zie je als eindig.

Bosmans «Mogelijk. Nu, ik heb het idee dat het met Jonas wel zou kunnen blijven duren, maar dan wel op voorwaarde dat we elkaar in vraag blijven stellen, blijven nagaan: ‘Waarom zijn wij ook alweer een team? Waarom ben jij niet met een andere vrouw? Of ik met een andere man?’ Dat moet je telkens even duidelijk maken, in je hoofd voor jezelf, of samen in een ruzie. Alleen dan blijft het interessant, levend, spannend.»

'Ik krijg daar een kick van, afgekraakt worden en dan terugvechten en tonen: ik kan het wél'

HUMO Leidt je verlatingsangst nog weleens tot de drang jullie samenzijn op te blazen?

Bosmans «Ik geloof het niet. Ik woon voor het eerst samen, en ik denk ook dat ik me voor het eerst met heel m’n hart gééf. Ik probeer niet, zodra er even iets hapert, meteen te denken: ‘Oké, dit werkt dus niet. Hop! Weg, klaar.’ Ook al zit dat wel in mijn aard. Ik blijf stiekem denken: ‘Is het op dit moment echt wel het állerverrijkendste voor ons allebei om hier samen te zijn?’ Ik wil intensiteit in mijn leven, ben niet op zoek naar gezapige rust.

»Heb je die filmtriptiek met Ethan Hawke en Julie Delpy gezien, ‘Before Sunrise’, ‘Before Sunset’ en ‘Before Midnight’? Daarin zie je heel realistisch hoe een relatie evolueert. Als de man en de vrouw elkaar ontmoeten, denk je: ‘Wauw! Zij zijn voor elkaar gemaakt. Dit is perfect.’ Maar na verloop van tijd – en dat is heel schrijnend – zie je toch dat ze eigenlijk op heel andere planeten wonen.»

HUMO Maar in de laatste film kiezen ze toch weer voor elkaar.

Bosmans «Ja, maar ze verkeren niet meer in de roes dat alles perfect is. Integendeel. Hun relatie is even pijnlijk als prachtig, maar wel echt. Ik hoop dat ik het ook ooit zo zal kunnen oplossen. En als dat met iemand gaat lukken, dan is het wel met Jonas.»


Zoekende mens

HUMO Vorige keer zei je: ‘Een relatie wordt altijd minder intens. Het wordt altijd saai.’ Dat is ook de grootste angst van je huidige levensgezel: dingen beu worden.

Bosmans «Ik denk dat we aan elkaar gewaagd zijn. In deze relatie durf ik voor het eerst echt te botsen. Ik ben met mensen samen geweest naar wie ik heel erg opkeek, en dat is niet goed voor mij. Dan ben ik niet in staat mezelf echt te tonen: ‘Kijk, dit ben ik met al mijn lelijkheid en domheid.’ Ik loop in zo’n geval de hele tijd op m’n tenen, om de best mogelijke ik te zijn: ‘Dit is Evelien Bosmans, de intelligentste vrouw die je ooit hebt gezien!’ En als ik dan een sms stuur met een dt-fout, sterf ik, doodsbang dat hij doorheeft dat ik een dom kalf ben.»

HUMO Hoe kan jij nu tegenvallen? Je bent mooi en gevoelig, grappig en getalenteerd.

Bosmans «Neen! Neen! Ik ben gewoon goed in op m’n tenen lopen. Merk je niet dat ik mijn antwoorden ook eindeloos probeer te nuanceren? Ik heb eigenlijk heel stellige meningen, maar die uit ik niet in een gesprek, en zeker niet in een interview. Omdat ik daar vervolgens op afgerekend kan worden. Jij zou dan kunnen zeggen: ‘Maar is het niet juist tegenovergesteld?’ Dat wil ik niet. Dan raak ik in de war, blijkt dat ik het allemaal niet zo zeker weet en toon je me hoe ik ben: een zoekende mens die wilde pogingen onderneemt om graag gezien te worden.»

HUMO Applaus, doet dat die zoekende mens goed?

Bosmans «Absoluut.»

'Ik heb de neiging om juist díé mensen voor mij te willen winnen die niet in mij geïnteresseerd zijn en mij op afstand houden.'

HUMO Soms vind ik het vreselijk hoe ik het na al die jaren nog steeds zo nodig heb een stuk te schrijven en daarna te voelen: het is gelukt. Ik zou graag van die nood aan bevestiging verlost zijn.

Bosmans «Jaaaaa! Ik ook. Het is vreselijk. Als een regisseur me tijdens een repetitie niet genoeg laat voelen dat ik goed bezig ben, kan ik tot in al mijn poriën onzeker worden. Dan slaat mijn fantasie op hol en hoor ik in mijn hoofd hoe hij commentaar geeft op mijn spel, terwijl later blijkt dat hij totaal niet met mij bezig was. Dat is het idiote van die onzekerheid: je denkt dat de anderen over jou aan het oordelen zijn, maar eigenlijk zijn ze ook maar gewoon met zichzelf bezig.»

HUMO Zo bang voor kritiek en dan kies je ervoor om op een podium te gaan staan en door iedereen te worden bekeken. Waarom?

Bosmans «Waarom? Ik krijg daar een kick van, denk ik: afgekraakt of afgewezen worden en dan terugvechten en tonen: ik kan het wél. Kijk dan! Het is echt oké! Ik heb ook de neiging om juist díé mensen voor mij te willen winnen die niet in mij geïnteresseerd zijn en mij op afstand houden. Echt. Daar kan ik een dagtaak van maken.»

HUMO Hoe pak je dat dan aan?

Bosmans «Dan ga ik liefde geven. Ik denk altijd dat je op die manier alles kunt oplossen. Vaak ís dat ook zo. Mensen ontdooien dan. Geef de man op de administratieve dienst van een theater of de bankbediende een compliment en alles loopt opeens veel makkelijker.»

HUMO Je bedoelt dat je weleens manipuleert.

Bosmans «Hahaha. Maar ik meen het altijd als ik zeg dat iemand een mooie trui aanheeft. Ik zeg het alleen als ik het echt vind: dan is het maar half manipuleren, toch?»

HUMO Dat per se willen bekeren van mensen die kritiek op je hebben of zich niet voor je interesseren, is toch opmerkelijk. Zijn je ouders trots op je?

Bosmans «Heel erg. Ze zijn altijd achter me blijven staan, ook toen ik niet slaagde voor woordkunst aan het conservatorium en naar de Toneelschool Maastricht wilde. Mijn vader werkt bij de brandweer en mijn moeder is kleuterleidster, dus het is voor hen niet evident om zich te verplaatsen in wat ik doe.»

HUMO In ‘Mag ik u kussen’ kwam je vader over je vertellen. Hij zei dat je al heel jong wist dat je wilde acteren.

Bosmans «Van de opnamen van dat filmpje is hij dagen niet goed geweest, omdat het hem maar niet lukte die tekst in één keer goed te zeggen. Hij is ook een beetje een pleaser en wil graag goed doen voor anderen.»

HUMO En je moeder?

Bosmans «Zij is meer een leider. Maar toch ook begaan met wat anderen van haar denken. Ik heb ’t van geen vreemde (lacht). Ik denk dat toneelspelen me zo aantrok omdat het een uitweg leek. Ik voelde me comfortabel met de naam en de kleren van iemand anders. Daarin kon ik ontsnappen aan het oordeel van anderen over mezelf. Als ik, zoals in ‘Winteruur’, als mezelf op televisie kom, ben ik daar ook twee dagen slecht van.»

HUMO Bewonder je Jonas als je hem, volledig als zichzelf, een talkshow ziet presenteren?

Bosmans «Ongelofelijk. Waar ik helemaal versteld van stond is hoe hij alle touwtjes in handen had, van de brainstorm tot het uiteindelijke resultaat. Hij is wel echt een leider.»

HUMO Zou jij je kunnen verbinden aan VTM?

Bosmans «Soms verlang ik naar een huis, een warm nest waar je iedereen kent. Maar wat mij tegenstaat is de druk: binnen die familie moet je presteren. Ik kan veel minder druk aan dan Jonas. Ik ben op mijn best als niemand iets van mij verwacht. Ik weet nog dat ik tijdens m’n toneelopleiding eens op het laatste moment een rol moest overnemen van een meisje dat ziek was geworden. Ik wist dat me veel zou worden vergeven, voelde me vrij. Het werd mijn beste prestatie op school.

»Bij VTM zou ik het, denk ik, moeilijk hebben met de kijfcijferterreur. Ik snap dat ook niet goed. Ik begrijp niet dat je waarde hecht aan wat de meerderheid vindt. In alles wat ik om me heen zie gebeuren, heeft de meerderheid ongelijk. Dus als die meerderheid iets prachtig vindt, zou ik het gevoel hebben dat de kans groot is dat er iets niet klopt.»

HUMO Volgens mij heeft het belang van die kijkcijfers met geld te maken.

Bosmans «O ja, geld en reclame. Het is waar. Ik snap het.»


Seksistische praat

HUMO Je bent toch anders dan tijdens ons vorige gesprek. Je neemt duidelijker stelling in. Je zei net, bijvoorbeeld, dat je het belangrijk vond dat in ‘A Streetcar Named Desire’ Blanche Stanley aanrandt in plaats van andersom.

Bosmans «Ik erger me vaak aan hoe onderdanig vrouwen worden voorgesteld in, bijvoorbeeld, televisieseries. Neem nu ‘Game of Thrones’. Ik moest daarnaar kijken van Jonas, maar ik werd er in het begin helemaal woest van. Al die blote borsten. Ik vond het zo seksistisch. Mochten er nu evenveel reeksen zijn met mannen die met hun piemel staan te zwaaien. Maar dat is dus niet zo.

'Je vrouwelijkheid gebruiken is niet verkeerd. Vrouw zijn heeft al zoveel nadelen'

»En dan die Trump met zijn seksistische praat! En 53 procent van de Amerikaanse vrouwen heeft voor hem gestemd! Dan denk ik: ik moet stelling nemen tegen seksisme, want blijkbaar doen zij dat niet. Het is toch te absurd voor woorden dat er zo hard is gevochten voor ons recht op, bijvoorbeeld, abortus, en dat straks alles misschien wordt teruggedraaid?»

HUMO Als abortus weer wordt verboden, vond de Texaanse politica Jessica Farrar, dan moet het mannen ook verboden worden te masturberen, ter bescherming van het ongeboren leven.

Bosmans «Hahaha. Daar wil ik wel een petitie voor tekenen.»

HUMO In ‘Gent-West’ barst het van de sterke vrouwen, maar ze gebruiken wel allemaal seks als drukkingsmiddel.

Bosmans «Ja, er wordt wel wat afgesekst, hè. Nu, ik vind het niet verkeerd om je vrouwelijkheid te gebruiken. Ik denk dat we die allemaal weleens inzetten om iets gedaan te krijgen. Mag het even? Vrouw zijn heeft al zoveel nadelen – we verdienen minder, moeten meer bewijzen… Mogen we dan alsjeblieft wat we in huis hebben gebruiken als er een politieagent voor ons staat?»

HUMO Jouw personage, Sarah, wil zelf macht.

Bosmans «Ja, maar dat is iets waar ík me niks bij kan voorstellen, mensen opzij duwen om zelf aan de top te komen. Ik geloof daar ook niet in. Volgens mij word je daar niet fundamenteel sterker of rijker van als mens, laat staan gelukkiger. Het lijkt me vooral eenzaam en ongezellig. Het lijkt me vreselijk om vijanden te maken. Ik zou alleen nog maar aan het nadenken zijn over hoe ik ervoor kan zorgen dat die mensen me weer graag gaan zien.»

HUMO Als iedereen je graag ziet, heb je ook macht, natuurlijk.

Bosmans «Precies. Dát is mijn manier (lacht). De bankbediende complimenteren en dan vragen: ‘En kan je dan nu dit voor mij doen?’ Maar daar wordt niemand slechter van, toch?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234