'Vandaag'Beeld vrt

televisie★★★☆☆

‘Vandaag’ op Eén: ‘Vermakelijk ouwehoeren is, net als sfeervol bullshitten, òòk een kunst’

Te vaak heb ik bij de gemiddelde binnenlandse talkshow aan een lelijk verkeersongeval moeten denken: het was beter ernaar te kijken dan erin te zitten, al was ook dat eerste dikwijls geen pretje. Je zou nog vergeten dat het òòk een kunst is, vermakelijk ouwehoeren, net als sfeervol bullshitten. Wie in geen van beide disciplines bedreven is, kan, vooral als ingezetene van een breed uitgezonden praatbarak, dan maar beter iets te stamelen hebben dat zich ten opzichte van totale stilte laat herkennen als meerwaarde. En liefst nog een beetje luid ook, zodat de mensen het thuis ook oneens kunnen zijn.

Met die stellingname in het achterhoofd had Danira Boukhriss-Terkessidis alvast Jelle de Beule de studio van ‘Vandaag’ ingehaald als bijzit, wat geenszins een slecht begin was. Spoedig kreeg ik echter een Waas voor de ogen, die bij nader inzien Alex Callier bleek te zijn. Callier, die samen met het verzamelde Hooverphonic zijn deelname aan het Eurovisiesongfestival kwam rechtvaardigen, nam plaats op de tonen van ‘Eurovision’ van Telex, dat je volgens het handboek hoort aan te klikken in zulke omstandigheden. Danira, die er altijd als geen ander schik in heeft, danste gezwind mee in haar stoel. Al snel hekelde Callier dat er zoveel vooroordelen bestaan over het songfestival, een bekend riedeltje van zij die er toch hun heil gaan zoeken. Een vooroordeel is volgens mij nog altijd iets wat je ten onrechte wordt aangewreven, en ik heb onderhand wel genoeg van het songfestival gezien om te weten dat die pan-Europese pensenkermis elk scepticisme vooral op eigen kracht verdiend heeft. 

Callier kantte zich ook tegen media die geponeerd hadden dat de reacties op ‘Release Me’, waarmee hij in mei Europese eenmaking zou afdwingen in Rotterdam, op z’n zachtst gezegd gemengd waren. Die underdogrol zat hem lang niet zo gegoten als hij wel dacht. Een man van het volk zie ik dan ook niet in hem, iets wat ik normaal gezien net weet te appreciëren. Op Youtube waren ze daarentegen wél laaiend enthousiast over ‘Release Me’, wist hij. Ik heb op Youtube weleens iemand z’n scrotum aan z’n dijbeen zien nieten, toen ook onder luid applaus. Ik zou maar oppassen met dat soort appreciatie, wil ik maar zeggen. Raymond Geerts, nochtans ook oudgediende bij Hooverphonic, zweeg het hele gesprek lang in alle talen, al dan niet Europese: een stilte waarin ik vooral instemming vermoedde, onderwijl getooid met het soort hoedje waaraan je een bandlid herkent dat, om de lieve vrede in de groep te vrijwaren, zich dan maar uitput in non-verbale communicatie. Hooverphonic wou ‘Release Me’ niet live brengen in ‘Vandaag’, wat Danira jammer vond, want zoals gezegd: zij had er wel schik in.

Vervolgens werd de venetiaans blonde Mathéo de studio ingehaald, die na een cri de coeur op Facebook door z’n moeder symbool is geworden van de ploetergang tegen pesten. Dat het tevens de officiële ‘Week tegen pesten’ was, kwam daarbij goed van pas, en was ook de reden waarom alle genodigden in ‘Vandaag’ stippen op de hand droegen: een blijk van solidariteit die me dan wel minder doeltreffend lijkt dan lijfelijke bedreigingen als ‘En nu ophouden rotjongeren, of het wordt de karwats’, maar die vast eindeloos pedagogisch verantwoord is. Van het gesprek met Mathéo onthoud ik vooral zijn opmerking dat het nu ook niet de bedoeling was dat de oproep van zijn moeder zò ver zou reiken. Zou de publiekelijke steun van BV’s helpen wanneer je tussen de lessen door weer eens belaagd wordt op school, of net niet? Callier, die nochtans al bewezen heeft dat hij over de macht beschikt om jongeren te onttrekken aan de jungle van de speelplaats, greep niet in.

Als sluitstuk werden er ook nog twee acteurs uit ‘Dertigers’ bijgehaald, die jolige wandel des levens die er alle schijn van had opgenomen te zijn voor internetdoeleinden, maar die door een gelukkige onvoorzienigheid toch het reguliere zendschema ingesukkeld is. Tot groot applaus natuurlijk, dat spreekt. Ook ik zal wel geen man van het volk zijn. We kregen een fragment te zien uit ‘Dertigers’ zoals er zoveel waren, waarin beide hoofdrolspelers een eind weg op elkaar zaten te vitten, wat je bovenal oerend herkenbaar hoorde te vinden. De actrice van het gezelschap meldde dat ze na het stuitende succes van ‘Dertigers’ in de supermarkt aangesproken werd door iemand die wou weten of dat wel mocht, zo bandeloos in haar levensonderhoud voorzien zonder aanwezigheid van haar schermgemaal. Aan de hand van die anekdote kon je een goed idee krijgen van het publiek achter ‘Dertigers’, leek me. Er nòg meer denkwerk aan vergooien, wilde ik niet meer. 

Het decor van ‘Vandaag’ oogt nog altijd als het soort koffiebar waar ik niet hip genoeg voor ben er om toegelaten te worden: dat er zich ook ergens een DJ in schuilhoudt versterkt die indruk alleen maar. Verder wil ik daar niet moeilijker over doen dan nodig, want net als Groucho Marx verkies ik liever geen lid te worden van een clubje dat mij zou dulden.

Bij de talkshow die zich temidden dat decor manifesteert, heb ik tot nog toe weinig opstootjes van baldadigheid gevoeld, maar vergeleken met haar voorgangers toont Danira Boukhriss-Terekessidis zich alleszins minder een slaaf van haar scenario. Ze oogt ook niet doodsbang om een zijsprong toe te laten naar waar de beste vondsten verborgen liggen: net buiten handbereik van gemakzucht. Een vaste klant zal ze ook nu niet hebben aan mij, maar voor één keer ben ik geneigd dat niet voluit als verwijt in te zetten. Zou dat mildheid zijn?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234