Vechten tegen misdaad én gerecht: de memoires van procureur Michel Bourlet

Brussel, 20 oktober 1996. In de straten van de hoofdstad stappen driehonderdduizend mensen uit alle hoeken van het land op om hun sympathie te tonen aan de ouders van de verdwenen en vermoorde kinderen. 'Ik heb er nog altijd spijt van dat ik niet in de Witte Mars kon meestappen,' zegt Michel Bourlet, voormalig procureur des konings van Neufchâteau.

Lees meer over Marc Dutroux »

'Het was toch een historische gebeurtenis. Ik ben niet gegaan omdat dat niet kon: ik zat zelf midden in de zaak. Maar in mijn hart was ik daar. Mijn echtgenote en mijn dochters waren er wel bij in Brussel, en daar ben ik trots op.'



Michel Bourlet en onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte werden in de zomer van 1996 immens populair als de taaie tandem die Dutroux op het spoor kwam, de kinderverkrachter die jonge meisjes ontvoerde en in zijn gruwelkelder opsloot. Maar de jacht op Dutroux was niet de enige zaak die Michel Bourlet tot een goed einde bracht in zijn woelige loopbaan als procureur. In zijn memoires ('De Jacht op de Wolven', vanaf 26 februari in de winkel) vertelt hij ook met veel zwier over grote onderzoeken zoals de moord op PS-politicus André Cools en de jacht op seriemoordenaar Michel Fourniret. Over die keer toen zijn mannen aan de oever van het meer van Nisramont de villa terugvonden waar Anthony, de ontvoerde zoon van de tapijtengigant De Clerck in 1992 was vastgehouden, of nog over zijn kennismaking met de X-getuigen en de legendarisch geworden woorden 'Si on me laisse faire', die hij bij het losbarsten van de zaak-Dutroux uitsprak. Het is geen vrijblijvend boek geworden: Bourlet spaart zijn kritiek op het gerecht niet, en noemt man en paard.



Sinds zijn pensioen vorig jaar heeft de voormalige magistraat zich teruggetrokken in een afgelegen dorpje Nollevaux, diep in de provincie Luxemburg. In een verblindend winterlandschap, aan het einde van een landwegje waar nooit strooiwagens komen - de sneeuw lag hier drie weken geleden nog 60 centimeter hoog - staat zijn opgeknapte oude watermolen, volgestouwd met historische boeken en Franse literatuur. De drie dochters zijn het huis uit, Bourlet vult zijn dagen met lezen en werken in zijn enorme tuin, waar op 1 maart 2001 een macabere ontdekking werd gedaan. In het sparrenbos naast de beek werd het lijk van een jong meisje gevonden: de dertienjarige Mananya Thumpong, die negen maanden eerder was verdwenen aan de andere kant van de grens, in het Franse Sedan. 'Ik was verbijsterd, nu kwamen moordenaars hun lijken al in mijn tuin dumpen!'



Michel Bourlet «Eigenlijk slaat de wolf uit de titel van mijn boek nog het meest op Michel Fourniret. Al die jaren dat hij jacht maakte op jonge maagden had hij hier in de streek gewoond, dwaalde hij rond in het kreupelhout, ontvoerde en vermoordde meisjes en dumpte hun lijken in de bossen. Listig en meedogenloos, als een wolf.



Waar ik zo kwaad om ben, en wat me trouwens aangezet heeft om dit boek te schrijven: het laatste slachtoffer, de kleine Mananya, had eigenlijk niet moeten sterven. De politie had genoeg elementen om Michel Fourniret al zes maanden voor haar verdwijning te arresteren! Ze hadden zelfs méér aanwijzingen dan wij destijds tegen Dutroux hadden.



Dat was de grootste shock uit mijn carrière: ze hebben nog niéts geleerd uit de zaak Dutroux, ze hebben nog niéts veranderd aan hun manier van werken. De Fransen niet, en de Belgen niet.»



Lees het volledige interview in Humo 3625 van 23-02-10

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234