Veerle Baetens, bekend in Vlaanderen en 'D'Ardennen'

De VRT-loge waar we ons tijdens het interview bevinden, heeft iets van een bunker. Binnen zit Veerle Baetens, in een zwarte zetel waarvan ze tijdens het gesprek elke centimeter zal verkennen.

'Als dit maar niet zo'n esoterisch interview wordt waar niemand iets van snapt'

Weldra beginnen de opnames voor ‘Tabula rasa’, een VRT-fictiereeks waaraan ze zelf heeft meegepend en waarin ze ook de hoofdrol op zich zal nemen (‘Een soort whodunit, maar dan in alternatieve vorm: het gaat over een vrouw die wakker wordt in een psychiatrische instelling en niet meer weet wie ze is’) en in de nabije toekomst zal ze te zien zijn als first lady van Vlaanderen in ‘De premier’, de nieuwe Erik Van Looy (‘Hoe, jij weet dat al?!’).

Vanavond schuift Baetens echter aan in ‘Van Gils & gasten’, waarin ze, zo verneemt ze net voor het interview tot haar eigen ontzetting, gebombardeerd is tot centrale gaste. Eén van de thema’s die op tafel gegooid zullen worden: de vluchtelingenkwestie. Niets waar Veerle Baetens niet over kan meespreken.

Veerle Baetens «Toen ik jong was, hebben mijn ouders een tijdlang een familie Vietnamese bootvluchtelingen in huis genomen. Er was thuis een kamer speciaal voor hen ingericht. Mijn vader werkte destijds bij Bayer, en hij was erin geslaagd om daar een job te regelen voor de vader van die familie. Die mensen maakten een behoorlijk deel uit van mijn kindertijd, en komen ook vaak terug in het fotoalbum van de familie. Die kinderen groeiden mee op met ons, we speelden samen. Een heel mooie manier om te integreren vind ik, want je geeft die mensen een houvast. Dat moet nu toch opnieuw mogelijk zijn? Het zal altijd wel ergens clashen, maar ik ben optimistisch op dat vlak. Mijn sociaal gevoel zegt: ‘Je kan geen mensen aan de deur laten staan.’»

Een mens zou nog vergeten dat Veerle uitgenodigd is om te praten over ‘D’Ardennen’, het van dreiging en tragedie trillende langspeeldebuut van Robin Pront. Ze speelt Sylvie, een marina in tijden die geen johnny’s meer verdragen, die gevangen zit tussen de broers Dave (Jeroen Perceval) en Kenneth (Kevin Janssens). De klauwen van de marginaliteit grijpen een film lang om zich heen, tot er geen ontsnappen meer aan is.

HUMO Ik heb de indruk dat Sylvie meer worstelt met haar marginale afkomst dan de broers, die zich bij de situatie lijken te hebben neergelegd.

Baetens «Ze wil ontsnappen, maar ze heeft haar omgeving heel erg tegen. Telkens als ze een stap in de juiste richting zet, wordt ze teruggetrokken door de mensen om haar heen. Sylvie is van alle personages degene met de meeste hoop en de meeste kracht. Maar tegelijk is ze ook zwak, want ze blijft almaar in dezelfde pot roeren.»

HUMO Sylvie wil naar eigen zeggen niets liever dan saai zijn en een normaal leven leiden. Herkenbaar?

Baetens «Mijn job is een cadeau, maar ik begrijp de aantrekkingskracht van dat saaie leven wel. Ik heb ook dagen waarop ik denk: ‘Geef mij alstublieft een nine-to-five, waarin ik niet constant hoef te vechten om iets door te drukken.’ Want het ís vaak vechten: we zijn allemaal creatieve mensen, met eigen ideeën die we uitgevoerd willen zien. Dat weegt op den duur, en dan durf je weleens weg te dromen.»

HUMO Klopt het dat je de rol van Sylvie eerst geweigerd hebt?

Baetens «Ik vond het personage erg mooi toen ik het de eerste keer op papier voor me kreeg, maar ik vond dat er méér in zat. De zaadjes waren er, maar het kon nog straffer. Dat heb ik Robin ook verteld, al wist hij het zelf ook wel.»

HUMO Wat wou je nog meer in haar zien?

Baetens «Ik vond dat ze hoopvoller moest zijn. Ze was me nog iets te veel een zaag, die vooral iets gedaan wou krijgen van andere mensen. Terwijl ik net vond dat ze zelf in gang moest schieten. Dat had het verhaal nodig: die drijvende kracht van haar die alles voortstuwt. Maar dat vond Robin zelf dus ook, en uiteindelijk ging het maar over finetunen.»

HUMO Er is al veel buitenlandse interesse voor ‘D’Ardennen’, ook uit Frankrijk, waar je met ‘Un début prometteur’ van Emma Luchini net je eerste langspeler uit hebt. Binnenkort ben je er ook al te zien in de miniserie ‘Au-delà des murs’. Is er iets tussen jou en Frankrijk?

Baetens «Niets meer dan tussen mij en Engeland, maar ik krijg er kansen. ‘Un début’ werd me aangeboden op een handig moment, al mijn andere audities waren op niets uitgedraaid. Emma gaf me de kans om aan de slag te gaan, en zo ging de bal dan aan het rollen. Ik heb nu een Franse agent, maar dat wil niet zeggen dat ik me op Frankrijk gooi. Het komt zoals het komt.

»‘The Broken Circle Breakdown’ heeft erg goed gemarcheerd in Frankrijk, dat speelt vast ook mee. We hebben er de César gewonnen voor beste buitenlandse film. Ze hebben me er gezíén, wat naar mijn gevoel in Engeland nog niet het geval is. ‘The Broken Circle’ heeft het er bijlange ook niet zo goed gedaan.»

HUMO Ook vanuit Amerika is er naar verluidt al interesse. Die boot heb je tot nu toe altijd bewust afgehouden.

Baetens «En ik ben ook niet van plan dat nu te veranderen. Ik krijg kansen in Frankrijk, er komen heel interessante dingen binnen, en daar ben ik al tevreden mee. Ik heb de luxe om te kunnen kiezen zonder enorm veel moeite te hoeven doen, maar Amerika is op dat vlak pakken moeilijker. Ten eerste heb je het tijdsverschil. Dat lijkt een beetje onnozel in deze moderne tijd, maar het is écht moeilijker om er mensen aan de lijn te krijgen. En dan moet je je audities nog opnemen, want je gaat niet gewoon even naar Amerika voor een auditie. Terwijl je in anderhalf uur wel al in Parijs staat.»


'Mocht het hele Oscar-circus me nog een keer overvallen, dan zou ik er wel beter in zijn, denk ik. Dat ik geen patattenzak mag aandoen op de rode loper, bijvoorbeeld: dat weet ik nu wel'

HUMO Johan Heldenbergh, jou welbekend, stapt wel in die boot. Hij speelt in ‘The Zookeeper’s Wife’, aan de zijde van Jessica Chastain .

Baetens «En dat is geweldig. Ik begrijp die keuze ook, voor veel mensen blijft Amerika het summum, hè. Maar ik vind dat we hier vandaag niet meer hoeven onder te doen als het op kwaliteit aankomt. Plus: het aanbod aan vrouwenrollen is er aanzienlijker kleiner. Amerika zit vol met vrouwelijke acteurs die snakken naar rollen met vlees aan, en daar moet je dan tegen opboksen. Niet alleen in Amerika, trouwens.»

HUMO Is dat nog altijd zo, dat actrices vaak op hun honger blijven zitten?

Baetens «Maar ja! Kijk eens naar de recente succesvolle Vlaamse films, de films van Erik Van Looy, of ‘Hasta la vista’ van Geoffrey Enthoven, of zelfs de ándere films van Felix Van Groeningen. Een vrouwenrol waar je je tanden in kan zetten, blijft gewoon echt zeldzaam. Cate Blanchett zei het nog op de Oscar-uitreiking, waar we toen zelf bij waren: ‘Wij kunnen óók interessante mensen neerzetten.’ We kunnen meer spelen dan ‘de vrouw van’, die naast haar man in beeld staat. Want kom me niet vertellen dat vrouwen niet even goed kunnen spelen als mannen. Echt niet.»


In de lijst met Liza

HUMO Ik kan me moeilijk voorstellen dat er geen enkel aanbod gekomen is uit Amerika, na het parcours van ‘The Broken Circle’.

Baetens «Dat waren vooral aanbiedingen om auditie te komen doen. En dan meestal voor rollen waar ik niets voor voelde.»

HUMO Wat betekent dat?

Baetens «Gewoon, ik voelde ze niet. Dat kan ik met Vlaamse rollen ook hebben. Ik moet een rol kunnen begrijpen, mijn personage graag kunnen zien. Er moet evolutie in zitten. Meestal betekent dat: er mag geen perfecte vrouw op papier staan. Heel vaak zijn vrouwenrollen geschreven door mannen, en dan zie je maar al te vaak dat die een volmaakte vrouw hebben neergezet. Dat vind ik niet interessant: geef mij maar een vrouw met een hoek af.

»Sylvie is op dat vlak een heel mooi personage. Ze heeft een zachte én een harde kant, en een eigen verhaallijn die gerust naast die van de twee broers mag staan. Er ís ook ergens een hoekje af bij haar. Je kan nu opwerpen dat Sylvie geen sterke vrouwenrol is, maar ik vind van wel: ze heeft haar eigen leven, ze doet haar eigen goesting. En ze kan zwak zijn en dat ook laten zien.»

HUMO Gevraagd worden om een volmaakte vrouw te spelen: je kan dat ook als een compliment zien.

Baetens «Dan gaat het over een fantasie. En daardoor voel ik me niet aangesproken.

»Als kijker kan je je toch veel makkelijker vinden in iemand waar iets aan scheelt? Een vrouw die perfect is, dat raakt niemand. Een vrouw die iets moet overwinnen wél. Anders ben je niets meer dan een pion in een verhaal.»

HUMO De laatste prijzen voor ‘The Broken Circle’ zijn intussen opgehaald. Hoe kijk je terug op die hele Oscar-roes, die maar leek te blijven duren?

Baetens (denkt na) «Als iets dat heel speciaal was, maar waarvan ik nu ook weet dat het not my cup of tea was. Ik ben dus blij dat het voorbij is. Ik doe niet graag promo. Ik praat wel graag over de personages die ik speel, maar dat wordt dan zelden genuanceerd genoeg weergegeven. En er komt ook zo veel bij kijken: zit je make-up goed? Heb je de juiste kleren aan? Want anders beginnen ze dáárover te zeiken (lacht). Het is een circus. En ik ga nog altijd liever naar het circus kijken dan dat ik er zelf in meespeel.

»Ik heb een nest nodig, weet ik nu. Jarenlang dacht ik dat ik iemand was die moest reizen, weg moest zijn. Maar hoe meer ik weg ben, hoe meer ik tot het besef kom dat ik eigenlijk erg honkvast ben. Tijdens de Oscars heb ik met duizend mensen een gesprek gehad, maar het was altijd hetzelfde gesprek. Dan babbel ik veel liever met een vriendin die ik al jaren ken, maar van wie ik nog altijd nieuwe dingen kan ontdekken.»

HUMO Wat weet je nog van die avond?

Baetens «Dat ik een knipoog heb gekregen van Christopher Waltz (lacht). Dat ik, hoewel ik in de zaal zat, alles gevolgd heb op het scherm, omdat we zo ver naar achteren zaten. En dat ik Liza Minnelli gezien heb. We zouden later in dezelfde lijst van slechtgeklede celebs terechtkomen, maar dat wisten we toen nog niet (lacht).»

HUMO ‘D’Ardennen’ verschijnt te laat om nog kans te maken op een Oscar, maar stel dat het wel nog zou kunnen: zou je opnieuw in de draaimolen stappen?

Baetens «En heel die cirque opnieuw meemaken? Tja, ik zou wel moeten, hè? Ik zou er nu beter in zijn, denk ik. Dat ik geen patattenzak mag aandoen op de rode loper, bijvoorbeeld: dat weet ik nu wel.

»(Streng) Maar ga er nu geen negatief verhaal van maken, hè! Ik ben blij dat ik het heb mogen meemaken. Zo’n nominatie blijft gewoon iets fantastisch.»


'Met Kevin Janssens in 'D'Ardennen': de klauwen van de marginaliteit grijpen een film lang om zich heen, tot er geen ontsnappen meer aan is.'

Nooit meer slapen

HUMO ‘Veerle Baetens in therapie na ingrijpende rollen’, was te lezen na het inblikken van ‘The Broken Circle’ en het derde seizoen van ‘Code 37’. Hoe staat het ondertussen met je emotionele huishouding?

Baetens «Terwijl het net Johan was die na zijn rol in ‘The Broken Circle’ in therapie ging (lacht). Ik ga namelijk al langer naar een therapeut, en heus niet alleen voor wie ik speel, maar om wie ik ben. Dat zouden beter wat meer mensen doen. Een therapeut is ook maar iemand met wie je gaat praten om met bepaalde gevoeligheden om te leren gaan. Ik zie het als deel van een zoektocht waar ik al heel lang mee bezig ben. Al van jongs af aan heb ik wat... last met mezelf. Maar ik heb al een hele weg afgelegd, omdat ik ook al zo lang therapie volg.»

HUMO Je hebt je ook op yoga gestort. Met hetzelfde doel?

Baetens «Ja, ik ben graag bezig met dat spirituele. Voor mij is er meer dan louter wat we zien, dat kan niet anders. En yoga bouwt verder op dat idee. Ik doe aan kundalini-yoga, die nog iets spiritueler is van inslag. Veel mensen vinden dat bullshit, dat besef ik. Maar ik voel dat het dat niet is.

»(Op dreef) Neem nu zoiets als chakra’s. Ik ga nu iets zeggen waar jij als Humo-journalist ongetwijfeld iets heel lelijks van zal maken, maar een chakra is voor mij niets meer dan een plaats op je lichaam waar je een emotie kan aanduiden. Angst maakt deel uit van die fameuze derde chakra, ter hoogte van je borst, terwijl andere gevoelens dan weer ter hoogte van je hart zitten. Uiteindelijk is dat gewoon oosterse geneeskunde, niks zweverigs aan. En ik zie het ook als een manier om lichamelijk én psychisch in vorm te blijven.»

HUMO En dat helpt bij je zoektocht?

Baetens «Ja. Ik ben enkele jaren geleden ook naar Compostella getrokken. Met datzelfde idee: wie ben ik en waarom ben ik hier?

HUMO En het antwoord vond je in Compostella?

Baetens «Nee, zo’n zoektocht duurt je hele leven.

»Therapie heb ik vaak ook nodig om in evenwicht te blijven tijdens langere draaiperiodes. Niet dat ik zo ondersteboven ben van de rollen die ik speel, maar wel van de emoties die daarbij komen kijken. Felix zei het me af en toe toen we ‘The Broken Circle’ draaiden: ‘Je zit niet diep genoeg, je spéélt.’ En ja, soms was dat ook zo. Want je hebt nu eenmaal niet elke dag zin om ook écht in tranen uit te barsten. Maar ik ben het soort actrice dat dat blijkbaar nodig heeft voor haar vertolking. Matthias Schoenaerts sliep nog amper toen hij zijn rol in ‘Maryland’ speelde. Ik begrijp dat. Maar het is niet gezond, en het is niet oké als dat achteraf gaat doorwegen.»

HUMO De acteur die zijn personage wordt...

Baetens «Laurence Olivier zou tijdens de opnames van ‘Marathon Man’ tegen Dustin Hoffman, een notoir method actor, gezegd hebben: ‘Why don’t you just try acting?’ Maar mensen píkken het tegenwoordig niet meer als je staat te acteren. Ze geloven het niet meer. En dus moet je op den duur wel je personage worden. Mensen zien realityprogramma’s op tv en verwachten dat je dat als acteur evenaart. Niet makkelijk. In ‘Leviathan’, de Russische Oscar-inzending van vorig jaar, lopen de acteurs hele scènes écht zat rond als hun personages dronken horen te zijn. Het is erg om te beseffen, maar ik denk dat dat de richting is waarin acteren aan het evolueren is. Dan is het ook maar logisch dat je eens in therapie gaat. Eens grondig kuisen.

»Snap je eigenlijk wat ik bedoel? O nee, als dit maar niet zo’n esoterisch interview wordt waar niemand iets van snapt (lacht).»

HUMO Je zou af en toe ook eens in een komedie kunnen spelen.

Baetens «Vind maar eens een humoristische vrouwenrol die de moeite waard is. Ik bén ook geen comedy-actrice, weet ik van mezelf. Ik kan wel lichte rollen spelen, maar echte comedy? Ik was er op school al bang van. ‘Ik bén niet grappig’, wist ik toen al. Maar ik hoef ook niet grappig te zijn, toch?»

HUMO Van mij niet.

Baetens «Nu, lichtheid mag af en toe wel. ‘Un début prometteur’ heeft ook een lichtheid die je hier niet vindt. Bij ons beland je al snel bij ‘F.C. De kampioenen’, en dan heb je het over kolder. De lichte film met diepgang bestaat hier bijna niet. ‘Hasta la vista’ is een mooi voorbeeld dat het wél kan. Maar voor de rest? Ik kan op geen ander voorbeeld komen.»


Vermassacreren

HUMO Je hebt onlangs je kaak laten rechtzetten, las ik. Het verschil is subtiel, maar het valt wel op.

Baetens (zucht) «Ja, dat had ik toen eigenlijk liever niet gezegd. Maar het is me niet gelukt om dat nog uit het interview te laten schrappen (lacht). Die ingreep was puur om medische redenen, voor alle duidelijkheid. Het is niet dat ik er mooier wou uitzien.»


HUMO Maak je je daar zorgen om, dat mensen denken dat je er mooier wou uitzien?

Baetens «Het zou me vooral frustreren dat mensen verkeerde info hebben over mij. Als ze zeggen dat ik een patattenkleed aanheb, dan is dat maar zo. Maar als er een leugen rondgaat, dan vind ik dat niet oké.

»Ik vind het ook echt erg wat zo’n Nicole Kidman bijvoorbeeld met haar gezicht heeft laten doen. Zoiets wordt dan de normale gang van zaken, maar ik gruw bij die gedachte. Ik heb net ‘Philomena’ gezien met Judi Dench. Ik hoop dat ik zo’n actrice kan worden als zij, die natuurlijk oud wordt. Vrouwen van 50 hoor je aldoor bezig over carrièreplanning, omdat ze al te oud geacht worden voor veel rollen, maar nog te jong zijn om al de bomma te spelen. Ik heb nog zo’n dertien jaar tot mijn 50ste, maar ik ben er wel degelijk mee bezig. Dit is een scharniermoment, besef ik. De coup de vieux is misschien nog niet voor morgen, het begint toch al (lacht). En dan maar hopen dat, als het ooit zover is, ik niet in de verleiding kom om er iets aan te laten doen. Dat ik m’n gezicht niet laat vermassacreren. Want waarom zouden alleen mannen mooi oud worden? Vrouwen kunnen dat ook, daar ben ik van overtuigd.

»Kijk, daar heb je dat schoonheidsideaal weer. Wees blij dat jij daar geen last van hebt, jong!»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234