Venom P. Stinger - 1986-1991

Punk en onze tegenvoeters, wat geeft dat ook alweer? The Saints, in de eerste plaats, die met ‘I'm Stranded’ in 1976 één van de vroegste, en ook één van de allerbeste punksingles gemaakt hebben. Radio Birdman ook, en iets later, zieker en vuiler en met meer Nick Cave in de rangen: The Birthday Party.

Dat was wat wij zo ongeveer wisten. Maar nu brengt Drag City ‘Venom P. Stinger - 1986-1991’ uit, en meteen gaat een hele nieuwe wereld open. Enfin, wereld: eerder een roestig conservenblik. Maar wat erin zit, blijkt nog vers, en uiterst pittig. Venom P. Stinger zijn Australische punkers van de tweede generatie, en zoals overal elders nog compromislozer dan hun voorgangers, want sowieso veroordeeld tot de underground. Wij horen er The Ex in, zonder de wereldmuziek en de principes, soms Pere Ubu op z'n recht-voor-de-raapst, soms vroege hardcore. En in de drum rolls van Jim White rinkelt al eens een jazzke door.

Dondert daar een aap uit een mouw? Zou kunnen: Venom P. Stinger is de groep waar Jim White voor het eerst gitarist Mick Turner ontmoette. Die twee richtten later Dirty Three op met violist Warren Ellis, en voor je het weet, zit je opnieuw bij Nick Cave en wordt een compilatie als deze commercieel levensvatbaar. Blij toe: 't is een fijn stukje popgeschiedenis, dat ons tot bij groepsnamen als People With Chairs Up Their Noses bracht, en bij het hondsbrutale ‘Committed to Suicide’ (van Sick Things).

Dat zijn dingen die een mensenleven verrijken – toch zeker dat van ons. ‘Stukje popgeschiedenis’ en ‘commercieel levensvatbaar’: die begrippen hadden ons in de Melbourne-scene van de jaren tachtig vast een kopstoot gekost, waarna iemand ongevraagd onze shrimp op de barbie had geduwd, tot sissens toe.

Een kolfje naar de hand van zanger Dugald McKenzie: een ongeleid projectiel volgens hen die hem gekend hebben, met een groot hart en een nog grotere honger naar de roes. McKenzie zal het niet meer beamen – hij is gestorven in 2004 – maar dat hij een uitstekende frontman was, kunnen wij u vertellen. En dat is toch wat een goeie punkgroep boven alles nodig heeft: een roeper in de woestijn, bij voorkeur mét apenstreken.

Alles bij elkaar geldt voor deze punkgroep: je had erbij moeten zijn. Echt geniaal is Venom P. Stinger zelden, maar de ‘Meet My Friend Venom’-lp had in 1986 gemakkelijk ons denken, doen en laten kunnen beheersen, waren we toen jong en onaangepast geweest. En eigenlijk zou geen enkele zichzelf respecterende punkcompilatie vanaf nu nog hun single ‘Walking About’ (1988) over het hoofd mogen zien. Maar die ‘Super Freak’-cover die u op het net vindt, is een sof.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234