Vergeleken met 'Sharp Objects' leek 'Big Little Lies' slechts een vingeroefening

Geen kwaad woord over het kransje topactrices dat in ’Big Little Lies’ de pannen van het dak staat te acteren, noch over het scherpe script van tv-veteraan David E. Kelley, maar dat die serie zo’n triomf was, mag toch vooral de verdienste heten van regisseur Jean-Marc Vallée.

Hij gaf het als moordmysterie vermomde melodrama een look-and-feel die er iets heel bijzonders van maakte. En die ook niet zomaar te kopieren viel, zo bleek. Vallée, die voor het tweede seizoen onbegrijpelijk genoeg vervangen werd als regisseur, werd na de opnamen in allerijl ingevlogen om een reeks extra scènes te draaien en de boel ook nog eens opnieuw te monteren. Wij hopen dat hij er een astronomische bonus voor heeft gevraagd.

‘Big Little Lies’ leek in veel opzichten slechts een vingeroefening voor het volgende project van de Canadees: ‘Sharp objects’, opnieuw een miniserie naar een boek van een vrouwelijke auteur (Gillian Flynn, bekend van ‘Gone Girl’) en met vrouwelijke hoofdpersonages. En andermaal, zelfs meer nog dan in ‘Big Little Lies’, is de thrillerplot van ondergeschikt belang. Voor de rest is ‘Sharp Objects’ echter zowat het spiegelbeeld van ‘Big Little Lies’. We ruilen de peperdure designervilla’s en bijbehorende neurotische socialites van wuft Monterey in voor de bouwval en zwijgzame zielen van Wind Gap, een grauw en godsverlaten stadje in het zuiden van Missouri waar de mistroostigheid tussen de afgebladderde gevels hangt, en alleen nog hier en daar een statige villa in koloniale stijl herinnert aan een even glorieus als fout verleden. Vanuit St. Louis is journaliste Camille Preaker (Amy Adams in haar eerste tv-hoofdrol) naar Wind Gap, haar geboortedorp, uitgestuurd om verslag uit te brengen over de moord op een jong meisje en de onrustwekkende verdwijning van een tweede deerne.

Haar hoofdredacteur, een soort vaderfiguur voor Camille, hoopt dat het sterke kopij zal opleveren, maar ook dat het Camille zal helpen in het reine te komen met haar verleden en zo haar leven weer enigszins op de sporen te krijgen. Camille is namelijk niet alleen alcoholverslaafd – voor haar vertrek zien we haar Evianflesjes vullen met vodka – ze kerft ook, om allerlei onverwerkte en af en toe opborrelende trauma’s te bedwingen, als een soort stille noodkreten woorden in haar lijf. Na al die jaren oogt haar met leesbare littekens overdekte vel als de binnenkant van een wc-deur in een psychiatrische instelling. Voor zover we ons daar iets bij kunnen voorstellen, uiteraard.

We volgen haar, bijna van op de achterbank, terwijl ze in haar roestbak door Wind Gap rijdt, rusteloos speurend naar de killer, maar toch vooral op zoek naar zichzelf. Al snel blijkt ook dat de serie niet in de eerste plaats draait om het langzaam ontrafelen van een misdaad, maar eerder om het bij elkaar puzzelen van Camilles traumatische voorgeschiedenis. Vallée laat ons, met nog meer stilistische brille dan in ‘Big Little Lies’, middels dwars door een scène snijdende droombeelden, flitsen van flashbacks en warrige herinneringen in het chaotische en halfverdoofde hoofd van Camille kijken. Maar hij voedt ons ook subtiel informatie met shots die preluderen op latere gebeurtenissen, terloopse hints (let op de woorden die in muren, meubels en auto’s gekerfd staan) en slimme, gelukkig nooit te dik aangezette symboliek. Je voelt haast aan elk shot dat er lang en diep over is nagedacht, althans langer en dieper dan je van een tv-serie of zelfs de meeste films gewend bent. En net als in ‘Big Little Lies’ speelt muziek, die als leitmotiv wordt gebruikt en bijna uitsluitend te horen is via iPods, radio’s of platen die door personages worden opgezet, weer een zeer belangrijke rol. Vallée toont en passant ook dat al die stilistische complexiteit stukken minder opzichtig én functioneler kan dan bij showman Tarantino.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234