Vermist op de Salomonseilanden: Dries Stevens zwierf 13 dagen door de jungle

Het was op 11 februari het hoofdpunt in het tv-journaal van de Salomonseilanden - een plek in de Stille Oceaan, vlak bij het einde van de wereld. Dries Stevens, een zesentwintigjarige Belg, was levend teruggevonden in de jungle. Hij zat op een rots bij de rivier Ohe, dertien dagen nadat hij was vertrokken op een zevendaagse trektocht dwars over het eiland Guadalcanal, terwijl er een cycloon over de archipel tempeestte.

Op wat schrammen en builen, een lichte uitdroging en beginnende onderkoelingsverschijnselen na had hij niets aan zijn avontuur overgehouden.

In de zomer van vorig jaar nam het leven van Dries Stevens (26) een nieuwe wending. Hij leerde Stefanie Janssens (23) kennen, een meisje met een sterke drang naar het onbekende dat pas was afgestudeerd als psychologe aan de K.U.Leuven. Een maand later, begin oktober, stapten ze op het vliegtuig naar New Delhi, voor een alternatieve wereldreis die hen via India en de Himalaya, Sri Lanka, de Salomonseilanden en Nieuw-Zeeland naar Zuid-Amerika zou voeren. Pas in oktober komen ze terug naar huis, naar Betekom; wij mochten hen skypen in Nieuw-Zeeland.

Het volledige interview leest u vanaf dinsdag 17 maart 2009 in Humo 3576.

Vrienden en familie van Dries en Stefanie hebben 'Steun de Salomoneilanders!' opgericht, een fonds om de plaatselijke bevolking te helpen bij de heropbouw na de cycloon. Storten kan op rekeningnummer: 979-5930867-01, meer info via steunsalomon@hotmail.com en op http://www.steunsalomon.org/. Vrijdag 26 juni is er een groot benefietoptreden in De Klinker, het jeugdhuis van Aarschot.

Enkele quotes uit het interview met Dries Stevens


«Er hangt veel aan de bomen en er liggen noten op de grond, maar wat is eetbaar en wat niet? Ik keek wat de wilde varkens aten en dan nam ik er een klein hapje van. Voelde ik me een paar uur later niet ziek of hallucineerde ik niet, dan at ik de rest op. Dat is goed gelukt, op één keer na: ik beet van een oranje vrucht en ik werd high! Ik ben er verder maar van afgebleven. Trouwens, al die felgekleurde vruchten zien er misschien lekker uit op televisie, maar ze smaken vreselijk goor!»

«Ik voelde me daar een analfabeet. Ik heb nu hónderd keer meer respect voor de lokale bevolking. Zij leggen in de jungle drie, vier keer langere afstanden af dan wij. En als ze honger hebben, plukken ze wat fruit en vangen een varken. Ik was de toerist die daar eigenlijk niet op z'n plaats is. Vaak heb ik gedacht: stond ik nu maar op de E40, in de file!»

«Op de twaalfde dag was ik bij een samenvloeiing van twee rivieren gekomen. Er stond een papayaboom - de vruchten waren nog niet rijp, maar al eetbaar - en er waren menselijke sporen: een ingestort jagershutje, resten van een vuur, hondenpoten in de modder. Er was plots hoop en veiligheid, vanwege de menselijke aanwezigheid die er ooit was. Dat gaf me rust: als ik hier sterf, word ik hoe dan ook gevonden.»

«Ik had het ijs- en ijskoud, in de regen, zonder beschutting. Maar ik geloofde dat ze me kwamen redden, en als beloning gaf ik mezelf de laatste twéé vingers pindakaas die ik had opgespaard. En inderdaad: vier, vijf uur later kwam de heli terug. Wat een euforie! Dat ding ging boven mij hangen, in een wervelstorm en een hels geraas van de wieken. Aan een kabel kwam er een kerel naar beneden, hij landde naast me op de rots, ijzig kalm, hing een band rond mijn middel en samen stegen we op. Het was zó onwezenlijk: ik had dertien dagen door de jungle gezworven, in de gietende regen, honger geleden, kou gehad, en plots waren er mensen die me uit de penarie haalden. Ik heb nog gedacht: 'Wat zou dat grapke hier kosten?'»

«Ik ben nog altijd dezelfde onnozelaar, die af en toe rare dingen doet. Voor mijn ouders is er wel veel veranderd. Zij hebben, denk ik, voor de eerste keer de gedachte onder ogen gezien dat ik misschien wel dood zou zijn. In die zin waren die dertien dagen voor hen en voor Stefanie veel moeilijker dan voor mij: leven in onzekerheid is véél zwaarder dan proberen te overleven in de jungle. Ik kon tenminste nog kiezen of ik vroeger zou doodgaan of niet. Mijn pijn was fysiek, hun pijn vooral mentaal. Dat is een heel ander uitgangspunt.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234