null Beeld

Vermiste kinderen (1): in de kofferbak van de ontvoerder

Eric Geijsbregts, de vader van Nathalie: 'Alles bij elkaar heeft Nathalie vier minuten alleen aan die bushalte gestaan. Vier minuten.' De moeder van Nathalie over het nieuwe spoor: 'Hoe langer het duurt, hoe minder hoop ik heb.'

Redactie

26 oktober 1991. Catherine is zeventien. Zoals elke zondag maakt ze zich klaar om te gaan joggen. Een lange toer door het groen, langs het militaire domein in Brasschaat, en dan richting Wuustwezel. Het is een vaste gewoonte: op zondagochtend loopt ze, samen met haar vader. Vandaag vertrekt ze bij hoge uitzondering alvast zonder hem. Hij wil altijd als eerste aankomen, waarna zij een hele dag uitgeteld in de zetel hangt. Ze denkt: ik neem een voorsprong, aan het eind van de toer haalt hij me wel in. Maar opeens zit daar, als een smakeloos cliché in een weekendfilm, een man achter een rododendron. Alleen: de man is echt. Hij heeft een snor. En een mes, en een plan.

Als ze hem ziet, is het al te laat: ze loopt recht in zijn armen. Hij grijpt Catherine met beide handen vast - het mes moet hij inmiddels weggestoken hebben - en sleept haar naar zijn wagen, die even verderop in een zijwegje geparkeerd staat. Een kleine wagen, ziet ze, type Golf, of een kleine Peugeot. Ze heeft weleens lachend horen zeggen dat je 'wel weet waar je moet slaan' als je door foute types wordt benaderd, maar tegen een psychopaat bij wie de adrenaline door de aderen giert, valt weinig te beginnen, en Catherine is klein en tenger gebouwd.

Als ze merkt dat haar pogingen om zich los te worstelen niets uithalen, laat ze zich vallen. Maar onafwendbaar, meter per meter, komt de openstaande koffer van de wagen dichterbij. Ze begint nu hardop te smeken voor haar leven: 'Alsjeblieft, néé. Néé.' Concrete gedachten - aan doodgaan, verkracht worden, eenzaam begraven worden op een afgelegen plek in het holst van de nacht - komen niet in haar op. De diepe, wezenloze paniek die haar overspoelt laat maar ruimte voor één gedachte: wég. Níét in die koffer. Níét in die auto.

En al die tijd, gedurende de minutenlange schermutseling, geeft de man geen krimp. Hij zucht niet, hij vloekt niet als ze hem raakt, hij gromt niet. Catherine wordt in de koffer geduwd. De koffer valt dicht. De man stapt in en start de wagen. En dan geeft ze - tegen beter weten in - een duw tegen het kofferdeksel. Het gaat open. Ze struikelt de koffer uit en rent voor haar leven. In de achteruitkijkspiegel ziet de man haar ontsnappen, maar hij rijdt gewoon door.

Achteraf zou blijken dat Catherines T-shirt vol gaatjes zat. Het had dubbel geplooid tussen het kofferslot gezeten. Haar T-shirt had haar leven gered.


CATHERINE « De volgende keer dat ik hem zag was een jaar of twee later. Ik moest hem gaan herkennen op een politiekantoor in Nederland. Ik wist nog dat hij een snor had; voor de rest zou ik hem nauwelijks herkend hebben. In mijn herinnering was hij een grote, struise, sterke man, maar hij was juist heel gewoon. Ik vind het nog altijd vreemd dat hij geen kik gaf tijdens die worstelpartij: de adrenaline, zeker? Ik heb achteraf gedacht: dat was geen mens waar ik tegen gevochten heb, maar een beest.

» Eigenlijk was ik niet eens zeker of hij het wel was, maar dat moet wel, want hij heeft aan de politie spontaan bekend dat hij geprobeerd had me te ontvoeren.»

De man met het mes heette Ludo De Beukelaer. Twee maanden later, op 30 december 1991, zou hij de veertienjarige Inge Breugelmans uit Essen ontvoeren, misbruiken en vermoorden. Op 27 april 1992 ontvoert hij de zestienjarige Inès Van Muylder. Op 28 april 1992 worden hun beide lichamen gevonden in een bos in Putte. Twee jaar later wordt hij tot twintig jaar veroordeeld voor de moorden, gevolgd door een verplichte psychiatrische behandeling.

De ontvoering van Catherine, vertelde hij aan de politie, was niet voorbereid. Het was een impulsieve daad geweest. Hij had zijn wagen op een verlaten wegje in een bos geparkeerd. Toen Catherine langskwam, had hij toegeslagen.

(rw) & (ja)

undefined

U vindt het volledige artikel in Humo 3477

Volgende week: 'Ik kan niet meer vergeven'

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234