Verslavende lectuur: de memoires van Bryan Cranston ('Breaking Bad')

‘Van doodbrave scheikundeleerkracht naar boosaardige Scarface’: dat waren de woorden waarmee ‘Breaking Bad’-bedenker Vince Gilligan de rol van Walter White aan Bryan Cranston verkocht. Van politiecadet over relatiebemiddelaar tot soapacteur: dat is de minder glamoureuze weg die Cranston aflegde alvorens Walter White hem prompt naar het sterrendom katapulteerde. Het verloop van dat hobbelige parcours beschrijft de 61-jarige acteur op amusante wijze in zijn boek ‘Een leven in stukken’.

'Sommige mensen hebben mijn gezicht op hun lijf laten tatoeëren: waanzinnig'

Ook telefoongesprekken met Cranston zijn amusant: de meervoudige Golden Globe- en Emmy-winnaar blijkt bijzonder geïnteresseerd te zijn in tijdzones.

Bryan Cranston «Hoe laat is het nu in België?»

HUMO Kwart voor zes ’s avonds.

Cranston «Hier is het nog maar kwart voor negen ’s ochtends. Je staat er dus beter voor dan ik: nearly supper time!»

HUMO Voor we beginnen uit te weiden over de Belgische keuken: waarom hebt u uw memoires geschreven?

Cranston «Ik dacht: ‘Laat ik het maar eens allemaal neerschrijven vóór ik gaten in m’n geheugen begin te krijgen.’ (lacht) Ik heb altijd veel van mezelf kwijt gekund in de rollen die ik vertolkt heb, maar ik wilde me ook eens op een andere artistieke manier uitdrukken. Bovendien heb ik al het één en ander meegemaakt: ik hoop dat de lezers er ook echt wat aan hebben.»

HUMO Hoe is het schrijven u bevallen?

Cranston «Ik vond het bijzonder aangenaam dat ik me er lekker op m’n eentje voor kon terugtrekken. Begrijp me niet verkeerd: ik ben uiteraard erg dankbaar voor het wereldwijde succes van ‘Breaking Bad’, maar ik vind het minder fijn dat ik om de haverklap aangeklampt word op straat. Ik verlaat nooit m’n huis zonder zonnebril op m’n neus, en als ik op straat een groepje mensen kruis, doe ik alsof ik bezig ben met mijn gsm. De truc is om je hoofd zo veel mogelijk naar beneden gericht te houden – ik weet ondertussen hoe elke straatsteen in Californië eruitziet (lacht).»

HUMO Is het vreemd om uw volledige leven in 300 pagina’s samengeperst te zien?

Cranston «Ja. Maar wat nog vreemder is: mensen die je komen vertellen hoe hard ze hebben moeten lachen met het verhaal over je huwelijksreis. Opdat de Humo-lezers zouden kunnen meelachen: nadat we onze geloftes uitgewisseld hadden, zijn Robin (Dearden, een actrice die hij leerde kennen op de set van de serie ‘Airwolf’, red.) en ik voor een maand naar Europa getrokken. Voor de reis van Zwitserland naar Italië had de reisagent ons aangeraden om onze huurauto op de trein te zetten. Dat was volgens hem niet alleen sneller, je ging dan ook de ‘tunnel der liefde’ door: een tunnel die zodanig lang is dat koppels tijdens de ondergrondse rit ongestoord in de auto kunnen stoeien. Dat leek ons wel wat. Dus toen we eindelijk die tunnel binnenreden en het pikdonker was, zijn we ons in een zo comfortabel mogelijke positie beginnen te manoeuvreren. Maar wat bleek: na vijftien minuten reden we de tunnel alweer uit — terwijl de reisagent ons had wijsgemaakt dat die ondergrondse rit zeker vijftig minuten duurde (lacht). De inzittenden van de auto’s voor en achter ons kwamen niet meer bij van het lachen, maar m’n vrouw kon wel door de grond zakken van schaamte. Ik heb die anekdote er trouwens met haar goedkeuring ingezet: ze is de enige aan wie ik m’n volledige manuscript heb laten lezen.»

HUMO Wist ze al dat uw eerste seksuele ervaring in een bordeel plaatsvond, of is ze dat pas door het lezen te weten gekomen?

Cranston «Dat wist ze al: dat verhaal is ook gewoon te goed om achter te houden (lacht). Op m’n 16de had ik me, in navolging van mijn broer, aangesloten bij de LAPD Explorers, een cadettenclub voor jongens die bij de politie van LA wilden. Niet omdat ik ervan droomde politieagent te worden, maar omdat de cadetten in de zomervakantie naar verre oorden trokken, en ik de wereld wilde ontdekken. Op mijn eerste buitenlandse reis was ik met twee oudere jongens een bordeel in Salzburg binnengestapt. Zij wilden die avond per se hun maagdelijkheid verliezen, terwijl dat voor mij geen must was – ik ging eerder mee uit nieuwsgierigheid. En ik had er toch niet genoeg geld voor (lacht). Dus terwijl die kerels naar boven gingen, bleef ik beneden wat rondkijken. Plots zag ik dat een vrouw me wenkte: ik gaf haar het weinige geld dat ik had, kreeg in ruil een condoom in handen geduwd, en zo geschiedde. De helft van onze groep werd op die reis ontmaagd. Mijn broer ook, trouwens, en dan nog op exact dezelfde avond als ik: iets wat we allebei weten, maar waar we het in al die jaren nog nooit over gehad hebben (lacht).»

HUMO Hebt u spijt van bepaalde ontboezemingen?

Cranston «Nee. Alles wat erin staat, is een deel van mijn leven, een deel van wie ik ben. Ik heb zelf een hekel aan mensen die zich in hun memoires beter voordoen dan ze zijn, of die laten uitschijnen dat hun leven één groot feest is. Dat vind ik niet alleen moeilijk te geloven, maar ook enorm oninteressant. Als iemand me bijvoorbeeld begint te vertellen over een kampeertrip, dan denk ik na vijf minuten al: ‘Waar blijft de beer?’ (lacht)»

HUMO Uw boek opent met de scène uit ‘Breaking Bad’ waarin Walter White de verslaafde Jane laat stikken in haar braaksel in plaats van haar te redden. Meteen ook het moment waarop de kijker beseft hoezeer Walter White van het rechte pad is afgeweken. Ging er ook een schok door u heen toen u dat script voor het eerst las?

Cranston «Eén van de eerste dingen die je leert, is om geen oordelen te vellen over je personage. Daar is een simpele reden voor: wie zijn personage veroordeelt, kan er op de set nooit mee versmelten. Dus ga je uitvlooien hoe je zijn gedrag kunt verantwoorden: welke gebeurtenissen hebben hem zover gedreven? Ik heb mijn eigen achtergrondverhaal bij Walter White geconstrueerd, het verhaal van een briljante man die uit faalangst nooit iets anders heeft bereikt dan een job als scheikundeleerkracht. Een depressieveling met een saai leven: een bord eieren waarop voor zijn 50ste verjaardag vegetarisch spek in de vorm van het getal ‘50’ gedrapeerd ligt, is zowat het spannendste dat hij meemaakt. Wanneer hij beslist om drugs te fabriceren, voelt hij de adrenaline eindelijk nog eens door z’n aderen stromen: hij heeft het gevoel dat hij lééft.

»En toch is die specifieke scène de schokkendste uit mijn hele carrière: toen Jane stierf, zag ik daar plots mijn eigen dochter Taylor liggen. Ik was uit mijn rol gevallen en zag mijn dochter voor mijn eigen ogen sterven. Het was de eerste keer dat ik erbij stilstond dat ik haar ooit zou kunnen verliezen – een gedachte die ik vroeger altijd bewust verbannen had. Vreselijk. Als je Walter White naar adem ziet happen, is dat niet gespeeld: je ziet eigenlijk Bryan Cranstons reactie. Na die scène ben ik beginnen te huilen.»

'Alzheimer heeft mijn moeder de rust gebracht waar ze naar zocht: ze bleef eindelijk niet meer in het verleden hangen'

HUMO Mochten we u alle juiste ingrediënten geven, zou u er dan effectief meth van kunnen maken?

Cranston «Op de set werden we bijgestaan door scheikundigen, die Aaron Paul (die Walter Whites hulpje Jesse Pinkman speelt, red.) en mij daarin onderwezen hebben, maar ik zou het nu niet meer uit het blote hoofd kunnen. Het is een enorm specifieke formule en een bijzonder intens proces. Ik snap dat sommige mensen denken: ‘Gewoon een formule volgen, zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Ik ga hier geld mee scheppen!’ Maar zo eenvoudig is het niet.»


Pizzawerpen

HUMO Als kind ging u naar de cinema om aan de realiteit te ontsnappen, schrijft u.

Cranston «Mijn ouders hadden geen goed huwelijk. Mijn vader wilde dolgraag doorbreken als acteur en boekte wel enkele bescheiden succesjes, maar een ster is hij nooit geworden. Dus moest hij op een andere manier geld zien binnen te brengen. Hij zat altijd boordevol zakelijke ideeën, maar helaas draaiden die altijd op een fiasco uit. Om je een idee te geven: hij heeft ooit een bedrijf uit de grond gestampt dat video’s maakte om golfers te helpen hun swing te verbeteren. Het laatste project waar hij aan begonnen was voor hij ons verliet, was een koffiebar die hij ’s avonds tot nachtclub wilde omtoveren. Maar hij was toen al aan het aanpappen met een andere vrouw, waardoor de rest van het gezin de boel draaiende moest houden. Mijn moeder sukkelde in een depressie, raakte aan de drank, en is na een paar andere foute huwelijken uiteindelijk in een woonwagen terechtgekomen. In haar laatste levensjaren is ze ten prooi gevallen aan alzheimer, maar gek genoeg heeft dat haar net rust gebracht: ze bleef eindelijk niet meer in het verleden hangen. Ze heeft zelfs nog een nieuwe liefde gevonden in de medische instelling waar ze toen verbleef. Doordat zij en die man allebei aan alzheimer leden, was het alsof ze mekaar elke dag opnieuw ontdekten.»

HUMO Toen uw vader jullie verliet, was u ongeveer 12. Tien jaar later bent u hem, samen met uw broer, zelf gaan opzoeken. Was u tijdens dat vaderloze decennium niet kwaad omdat hij u nooit heeft proberen te contacteren?

Cranston «Niet echt. Als kind heb je niets om mee te vergelijken: jouw thuissituatie is de enige thuissituatie die je kent. Het is pas wanneer je als volwassene terugblikt op je kindertijd, dat je bedenkt: ‘Nou, dat was jammer. Ik wil niet dat mijn kind het met maar één ouder moet stellen.’ Of: ‘Ik wil niet dat mijn kinderen hun spullen moeten verkopen zodat we geld hebben om eten te kopen.’ Wij zijn indertijd uit ons huis gezet omdat mijn moeder, die nochtans verschillende baantjes had, de rekeningen niet meer kon betalen. Dat is uiteraard allesbehalve prettig, maar het is wat het is. Er zijn vast veel mensen die het nog moeilijker gehad hebben dan wij.

»Ik ben er zeker van dat ik m’n huidige leven zo apprecieer omdat het het compleet tegenovergestelde is van mijn jeugd. Ik kan vandaag stoppen met werken en de rest van m’n leven zonder geldzorgen doorkomen, maar ik zal dat nooit vanzelfsprekend vinden.»

HUMO In 1976, toen u 20 was, bent u samen met uw broer voor meer dan een jaar op de motor door Amerika getrokken. Tijdens die roadtrip bent u erachter gekomen dat u van acteren uw beroep wilde maken.

Cranston «Ik kan me dat moment nog haarscherp herinneren. We besloten naar het zuiden te rijden via de Blue Ridge Parkway, die langs de top van de Smokey Mountains loopt. Een prachtige route als het weer meezit, maar wij hadden tegenslag: het was koud en het regende constant. We hebben toen dagenlang moeten schuilen op een picknickplek, onder een dakje dat gestut werd door vier palen. De enige reden dat ik toen niet hoorndol ben geworden, is dat ik een boek met toneelstukken bij me had. ‘Hedda Gabler’ van Henrik Ibsen heeft me er toen door getrokken: ik verloor de tijd uit het oog en merkte pas dat er een hele dag was voorbijgegaan toen het te donker werd om nog te kunnen lezen. Dat was een openbaring. Ik had wel al enkele toneellessen gevolgd, maar pas toen wist ik het zeker: ‘Ik word acteur.’ De dag erna werden we wakker onder een staalblauwe hemel en viel er geen spatje regen meer uit de lucht. Het kan klef klinken, maar ik zag dat als een teken.»

HUMO ‘Breaking Bad’ was uw grote doorbraak: u was 52 toen in Amerika het eerste seizoen op de buis kwam. Was dat vreemd?

Cranston «Ik ben er blij om dat het succes me pas op latere leeftijd te beurt is gevallen. Niemand is voorbereid op wat beroemdheid allemaal met zich meebrengt, tenzij je zelf het kind bent van beroemde ouders. Mocht ik al op jonge leeftijd in de schijnwerpers gestaan hebben, dan is het goed mogelijk dat ik dezelfde richting was uitgegaan als Justin Bieber. Maar ik was getrouwd en ik had een dochter: ik kon het me simpelweg niet permitteren om ervandoor te gaan en de wildebras uit te hangen.

»Mijn succes lijkt vooral vreemde dingen te doen met ánderen (lacht). Dat er bijvoorbeeld mensen zijn die mijn gezicht op hun lijf hebben laten tatoeëren: waanzinnig! En herinner je je die scène waarin Walter White behendig een pizza op zijn dak werpt? Wel, het koppel dat echt in dat huis woont, heeft al ettelijke pizza’s van hun dak mogen schrapen, omdat veel fans het niet kunnen laten dat na te doen (lacht).»

'We zijn ooit uit ons huis gezet omdat mijn moeder haar rekeningen niet kon betalen. Zo leer je het succes wel appreciëren.' Met Aaron Paul in 'Breaking Bad'

HUMO Voor u van het acteren kon leven, hebt u tientallen verschillende jobs uitgevoerd. Zijn die op één of andere manier nuttig geweest voor uw acteercarrière?

Cranston «Ik heb een tijdlang trucks moeten laden en lossen in de grauwe industriestad Vernon, op tien kilometer van downtown LA. Andy Garcia werkte daar toen trouwens ook. Je kon er nooit snel genoeg werken, je werd er constant afgesnauwd en je werkte veelal ’s nachts. Het was mensonterend, maar net daardoor begon ik me nog harder in te zetten voor m’n droom.

»De leukste job was die van relatiebemiddelaar. Ik werkte voor het relatiebureau Great Expectations – we spreken over het predigitale tijdperk – en moest video-interviews afnemen van de kandidaten. Daarna konden ze video’s bekijken van iedereen die in onze database zat, en hielp ik hen de geschikte match te vinden. Omdat zo goed als iedereen tijdens dat interview met saaie dingen voor de dag kwam – ‘Mijn sterrenbeeld is Waterman’ – besloot ik het over een andere boeg te gooien: ik vroeg hun naar hun favoriete boek of zo, en liet de camera pas draaien wanneer ze wat begonnen te ontdooien. Daar heb ik me erg goed mee geamuseerd, en het was heel leerrijk voor iemand die een acteercarrière ambieerde: ik heb er mensen van allerlei slag ontmoet.»


Bijballen

HUMO We moeten het toch vragen: u schrijft dat u ten tijde van de sitcom ‘Malcolm in the Middle’, waarin u zes jaar hebt gespeeld, eens een jas van levende bijen hebt moeten ‘aantrekken’ – lees: u werd bovenop uw kleren bedekt met maar liefst 70.000 bijen. U werd onvermijdelijk gestoken, en wel in uw ballen. Maar u vertelt niet hoe dat is afgelopen.

Cranston (lacht) «Ik ben gelukkig niet allergisch aan bijen, anders had ik nooit met dat idee ingestemd. Ik heb er dus niet lang van afgezien: de nasleep van een bijensteek is vergelijkbaar met die van een muggenbeet.»

HUMO Om bij de titel van uw boek te blijven: welk stuk bent u momenteel aan het voorbereiden?

Cranston «In november zal ik in Londen op de planken van het National Theatre staan, in een adaptatie van ‘Network’, een film van Sidney Lumet uit 1976. Geweldige film, één van de beste mediasatires aller tijden. En mag ik ook nog reclame maken voor de film ‘Wakefield’, die vanaf volgende maand in de Amerikaanse zalen loopt? Daarin speel ik een man die de pauzeknop indrukt en zijn gezin even laat voor wat het is. Maar wanneer hij de draad van z’n normale leventje weer wil oppikken, lukt hem dat niet meer: hij wordt zelfs dakloos. Sociologisch gezien een fascinerend verhaal.»

HUMO Op Netflix is onlangs het derde seizoen van ‘Better Call Saul’ van start gegaan, de spin-off van ‘Breaking Bad’. Zal u daarin ooit nog eens opduiken als Walter White?

Cranston (op geheimzinnige toon) «Wie weet? ‘Better Call Saul’ is een prequel op ‘Breaking Bad’, dus dat zou verhaaltechnisch best kunnen. Al zou ik er als fan liever níét in meedoen: op voorhand weten wat er nog allemaal te gebeuren staat, zou mijn kijkplezier wel een beetje bederven.»

HUMO Tot slot: in uw boek schrijft u dat het belangrijker is om een droom te hebben dan om een droom te realiseren: blijven dromen geeft immers hoop. Droomt een man van uw kaliber nog ergens van?

Cranston «Alleszins niet van materiële zaken. Sinds ik in 1993 vader geworden ben, zijn een goede gezondheid en een veilige omgeving, voor zowel mezelf als voor m’n familie, voor mij van het allergrootste belang. Als er aan die twee wensen kan voldaan worden, is het makkelijk om te blijven dromen.

»Make your life happen and keep working: dat is mijn levensfilosofie.»

Bryan Cranston, ‘Een leven in stukken’, Uitgeverij Manteau.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234