null Beeld

Viet Cong in de loopgraven: 'Elke vergelijking met Lars Ulrich berust op een grap'

Debuut om rekening mee te houden: ‘Viet Cong’, plaat van een groep jonge grijskijkers die hun rock tot gruis vermalen en daarbij de oorlog verklaren aan oponthoud en omwegen. Dat zij tussendoor weleens een song van elf minuten uit lijf en leden knallen, verandert daar volstrekt niets aan. Een gesprek met zanger Matt Flegel.

Matt Flegel «Het wordt tijd dat die songs eindelijk eens te koop zijn, zodat wij ervan af zijn. We lopen er al een hele tijd mee rond. ’t Zijn onze eerste songs, weet je wel – als je onze eerste release, ‘Cassette’, even niet meerekent tenminste. Maar ik ga er niet van uit dat daar buiten Canada veel exemplaren van in omloop zijn. Als onze cd echt uit is, kunnen de mensen tijdens onze concerten ook eindelijk gaan meezingen (lacht redelijk hard).»

HUMO Is je kijk op de songs of de plaat al veranderd door ze live te spelen?

Flegel «Niet echt. De reacties van de mensen zijn goed, en dat is… geruststellend. Niet dat ik vreesde dat we een kutplaat hadden gemaakt, maar het is mooi om te zien dat het ook steek houdt, dat je de mensen raakt. Als je enkel jezelf amuseert, hoef je geen plaat te maken, dan moet je in cafés blijven spelen. Nu, we hebben ons niet enkel geamuseerd hoor: er zitten bloed, zweet en tranen in deze plaat, we hebben er hard aan gewerkt.»

HUMO Je hebt ze opgenomen in een tot studio omgebouwde schuur in Hamilton, Ontario.

Flegel «Op aanraden van onze goede vriend Graham Walsh van Holy Fuck, die bevriend is met de eigenaar. Toen die de schuur kocht, stak ze letterlijk vol met stro en koeienstront, bijna helemaal in zijn eentje heeft hij er een prachtige studio van gemaakt. Mét loft, waar we tijdens de opnames konden overnachten. Ideale omstandigheden: we konden bijna letterlijk achter het mengpaneel in slaap vallen, naar ons bed rollen, en de volgende ochtend bij de eerste koffie op play drukken om te luisteren naar wat we de avond ervoor hadden gedaan. ’t Is comfortabeler dan wat je Metallica ziet doen in ‘Some Kind of Monster’, waar iedereen om vijf uur ’s avonds naar huis moest en niemand nog naar de opnames mocht luisteren. Maar er waren ook overeenkomsten: zo heeft onze drummer Mike Wallace ook pas leren drummen tijdens de opnames (lacht). Het verschil is dan weer dat hij nu al beter is dan Lars Ulrich. Like almost anybody, basically (lacht). Ik bedoel: tweehonderd shows per jaar, twintig jaar lang, je zou denken dat hij erop vooruit zou zijn gegaan. Maar nee, hoor. Dat gezegd zijnde zal onze volgende plaat een beetje klinken als ‘Ride the Lightning’.»

HUMO Is Viet Cong het soort groep waarvan de sound verandert als ze in een andere studio opnemen?

Flegel «Ik denk dat dat voor elke groep het geval is. Je bent afhankelijk van het materiaal én, nog veel belangrijker: de opnameruimte. De echt goeie studio’s zijn die waar je de room kunt horen. Opnames gemaakt in garages, kelders of op homecomputers kunnen geweldig zijn, maar bijna al mijn favoriete platen zijn gemaakt in grote studio’s. En met groot bedoel ik: studio’s met een fantastisch klinkende opnameruimte.»

HUMO Waarheen dan voor de volgende plaat, als je mag dromen?

Flegel «We zijn erover bezig. Het schrijfproces is bijna achter de rug, tachtig procent is klaar, en nu is het tijd om over de sound te beginnen na te denken. Wat willen we? Waar dromen we van? Wel, noem ze maar op: de Record Plant, Electric Lady, Muscle Shoals… Om eerlijk te zijn, moet ik wel nog checken of die dingen allemaal nog bestaan. En of we überhaupt tijd gaan hebben om in het gekke jaar dat er zit aan te komen de studio in te duiken. We willen graag, maar in het muzikantenleven heb je het niet altijd voor het zeggen.»

HUMO Wist je op voorhand dat je koos voor een leven waar je, alle vrijheid ten spijt, ook weleens geleefd wordt?

Flegel «Tuurlijk. Ik zit al sinds mijn veertiende in groepjes, en één van de dingen waar je van droomt als je als veertienjarige je eerste punkgroepje opricht, is praten met een journalist in Brussel (lachje). Je weet wat ik bedoel: uiteraard zijn er verplichtingen, uiteraard zal alles gaan wennen en zul je ons in de nabije toekomst weleens horen klagen, maar hey: wie doet dat niet? Feit is: ik doe wat ik altijd heb willen doen, en voor het overige geldt voor mij wat voor iedereen geldt: life is life.»

HUMO Terug naar de muziek zelf. Hoe schrijven jullie songs?

Flegel «Aanvankelijk kwam vooral ik met ideeën aanzetten, vaak samen met Monty (gitarist/toetsenman Scott ‘Monty’ Munro, red.). En dan vertelden wij aan de rest hoe we dachten dat het verder moest. Maar gaandeweg is het meer een groepsgebeuren geworden, er is niemand meer die gaat zitten wachten tot hem iets gevraagd wordt. Het gebeurt dat we vertrekken van een synthesizergeluid dat Monty uit één van zijn bakken haalt omdat hij per ongeluk op de foute knop drukt, of van een gitaarpartij. En steeds vaker ook komt Mike met een drumbeat aanzetten waar we een paar dagen mee rotzooien om te zien of er leven inzit. Die vergelijking met Lars Ulrich van daarnet was namelijk maar een grapje (lacht).»

HUMO Kun je zeggen wat deze groep uniek maakt in vergelijking met andere groepen waar je hebt ingezeten?

Flegel «Iedereen is bereid om wat dan ook te proberen. En er zijn geen ego’s in het spel. We speak our minds, en het belangrijkste is de muziek. Als iemand zegt dat hij een idee van mij niet goed vindt, dan neem ik dat niet persoonlijk. Of als Monty uitpakt met een twaalf minuten durende progrockcompositie waar we vervolgens maar tien seconden van gebruiken, dan zal hij zich niet gekwetst voelen. Niemand heeft de controle over het stuur. Controle is niet goed voor een groep of artiest, toch niet tijdens het schrijfproces. Tijdens de opnames is het vaak wél nodig dat iemand het voortouw neemt.»

HUMO En dat ben jij?

Flegel «Ja, omdat ik doorgaans degene ben die het meest concreet de algemene sound in zijn hoofd heeft. Maar ik ben geen goeie technicus, om die sound eruit te krijgen heb ik een vakman nodig. Het enige wat ik kan bedienen, is een viersporenrecorder.»

HUMO Een viersporenrecorder, bij wijze van spreken?

Flegel «Neenee, ik werk nog steeds met een viersporenrecorder. Zo’n oud ding, daar neem ik al mijn spullen mee op. Op cassettes, ja. Waarom dacht je dat onze eerste release ‘Cassette’ heette?»

HUMO Viet Cong klinkt meer Brits dan Amerikaans. Welke posters had je als jongeling aan de muur hangen?

Flegel «Ik ben opgegroeid in de nineties: Nirvana en Soundgarden. Als jongere doe je het met de punk die voorhanden is. Pas achteraf ga je terug in de tijd, in mijn geval: naar de postpunk. Op die manier ben ik in Engeland beland.»

HUMO Ter afronding: heb ik het mis als ik zeg dat jullie groepsnaam met het oog op grote bijval in de Amerikaanse Midwest enigszins ongelukkig gekozen is?

Flegel «We hebben vorig jaar door Amerika getourd en ja, er was de occasionele kerel die ons achteraf kwam melden dat zijn vader vier jaar in een Vietnamees gevangenkamp had gezeten, maar al bij al viel het goed mee. We waren er ons van bewust toen we voor Viet Cong kozen. Onze drummer is ermee komen aanzetten, en wij vonden het een goeie groepsnaam.»

HUMO Ik ook. Weet je waarom ze de Viet Cong Charlie noemden?

Flegel «De afkorting van Victor Charlie? Kijk, misschien hadden we de groep beter Charlie genoemd, dat was iets subtieler geweest.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234