'Villa met zwembad, Ferrari, privéjet: Hilde Van Acker en Jean-Claude Lacote pakken ermee uit op het nog jonge internet.'Beeld HUMO

SuperflikMartin Van Steenbrugge

Vijftien jaar jagen op het duivelskoppel: hoe de Belgische politie Hilde Van Acker tóch te pakken kreeg

Ruim twintig jaar heeft Martin Van Steenbrugge aan het hoofd gestaan van het Fugitive Active Search Team (FAST), dat wereldwijd op voortvluchtige criminelen jaagt. De zwaarste kluif heeft hij gehad aan het dossier van Hilde Van Acker en Jean-Claude Lacote, het Duivelskoppel dat tot levenslang is veroordeeld voor de moord op een Britse zakenman in 1996. Hoe de twee toch geklist konden worden en in een Belgische cel op een nieuw proces wachten, vertelt hij in 'Most Wanted', zijn terugblik op zijn speurderscarrière: 'Ivoorkust is een corrupt land waar een stapel dollars wonderen kan verrichten.'

Ik heb tijdens mijn laatste maanden bij FAST veel gefantaseerd over mijn ultieme trip naar Abidjan. Woensdag 30 december 2019 zal ik de deur in Brussel definitief achter me dichttrekken. Toch is er iets dat me in die laatste maanden dwarszat, zoals een graat die in je keel blijft steken. Het is niet moeilijk er de vinger op te leggen, want het voorwerp van mijn frustratie is een halve meter dik en ligt voor mijn neus op mijn bureau. Het idee dat ik FAST moet verlaten zonder doorbraak in het dossier-Lacote-Van Acker, bezorgt me slapeloze nachten. Hun opsporingsfoto's hangen op kantoor aan de muur, naast andere gezichten die me als kwelduivels aankijken. Er is Rouf Uddin, de Bengaalse stalker die in 2002 in Brussel een jonge vrouw, moeder van twee kinderen, eerst zwaar heeft mishandeld en daarna de keel doorgesneden. Crisanto Pinkihan, de Filipijnse taxichauffeur die in 2005 in Zaventem een collega en landgenoot met messteken om het leven heeft gebracht. Of Abdelmajid Lamrani, die in 2013 bij verstek dertig jaar kreeg voor de moord op een 20-jarige vrouw wier lijk uit de Brusselse vaart is opgevist.

Ik neem een besluit. Na mijn vertrek bij FAST wil ik afrekenen met dat knagende gevoel van onvoldaanheid. Ik ga de hoofdrolspelers van enkele cold cases op een verrassingsbezoek trakteren. Als burger, voor eigen rekening, al hoop ik wel dat mijn initiatief een doorbraak voor FAST kan forceren. Mijn onverwachte verschijning moet het effect sorteren van een steen in een kikkerpoel. Wie weet wat het gekwaak allemaal teweegbrengt? Voor de impact, en ook wel voor de financiering, reken ik op de media. Ik zal niet alleen reizen, maar met een cameraploeg in mijn spoor. Ik ben dan wel geen reporter of televisiemaker, maar als gewezen undercoveragent heb ik geleerd om vlot in een nieuwe gedaante te stappen. Nog een troef: als commissaris van FAST heb ik zowat alle misdaadreporters van België persoonlijk leren kennen. Misschien, zo prakkiseer ik, hoef ik niet eens zelf in beeld te lopen. Waarom niet samenwerken met een ervaren schermgezicht? VTM-misdaadreporter Faroek Özgünes, met wie FAST al vaak samengewerkt heeft, toont interesse. Of hij dan wel wij samen de spil van het programma worden, laat me eigenlijk onverschillig. Eén ding staat wel als een paal boven water: mijn eerste reis als gepensioneerde flik zal richting Abidjan gaan.

Ik zie het zo voor me. Het is vrijdagmiddag en verschroeiend heet. De cameraman moppert. Wat een idee om in januari, midden in het droge seizoen, een reportage te draaien in Ivoorkust. Ik doe alsof ik het niet hoor, de loden hitte neem ik er graag bij. Jarenlang heb ik bij FAST naar deze dag uitgekeken: straks sta ik oog in oog met Hilde Van Acker. 'Straks' wil zeggen 'halfzes', het tijdstip waarop ze naar wekelijkse gewoonte haar 11-jarige dochter ophaalt bij het Lycée Français Blaise Pascal in Abidjan. We zien het complex, de beste school van Ivoorkust, aan de overkant van de boulevard liggen. Het plan is Van Acker koud te pakken, terwijl ze bij de poort staat te wachten. Alleszins vóór de school uit is, want ik wil haar dochter de scène besparen. Ooit zal ze nochtans de waarheid onder ogen moeten zien: haar moeder is in België door het assisenhof tot levenslange opsluiting veroordeeld wegens moord met voorbedachten rade. 'Hilde,' zal ik haar aanspreken terwijl de camera achter mijn rug alles registreert, 'wat ben ik blij dat ik je eindelijk heb gevonden. Vertel eens: hoe voelt het om al vierentwintig jaar op de vlucht te zijn voor justitie en voor je verleden? En denk je nog weleens aan wat er op 23 mei 1996 in de duinen van De Haan is gebeurd? Hoe je Marcus Mitchell hebt meegelokt naar de plaats waar je man hem koudweg met twee pistoolschoten in het hoofd heeft geliquideerd?'

Ook het verdere verloop van de dag staat me helder voor ogen. Na de confrontatie met Hilde Van Acker zullen we haar ex-man opzoeken. Zijn precieze adres ken ik niet, maar via mijn informanten weet ik dat hij vlak bij zijn ex woont en volgens een beurtrol de hoede over hun dochter waarneemt. Ik zou hem kunnen aanspreken als Jean-Alain Aubray, Mike Roberts, John Couderc, Pierre Baudry, Roger Baudry, Roger Wilcox of Warren Taylor, allemaal aliassen die hij in zijn lange carrière als oplichter heeft gebruikt. Maar uiteraard verkies ik de naam die ikzelf op de website Belgium's Most Wanted heb geplaatst: Jean-Claude Lacote, geboren op 4 september 1966 in Abidjan uit een Ivoriaanse moeder en een Franse vader. Ik weet uit het psychiatrisch verslag, opgemaakt in de aanloop naar het assisenproces van 2011, dat hij zijn moeder veracht.

Jean-Claude Lacote is net als zijn vijf broers en zussen opgegroeid in Frankrijk, eerst bij zijn grootmoeder van vaderskant, na haar dood in een pleeggezin. In het psychiatrisch verslag is sprake van een complexe hechtingsproblematiek. Feit is dat hij als adolescent ieder contact met zijn moeder weigert en zijn Afrikaanse roots later consequent verloochent. Vrouwen bezwijken bij bosjes voor de charmes van de rijzige atleet met zijn mondaine praatjes. Zelf heeft hij een uitgesproken voorkeur voor blond en blauwogig. Zo'n vrouw is de drie jaar oudere Hilde Van Acker, die hij leert kennen in Madagaskar, waar ze lang met haar eerste man heeft gewoond. Ze vallen als een blok voor elkaar. Zij keert terug naar Sint-Niklaas en vraagt de echtscheiding aan, hij reist haar achterna en sleurt haar mee op zijn avontuurlijke levenspad.

'Ik krijg meermaals een telefoontje van Belgen die in Abidjan gezellig zijn doorgezakt met Jean-Claude of Hilde.'Beeld Photo News

PORSCHE EN FERRARI

Jean-Claude Lacote heeft op zijn 15de de deur van zijn pleegouders achter zich dichtgetrokken en leidt een nomadisch bestaan in Frankrijk, Spanje, Portugal en Latijns-Amerika. Een toekomst als straatcrimineel of drugstrafikant wenkt, maar daar is hij veel te slim voor. Hij maakt alsnog zijn middelbare school af in Duitsland en behaalt een vliegbrevet voor de commerciële luchtvaart. Wanneer hij Hilde Van Acker ontmoet, kan hij zich voorstellen als privépiloot die met een geleasede Cessna Citation steenrijke cliënten rondvliegt. In werkelijkheid dient de peperdure privéjet niet alleen als luchttaxi. Lacote gebruikt de Cessna om zichzelf als een belangrijk zakenman voor te doen, zo iemand die geen tijd te verliezen heeft aan incheckbalies op luchthavens. Grootheidswaanzin is één van de eigenschappen waarvan het psychiatrisch verslag melding maakt. Bij Lacote, begiftigd met een bovengemiddelde intelligentie, uit dat zich niet alleen in grootspraak. Hij verdeelt zijn tijd over luxeappartementen in Frankrijk en Duitsland, naast optrekjes in Londen, Antwerpen en Knokke. Voor verplaatsingen op de begane grond kan hij kiezen uit een Ferrari Testarossa, een Porsche Carrera en een Jaguar. Als wapenfreak is hij erg trots op een collectie peperdure, exclusieve geweren. Werken doet hij niet, hij staat nergens officieel geregistreerd en betaalt nooit belastingen. Nu eens doet hij zich voor als de erfgenaam van een Amerikaanse miljardair, dan weer als een informant voor de politie of geheime diensten.

In feite is hij een geniale oplichter die tussen 1989 en 1998 ruim 200 miljoen Belgische frank, hetzij 5 miljoen euro, weet af te troggelen. Favoriete slachtoffers zijn goedgelovige zakenlui en andere geldschieters, die hij warm maakt met veelbelovende investeringen of lucratieve deals. Vooraleer ze in het snotje krijgen dat ze hun geld in een luchtkasteel hebben belegd, zijn de vette voorschotten op Zwitserse of Luxemburgse rekeningen al lang cash afgehaald. Lacote, de man die sneller van alias en gsm-nummer wisselt dan een gewone sterveling van ondergoed, blijft zelf zoveel mogelijk onzichtbaar. Onderhandelen doet hij per telefoon, het masseren van de partners laat hij over aan Hilde Van Acker, die zich vol overgave op haar criminele luxeleven heeft gestort.

Helemaal perfect is het niet. Lacote loopt veroordelingen op in Duitsland, Frankrijk en België. In Londen zit hij samen met Van Acker een tijdlang in de gevangenis. Desondanks spendeert hij verrassend weinig tijd in de cel, onder meer door hoge borgsommen te betalen die hij door nieuwe slachtoffers laat financieren. Zo'n slachtoffer is Marcus Mitchell, een Britse zakenman die met zijn moordenaars een grote passie voor de luchtvaart deelt. Zijn geloof in een Libische deal met vliegtuigonderdelen is zo groot dat hij bij twee Britse vrienden geld leent om extra zwaar in te zetten. Na een poosje begint hij echter onraad te ruiken en eist hij zijn 600.000 pond terug. Geen probleem, zegt Lacote, we spreken af in De Haan. Hilde Van Acker onthaalt Mitchell in Knokke als hij op de terugweg van Tunesië naar Engeland een tussenstop maakt. Samen begeven ze zich naar het wandelpad in het Staatsbos in De Haan, waar Lacote zogezegd met het geld staat te wachten...

NEPAGENTEN

Misschien verwacht ik te veel van deze ontmoeting. De kans is groot dat Jean-Claude Lacote dichtklapt. Toch zou ik hem enkele brandende vragen willen stellen. Na 35 jaar omgaan met criminelen van allerlei kaliber blijf ik erdoor gefascineerd: hoe rationaliseren ze hun daden, die de buitenwereld met afschuw vervullen? Lacote kreeg twee dagen na de moord telefoon van Mitchells vrouw, die erg ongerust was over haar vermiste man. Hij viel geloofwaardig uit de lucht, vertelde sussend dat ze zich geen zorgen hoefde te maken, dat Marcus wellicht met een deal bezig was. Een dag later belde hij haar als bezorgde vriend op om te horen of ze al nieuws had. Die koelbloedigheid, daar wil ik hem over uithoren. En ik wil weten of zijn gedachten de voorbije 24 jaar weleens uitgingen naar Lucy W., de weduwe van Marcus Mitchell. Of naar haar twee kinderen, die vaderloos zijn opgegroeid.

Ik heb Lucy W. in al die jaren nooit ontmoet, maar vaak gemaild. Als FAST-chef zag ik het als mijn plicht om haar op de hoogte te houden, ook al was het nieuws altijd teleurstellend. De vermoedelijke moordenaars van haar man blijven ongrijpbaar, nadat ze door de Gentse kamer van inbeschuldigingstelling enkele maanden na de feiten in voorlopige vrijheid zijn gesteld. Het onderzoek vordert moeizaam en door een gebrek aan bewijzen valt een verdere vrijheidsberoving niet langer te verantwoorden. Lacote neemt meteen de benen. Na een ommetje via Canada en Brazilië vestigt hij zich in 1999 in Zuid-Afrika. Van Acker blijft achter in België en wordt op basis van nieuwe aanwijzingen een tweede keer aangehouden. Niet voor lang echter, want de kamer van inbeschuldigingstelling laat haar in augustus 1999 andermaal vrij. Dit keer op voorwaarde dat ze 125.000 euro betaalt, een forse borgsom, die binnen de kortste keren vanuit Zuid-Afrika wordt overgemaakt. Niet veel later zit Hilde Van Acker op een enkele vlucht naar Johannesburg. Tegen Lacote en Van Acker wordt een internationaal aanhoudingsbevel uitgevaardigd, maar dat maakt weinig indruk op de Zuid-Afrikaanse justitie. Rogatoire commissies keren met lege handen terug, het dossier zit muurvast.

Intussen hervat het koppel in Johannesburg zijn faraonische levenswandel. Villa met zwembad in een chique wijk, Ferrari, privéjet: ze pakken ermee uit op het nog jonge internet. Lacote is in Zuid-Afrika een mediafiguur geworden als producer van het populaire televisieprogramma 'Duty Calls'. Zijn expertise staat buiten discussie. 'Duty Calls', een realityreeks die loopt van 2001 tot 2003, toont het wel en wee van de Zuid-Afrikaanse politie, sporenonderzoek, huiszoekingen en arrestaties inbegrepen. Het moet zowat de enige keer in zijn leven geweest zijn dat hij effectief geleverde diensten factureerde. Legale inkomsten volstaan echter niet om zijn spilzucht te bevredigen. Lacote herneemt van lieverlee zijn activiteiten als oplichter, maar overspeelt zijn hand. Op 3 maart 2007 wordt de gewezen producer van 'Duty Calls' zelf door de Zuid-Afrikaanse politie gearresteerd. Beschuldiging: het beramen van de ontvoering van de zoon van een rijke zakenman. Dat is evenwel buiten Hilde Van Acker gerekend.

Wat er ook over haar gezegd en geschreven zal worden tijdens haar definitieve assisenproces, één bewonderenswaardige eigenschap kan niemand haar ontzeggen. Je moet verdomd veel lef hebben om met een handlanger naar één van de strengst bewaakte gevangenissen van Zuid-Afrika te gaan en je bij de griffie voor te doen als agent in burger. Het vervalste mandaat van de onderzoeksrechter om de verdachte Jean-Claude Lacote mee te geven voor verder verhoor wordt met gefronste wenkbrauwen gelezen. De griffier besluit voor de zekerheid toch maar de onderzoeksrechter te bellen. 'Ik heb dat mandaat afgeleverd,' klinkt het bevestigend. 'U mag de verdachte meegeven.' Dat de telefoon door een medeplichtige vanuit een hotelkamer wordt beantwoord, kan de arme griffier niet weten. En zo wandelt Lacote op 28 maart 2008 de gevangenis van Johannesburg uit, geflankeerd door twee nepagenten in burger. Zuid-Afrikaanse collega's hebben me de camerabeelden getoond: Hilde Van Acker, duidelijk herkenbaar, geeft geen krimp.

'Alleen corruptie kan verklaren dat twee internationaal geseinde criminelen tien jaar lang comfortabel konden leven in Abidjan, zonder zelfs moeite te moeten doen om hun identiteit te verbergen. (Foto: bij hun arrestatie.)Beeld ISOPIX

GOUDEN KOOI

Jean-Claude Lacote zou zijn moeder dankbaar moeten zijn. Hoezeer hij zijn Afrikaanse roots ook haat, de bijbehorende dubbele nationaliteit aanvaardt hij als een godsgeschenk. Het is aan zijn Ivoriaanse staatsburgerschap te danken dat hij en zijn vrouw al twaalf jaar lang ongestoord in Abidjan kunnen leven. Alle pogingen van FAST om het koppel te laten arresteren en overleveren, lopen met een sisser af. Ivoorkust heeft geen uitleveringsverdrag met België en is niet gebonden door een Europees aanhoudingsbevel.

Dat is op zich niet onoverkomelijk - de Ivoriaanse justitie had het duo perfect kunnen uitleveren. Van Acker is tenslotte Belgisch, en Lacote heeft ook de Franse nationaliteit. Maar echt verwonderlijk is het niet in een Afrikaans land waar corruptie tot het overlevingspakket van ambtenaren, magistraten en politieagenten behoort. Lacote heeft een goedgevulde portemonnee en speelt letterlijk een thuismatch. Eén van zijn ooms is minister geweest, hij kent in Abidjan iedereen die ertoe doet. Dat het koppel niet buiten de grenzen kan reizen, is voor FAST een magere troost. De vermoedelijke moordenaars van Marcus Mitchell genieten van hun leven in een gouden kooi, terwijl zijn weduwe en haar kinderen stilaan alle hoop op gerechtigheid zien vervliegen.

Interpol Abidjan willen we bewust niet betrekken bij onze pogingen om het net rond Lacote en Van Acker te spannen. Te riskant, we kunnen niet uitsluiten dat er wordt gelekt naar ons target. Ik heb intussen andere antennes om het luilekkerleventje van het duo te monitoren. Een Franse verbindingsofficier in Abidjan is een goede bron, en er is een vertrouwenspersoon die het FAST gunstig gezind is. Het levert het FAST nieuwe foto's op, die we helaas niet in opsporingsberichten kunnen gebruiken omdat we dan de vertrouwenspersoon zouden blootstellen. Met diezelfde bron worden zelfs plannen gesmeed om Hilde Van Acker toch buiten de veilige grenzen van Ivoorkust te lokken. We hebben die plannen wijselijk opgeborgen, omdat het sop de kool niet waard is. Hadden we Van Acker solo gearresteerd, dan had ze tijdens een nieuw proces alle schuld in de schoenen van Lacote geschoven. De Frans-Ivoriaan blijft trouwens ons hoofddoel, Van Acker is de bijvangst.

Via Interpol Abidjan kom ik wel in contact met een collega, le commissaire Aka van de Police Nationale van Ivoorkust. Hij blijkt een slome communicator, bij het FAST wordt zijn naam zelfs een begrip. Iets op de lange baan schuiven, dat is 'een Aka doen'. Maar dan, net wanneer niemand het nog verwacht, stuurt hij via WhatsApp toch enkele interessante gegevens. Het precieze adres van Van Acker, details over de hoederegeling van hun dochter, daarvoor staan we dus in het krijt bij commissaire Aka, van wie we verder niks meer vernemen. Gelukkig heb ik intussen nog een bron gevonden: Didier C., een kabinetsmedewerker van een Ivoriaanse minister. Hij heeft zelf een politieverleden en werpt zich op als onze spion ter plaatse. Zo vernemen we dat het koppel niet zomaar van bed en tafel gescheiden leeft, maar dat ze slaande ruzie hebben en niet meer door dezelfde deur kunnen. En dat Van Acker geregeld via Western Union geldsommen naar België overmaakt.

Nadat de door bedrog en oplichting verworven reserves waren uitgeput, zijn de twee toch maar op zoek gegaan naar werk. Lacote sleutelt aan motoren in een garage, Van Acker verzorgt de administratie voor een nachtclub en een schoonmaakbedrijf op de luchthaven. Vers geld is nodig voor de dure kostschool van haar dochter. Van Acker laat zich gewoon Hilde noemen, aan de schoolpoort en in haar sociaal leven, dat zich niet bepaald in het verborgene afspeelt. In de loop van 2019 bereikt ons via een andere bron het nieuws dat ze ernstig ziek is: ze wordt behandeld voor borstkanker.

Ik krijg bij FAST meermaals een telefoontje van Belgen die in Abidjan zijn gepasseerd, en dat ze aan de bar van één of andere club gezellig zijn doorgezakt met Jean-Claude of Hilde. Ik heb jarenlang met de vrees geleefd dat deze ongerijmde situatie de Vlaamse media zou beroeren. 'Adres Duivelskoppel bekend. Waarom pakt FAST ze niet op?' Het volledige antwoord zou een heel boek beslaan.

PENSIOENCADEAU

In oktober laat ik het verplichte spuitje tegen gele koorts zetten, en ik begin naar vliegtickets uit te kijken. Het tafereel voor het Lycée Français in Abidjan spookt als een film door mijn hoofd. Intussen worden de gesprekken met Faroek steeds concreter. Of het bij een eenmalige productie zou blijven dan wel op een reeks zou uitdraaien, daar zijn we nog niet uit. De goesting om samen iets rond cold cases te doen, die is alleszins wederzijds.

En dan, in de vroege middag van 21 november 2019, loopt het WhatsAppbericht uit Abidjan binnen dat alles op de helling zet. 'Lacote et la dame ont été arrêtés ce matin par la gendarmerie.' De verzender is Didier, die me al maandenlang nauwgezet op de hoogte houdt van de handel en wandel van Lacote en Van Acker. Het sensationele nieuws wordt enkele uren later door het Franse persagentschap AFP bevestigd. De abrupte plotwending trekt een kruis over mijn reis- en televisieplannen. Ik pleeg zelf het telefoontje naar Lucy W. met het goede nieuws. Ze kan het nauwelijks geloven, komt woorden tekort om haar erkentelijkheid uit te drukken.

Laten we de keizer geven wat de keizer toekomt: het is de communicatiedienst van Europol die de impasse heeft doorbroken. Op 18 oktober 2019 heeft die een slimme campagne gelanceerd om aandacht te vragen voor de Europe's Most Wanted-lijst. 'Crime Has No Gender', luidt de goed bekkende slogan. De campagne brengt de boodschap dat vrouwen in de wereld van de zware misdaad niet alleen de rol van slachtoffer vervullen. Aan 21 deelnemende landen wordt vooraf gevraagd om hun meest gezochte vrouwelijke crimineel te nomineren. Hilde Van Acker mag namens België illustreren dat misdaad zich niet aan genderbarrières stoort. Ook over de foto hoef ik niet te twijfelen. Van Acker blijft vooralsnog de eeuwig jonge vrouw met een stoer pagekapsel die zelfbewust in de lens kijkt. De campagne krijgt enorm veel weerklank, tot ver buiten Europa.

Het kan geen toeval zijn dat ik een maand na de lancering ervan een bericht van Didier ontvang met het verbluffende nieuws dat Lacote en Van Acker zijn gearresteerd. Blijkbaar was niet zozeer hun geld, maar wel hun sociaal krediet opgebruikt. Of anders gezegd: hun ruilwaarde was drastisch gestegen. De Ivoriaanse gendarmerie zag in de 'Crime Has No Gender'-campagne een kans om te scoren met een poepsimpele dubbele arrestatie. Een gezicht van Europe's Most Wanted, en één van Belgium's Most Wanted, daarmee kun je uitpakken op internationale fora, en de kritiek op laksheid in andere dossiers smoren.

Misschien is dit wel het mooiste pensioencadeau dat FAST me kon schenken, maar met koffiekoeken heb ik die dag niet getrakteerd: ik heb uit dit dossier geleerd dat je nooit te vroeg victorie mag kraaien. Lacote en Van Acker zitten dan wel in MACA, de overbevolkte gevangenis van Abidjan, maar daarmee zijn ze nog niet uitgeleverd. Wie zegt dat ze niet opnieuw kunnen ontsnappen, zoals die keer in Johannesburg? Ivoorkust is een corrupt land waar een stapel dollars wonderen kan verrichten. Niet alleen in de gevangenis, maar ook daarbuiten. Hoe valt het anders te verklaren dat twee internationaal geseinde criminelen, vaste waarden op de lijst van Belgium's Most Wanted, tien jaar lang comfortabel konden leven in Abidjan, zonder zelfs moeite te doen om hun identiteit te verbergen?

Maar op 9 januari 2020 lees ik in de krant dat Ivoorkust het echtpaar Lacote-Van Acker aan België zal uitleveren. Ik ben pas een week ver in mijn nieuwe leven als voetbalmakelaar, maar mijn politieverleden heeft me al ingehaald. Veertien jaar heb ik me persoonlijk in het dossier van het Duivelskoppel vastgebeten, maar het orgelpunt valt onherroepelijk buiten mijn speeltijd.

Op 19 februari is het zover: Jean-Claude Lacote en Hilde Van Acker landen om halfacht 's morgens met een vliegtuig van Brussels Airlines in Zaventem. Terug op Belgische bodem, na een intercontinentale vlucht die in hun geval 23 jaar heeft geduurd. Uitleveringen heb ik de laatste tien jaar niet meer gedaan bij FAST. Maar wat had ik graag in de schoenen gestaan van Kim, Dominique of Catherine, mijn gewezen medewerkers die het moordenaarskoppel in Abidjan zijn gaan ophalen.

Het valt Hilde Van Acker aan te zien: de uitlevering komt als een opluchting. De drie maanden in MACA zijn een hel geweest. De gevangenis is gebouwd voor vijftienhonderd gedetineerden, maar telt er gemiddeld zevenduizend. Slapen moet op de grond, in een cel van 5 bij 10 meter. Die krappe ruimte moest ze met veertig anderen delen, net zoals de enige emmer om zich te wassen. Van een voortzetting van haar kankerbehandeling kon uiteraard geen sprake zijn. Net zoals Lacote is ze fel vermagerd als ze, omringd door drie FAST-leden, op de lijnvlucht naar Brussel stapt.

Beiden hebben ze verzet aangetekend tegen hun levenslange veroordeling uit 2011. Het assisenproces moet dus worden overgedaan (het start op 23 november in Brugge, red.). Nu al wordt gespeculeerd op een milder vonnis voor de doodzieke beklaagde, die bovendien gebukt gaat onder het gemis van haar dochter. Ik zou er zelf geen moeite mee hebben, ook al heb ik haar jarenlang tot de verste uithoeken van onze planeet achtervolgd.

Martin Van Steenbrugge, 'Most Wanted. 20 jaar lang jagen op voortvluchtige criminelen', Lannoo

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234