null Beeld

Villagers - Where Have You Been All My Life?

Bij de eerste beluistering van de nieuwe Villagers ben ik in slaap gevallen. Niet zo héél verontrustend: ik was moe en was erbij gaan liggen. En net zoals bij de aftiteling van een film werd ik wakker bij het laatste liedje, één van de mooiste liedjes die ik ken: ‘Wichita Lineman’ van Jimmy Webb. De enige cover op ‘Where Have You Been All My Life?’, waarop Villagers, de onemanband van de in Dublin gewortelde Conor O’Brien, voornamelijk zichzelf covert in een livesetting zonder publiek.

O’Brien, de Ierse indiefolktegenhanger van Conor ‘Bright Eyes’ Oberst (zelfs hun namen lopen grotendeels in dezelfde pas), nam plaats in de Londense RAK Studios (sinds Arctic Monkeys, The Libertines, Radiohead en ander hip volk er passeerden één van dé go to places voor wie verder kijkt dan de laptop) en nam er omringd door goed volk en met Last Shadow Puppets- en Radiohead-producer Richard Woodcraft in één, hooguit twee takes nieuwe versies op van songs van zijn drie studioplaten tot dusver.

Het begint uitstekend met ‘Set the Tigers Free’, op zijn debuut ‘Becoming a Jackal’ uit 2010 ook al één van de straffere songs. De nieuwe versie wijkt niet mijlenver af van het origineel – het arrangement blijft breekbaar en sober – maar de livesetting doet deugd: bevrijd van de jacht naar de perfecte take krijgen zowel de stem van O’Brien als het arrangement van de voluit op gevoel spelende groep veel meer emotionele diepgang en impact. Dat geldt voor de meeste songs op ‘Where Have You Been All My Life?’. ‘Hot Scary Summer’, dat op het vorig jaar verschenen ‘Darling Arithmetic’ nog onopvallend stond te wezen, krijgt hier plots de allure van een klassieker. Het wonderbaarlijke ‘Courage(‘It’s a feeling like no other let me tell you / Courage, in harmony with something other than your ego / The sweet relief of knowing nothing comes for free’) was dat al.

Een mooie plaat, al kan ik nog steeds horen waar Klaas Vaak die eerste keer zijn kans heeft gegrepen. Na ‘Courage’, vier songs ver in de set, kiest O’Brien voor de wat vlakkere nummers uit een oeuvre dat, let’s face it, nog vrij ondiep is. De Reeperbahn-retoriek in ‘My Lighthouse’ mist muzikale spankracht om hier veel bestaansrecht op te eisen, ‘Memoir’ mist het zwoele Franglais van Charlotte Gainsbourg (O’Brien schreef de song voor haar ‘Stage Whisper’ uit 2011 maar nam ’m nooit op), en ‘The Soul Serene’ is hier in het makke middenstuk net iets té sereen. Een tempowisseltje hier en daar ware leuk geweest, een muzikale bokkensprong, of een klassieker. Zoals afsluiter ‘Wichita Lineman’ dus. De staccato piano uit de versie van Jimmy Webb of Glen Campbell wordt node gemist, maar dat deze bleke Ier een song zo American Midwest als de pest voor het overige moeiteloos naar zijn hand weet te zetten, spreekt een heel eind in zijn voordeel.

‘Where Have You Been All My Life?’ verschijnt overigens ook op groen vinyl. Geen idee of dat uw kleur is.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234