null Beeld

Vincent Byloo eindelijk weer op de radio: 'Bij Studio Brussel kon ik niet meer de presentator zijn die ik wilde zijn'

Sinds afgelopen mei rijmt Vincent Byloo niet meer op Eva De Roo. De twee presenteerden samen het avondspitsblok op Studio Brussel, tot Byloo (36) – die intussen voor Radio 1 werkt, en vorige week een podcast met Rudi Vranckx lanceerde – te horen kreeg dat hij vanaf het najaar niet meer in de ether verwacht werd.

HUMO Waarop je besliste om er metéén mee te stoppen.

Vincent Byloo «Ik ben boos weggelopen, als een klein kind dat z’n zin niet krijgt. Dat is althans de perceptie, maar die klopt niet. De reden van mijn plotse vertrek was een vertrouwensbreuk. Aan de beslissing dat ik in het najaar niet meer zou presenteren, was een heel proces van praten en vergaderen voorafgegaan. Alleen: dat was gebeurd zonder mij. Als je als baas vindt dat iemand niet meer de juiste man op de juiste plaats is, lijkt het me kies om daar toch ook met die bewuste man over te praten.»

HUMO ‘Dat onze wegen vroeg of laat zouden scheiden, was voor mij al lang duidelijk,’ schreef je in je afscheidsmail aan je collega’s. Je was het zelf ook beu?

Byloo «Ik had intern al te kennen gegeven dat ik bij Studio Brussel niet meer de presentator kon zijn die ik wilde zijn, en niet meer het programma kon maken dat ik wilde maken. Ik speelde al langer met het idee om iets anders te gaan doen. Maar als je aan boord bent van een tanker die een richting uitvaart die jij niet zo smaakt, blijf je lang denken dat je zelf toch nog een beetje kunt bijsturen. Aan die illusie heb ik me lang vastgeklampt.

»Studio Brussel – en dus ook het programma dat ik met Eva presenteerde – evolueerde naar vrolijke feelgoodradio waar steeds minder plaats was voor pinnige humor, of voor enige diepgang. Dat was niet het gevolg van een beleidsbeslissing, maar een geleidelijke, vrij natuurlijke evolutie, waardoor ik er zelf lang ben in meegegaan. Tot ik voelde dat ik het écht niet leuk meer vond.»

HUMO Studio Brussel heeft heel toegewijde presentatoren: de zender bepaalt hun identiteit.

Byloo «Klopt, en dat was bij mij niet anders. Ik ben een soort kind van Studio Brussel, hè: het was het ankerpunt in mijn jeugd. Maar dat was de Studio Brussel van de jaren 90, een alternatieve, zelfs wat zwartgallige zender, waar presentatoren met een opgeheven vingertje zeiden welke muziek je goed en slecht moest vinden. Dat is niet de radiozender die Studio Brussel in 2018 kan zijn – daar ben ik het helemaal mee eens. Maar dat hoeft niet te betekenen dat élk weerhaakje eruit moet. Ondanks dat sluimerende ongenoegen ben ik altijd heel loyaal gebleven. Ik kan de tooggesprekken niet tellen waarin ik de zender met veel vuur verdedigde tegen mensen die me kwamen vertellen dat Studio Brussel zichzelf verraden heeft.

»Een zender die probeert om jong te blijven, heeft natuurlijk een groot verloop. Studio Brussel heeft voortdurend vernieuwing nodig, en hoe graag je dat als presentator ook zou willen, het kan nooit een levenswerk zijn. Dat is perfect logisch, maar dan zou je als baas toch tijdig moeten gaan praten met mensen van wie je denkt dat de houdbaarheidsdatum in zicht komt. Helaas is die cultuur er niet bij Studio Brussel: het is allicht een strategische keuze om mensen pas in te lichten wanneer de beslissing al gevallen is. Dat vind ik jammer.»

HUMO Zelf aarzelde je niet om binnenskamers je kritiek uit te spreken.

Byloo «Ik wil me niet profileren als de Jeanne d’Arc van Studio Brussel, maar omdat ik geen jonkie meer was toen ik er begon, had ik minder gêne om dingen uit te spreken. Als je daar als prille twintiger komt binnengerold, en je grote droom werkelijkheid ziet worden, ga je niet meteen als een nestbevuiler op tafel kakken. Maar ik liet wél af en toe een keuteltje achter. Niet dat ik elke dag tierend kwam binnengestormd en iedereen opriep om brandschattend door de kantoren te lopen en met computers te gooien. Dat is maar een keer of twee gebeurd (lacht).

»Het is trouwens ook niet zo dat een stilzwijgende meerderheid mijn mening deelde. De meeste collega’s waren helemaal mee met het verhaal. Veel millennials willen gewoon argeloze feelgoodradio maken, en kijken vreemd op als je komt aankakken met iets uit de actualiteit, of met een schrijver die een nieuw boek uit heeft. ‘Life is music: speel een liedje.’ En dat is prima: ik wil niet de oude zak zijn die daar hele dagen over loopt te zeuren.

»Enfin: ik was best ontgoocheld over de manier waarop het allemaal gegaan is, maar al vrij snel merkte ik dat er ook een grote last van mijn schouders gevallen was.»

HUMO Je maakt nu items voor ‘De wereld van Sofie’, het programma van Sofie Lemaire op Radio 1.

Byloo «Met je gat in de boter vallen, heet dat. Het is bij uitstek het soort programma waar ik heel graag naar luister, en dus ook graag voor werk. Ik ben al fan van Sofie Lemaire sinds ze met Peter Van de Veire het ochtendblok op Studio Brussel presenteerde. Ze is clever en geestig, maar vooral: ze loopt over van totaal nutteloze weetjes – waarmee je bij mij sowieso een potje kunt breken. En we delen een medische aandoening: een moeilijk te behandelen vorm van eczeem, die optreedt zodra mensen zich

te serieus nemen.»

HUMO Sinds vrijdag staat ook de eerste aflevering van je podcast met Rudi Vranckx op vrtnws.be. Heb je Rudi lang moeten stalken voor hij overstag ging?

Byloo «Rudi heeft míj keihard opgevreeën! We kenden elkaar al een beetje omdat ik hem bij Studio Brussel vaak in de studio uitnodigde als de wereld weer eens in brand stond. Zo hebben we bij de aanslag op Charlie Hebdo de lijnen opengegooid: alle luisteraars konden vragen stellen, en Rudi kaderde alles op een rustige, heldere manier. Ik stond daar met open mond naar te kijken.

»Afgelopen zomer kwamen we elkaar tegen in Leuven, en toen liet hij vallen dat hij weleens een podcast wilde maken. Rudi is voortdurend op zoek naar nieuwe vormen om te doen wat hij zo goed doet – de conflicten van deze tijd uitleggen aan de hand van menselijke verhalen. Tegen het einde van de zomer was het idee concreet: elke maand een podcast waarin Rudi mij als geïnteresseerde leek bijpraat over wat er zoal goed en slecht gaat in de wereld.»

HUMO Handig: je bent bevrijd van het strakke keurslijf waarin een radioprogramma toch altijd zit.

Byloo «Om een podcast te maken, hoef je maar twee microfoons open te schuiven, en vervolgens kan je er vrolijk op los leuteren. Geen reclame, geen verkeersinformatie, geen nieuws: je bent bevrijd van alle mogelijke beperkingen van de radio.»

HUMO Maar radio komt wel gewoon binnen bij de luisteraar. Terwijl je een podcast bewust moet downloaden.

Byloo «We zullen niet al die 700.000 mensen bereiken die tijdens de avondspits naar Studio Brussel luisterden. Maar ik reken op de grote Rudi-aanhang online, én op de miljoenen lezers van Humo natuurlijk. Maar net zo goed blijken het straks alleen mijn lief en mijn moeder die de podcast downloaden: ik kan het niet inschatten.»

HUMO Je hebt alleszins het metier voor zo’n onderneming.

Byloo «Vier jaar geleden was ik bij het woord metier in hoongelach uitgebarsten. Toen had ik dit ook niet gekund. Wat zou ik een podcast gaan maken met Rudi Vranckx, de grote oorlogsreporter en Midden Oosten-kenner? Intussen heb ik veel geleerd, al vind ik mezelf nog altijd niet echt een goeie presentator. Maar als interviewer heb ik wél vooruitgang geboekt.

»Ik ben blij dat het een ernstige podcast is, maar af en toe moet er toch een flardje humor in: ik vind het belangrijk – noodzakelijk, zelfs – dat de ellende gecounterd wordt met lichtheid. We hebben bijvoorbeeld een rubriekje dat ‘A Message to You, Rudy’ heet. In de eerste aflevering bedrijf ik daarin doorgedreven onderzoeksjournalistiek om boven te spitten waar dat iconische sjaaltje van Rudi vandaan komt. Voor zulke lolligheden leef ik. Het is met andere woorden een kwestie van tijd voor Rudi er de stekker uittrekt: ‘Er is geen ruimte meer voor het soort podcast dat ik wil maken. De inhoud wordt het slachtoffer van de hang naar feelgoodradio!’ (lacht)»

HUMO Je humor krijgt weleens gezelschap van het adjectief ‘cynisch’.

Byloo «En vaak wordt daaruit geconcludeerd dat ik een cynicus bén. Maar dat klopt niet, ik vind cynisme als levenshouding verwerpelijk. Het is net omdat de realiteit zelden een fleurig aquarelletje in pasteltinten is, dat zulke humor voor mij noodzakelijk is. Even alles relativeren, je niet laten kapotslaan door de loden ernst. De cynische grap is de wanhoopskreet van de wereldverbeteraar. (Hoort zichzelf die woorden uitspreken) Hmm, ik denk dat ik die spreuk op een tegeltje ga laten drukken.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234