Vinyan

Nog goed dat men België nog niet heeft gesplitst: nu kunnen we tenminste uitpakken met het heuglijke nieuws dat onze landgenoot Fabrice Du Welz, drie jaar na het schitterende 'Calvaire' (de Waalse versie van 'Deliverance'), opnieuw torenhoge ogen gooit met 'Vinyan', misschien wel de meest ambitieuze Belgische film die er ooit is gemaakt (allez, ná Guy Lee Thys' 'Cruel Horizon' uiteraard).

Alleen al de briljante manier waarop Du Welz in de openingsscène de tsunami uit 2004 evoceert (niet met peperdure digitale effecten maar gewoon met een close-up van troebel water en een apocalyptisch aanzwellende soundscape) bewijst dat hier een buitengewoon getalenteerd cineast aan het werk is, zo iemand van wie je, kreetjes van bewondering slakend, kunt zeggen: hij kán het.

Het verhaal begint in Phuket, anno 2008. Na het bekijken van een in de jungle opgenomen videofilm raakt een vrouw (Emmanuelle Béart) ervan overtuigd dat haar zoontje Joshua, verdwenen tijdens de Vloedgolf, nog leeft. De ouders (de Britse karakteracteur Rufus Sewell vertolkt de echtgenoot), opgehitst door een mix van hoop en ongeloof, reizen prompt af naar het grensgebied tussen Thailand en Birma, nemen een (enigszins onbetrouwbare) gids in de arm en varen de rivier op, linea recta richting het Heart of Darkness.

Misschien zult u achteraf wel uitroepen dat 'Vinyan' bedroevend weinig plot bevat, maar dan mist u de essentie. In deze film nemen de dromerigheid, een zekere koortsachtigheid en uiteindelijk de waanzin het heel snel over van meer traditionele basisingrediënten als intrige, suspense en logica. Du Welz, een kind van de avontuurlijke cinema van de jaren zeventig, is gaan filmen in Thailand, in het midden van het regenseizoen. De ploeg moest er strijd leveren tegen de lokale maffia, tropische stormen en woeste getijstromen, en dat is eraan te zien. Béart staat te acteren met de sensuele dierlijkheid van een moeder die op zoek is naar haar jongen, maar de échte hoofdrol in deze mysterieuze trip is weggelegd voor de peilloze rivier, voor de nooit wegtrekkende nevelrook, en voor het broeierige oerwoud - een bovennatuurlijk oord waar de doden nooit echt dood zijn. De jungle, machtig in beeld gezet door cameraman Benoît Debie, fungeert in 'Vinyan' dus niet zomaar als decoratieve achtergrond, zoals in 'The Beach', maar veeleer als een afspiegeling van het verwoeste innerlijke landschap van de rouwende hoofdpersonages. Het is maar dat u het weet!

De grote Werner Herzog gelooft rotsvast in de 'voodoo van de locatie' - het mysterieuze fenomeen waarbij de atmosfeer van een verre exotische locatie op één of andere mysterieuze wijze begint door te dringen in het scenario, de ploeg en de acteurs. Wie de voodoo van de locatie eens aan het werk wil voelen, moet maar eens kijken naar 'Aguirre, der Zorn Gottes', naar 'Fitzcarraldo', naar Coppola's 'Apocalypse Now', of naar 'Vinyan'.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234