null Beeld

Violet

Attentie! Prachtig Vlaams debuut.

Klaarwakker, muisstil, alle zintuigen wijdopen, het hele lijf in een staat van alertheid, de adem afgesneden, de ogen strak op het scherm gericht: zo zaten we vanaf de eerste seconde in ons stoeltje. De eerste beelden van ‘Violet’ dóén iets met een mens; ze zuigen je hele wezen onmiddellijk mee in het verhaal. Vijf minuten en één briljante openingsscène later – een openingsscène waar Michael Haneke trots op zou zijn – besef je dat je zopas getuige bent geweest van een moord; een tragisch geval van zinloos geweld in een desolaat winkelcentrum.

Jesse (Cesar De Schutter), de beste vriend van het slachtoffer, blijft achter met de smart én met een knoert van een schuldgevoel. In een minder geslaagde film zou de hoofdfiguur wellicht voortdurend in kleffe bewoordingen uiting geven aan zijn verdriet, en zouden we een reeks sentimentele confrontatiescènes met de ouders van de dode jongen over ons heen krijgen, maar Bas Devos probeert in zijn eerste langspeler iets anders uit: hij vertrouwt op de pure zeggingskracht van de beelden.

Een riskante aanpak – voor je het weet eindig je met een holle stijloefening – maar al na enkele shots voel je: dit is fris, hier zien we iets wat we niet veel zien - he’s on to something. Betoverend mooie beeldkaders, prachtige tinten, lange, magische trackingshots die doen denken aan het toverwerk van Gus Van Sant in ‘Elephant’ en aan de zwevende steadicambewegingen van Béla Tarr: wij hoorden onszelf voortdurend stilletjes ‘Wow’ zeggen.

Devos en zijn director of photography Nicolas Karakatsanis maken ook een wonderlijk gebruik van hun locaties: de metropool waar het mes wordt getrokken, de suburb waar de hoofdfiguur woont en de parken waar Jesse en zijn BMX-vrienden zich ophouden, baden aldoor in een bevreemdende, ietwat surreële atmosfeer. Maar misschien is dat wel de manier waarop iemand na een groot verlies de realiteit percipieert: als iets onwerkelijks, vanuit een soort droomtoestand, of als in een soort roes.

Overigens: er lopen momenteel nog drie andere films in de zalen waarvan Nicolas Karakatsanis de fotografie heeft verzorgd (‘The Drop’, ‘The Loft’ en ‘Welp’), maar ‘Violet’ is zijn mooiste kunststukje, zijn beste werk tot nu toe. Probeer deze film dus zeker op een groot cinemascherm mee te pikken: want alleen daar, en níét op een laptop of een flatscreen, komt de fraaiheid van de beelden tot z’n recht. Nu heeft u misschien horen waaien dat ‘Violet’ nogal ‘experimenteel’ en ‘abstract’ en ‘arty’ zou zijn, maar dat klopt van geen kanten: ‘Violet’ is net één van de ontroerendste films die we dit jaar al hebben gezien; een meeslepend drama waarin het gevoel van verlies net heel concreet en tastbaar wordt gemaakt; een hypnotiserende kijkervaring die culmineert in een magnifiek, bijna mysterieus slotakkoord.

Over dat laatste shot gesproken: als je dát kan; als je de ballen hebt om je film zó te laten eindigen; als je de moed hebt om naar je innerlijke stem te luisteren en in staat bent om met zo’n mooie, oorspronkelijke film te debuteren – dan ben je een geboren cineast.


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234