null Beeld

Viva Riva!

Kunnen wij eigenlijk nog wel onpartijdig oordelen over 'Viva Riva!', nadat wij op uitnodiging van de makers vijf krankzinnige dagen hebben doorgebracht in de overweldigende metropool waar de film werd opgenomen (Kinshasa); nadat wij ginder in zedenbedervende danstenten meermaals stomdronken zijn gevoerd door de twee demonische Belgische producenten; nadat we breed grijnzend op de foto zijn gegaan met de halve cast; nadat we in een broeierige discotheek (de Saï Saï) hebben staan highfiven met hoofdacteur Patscha Bay; en nadat we tijdens een onvergetelijk feestje een uur lang hebben zitten zwetsen met de sympathieke regisseur Djo Munga?

Erik Stockman

Wel, om de beruchte Amerikaanse rockjournalist Lester Bangs maar eens te citeren: 'Wees eerlijk, en wees meedogenloos.' En dus vragen wij u om ons gewoon te vertrouwen wanneer we u vertellen dat 'Viva Riva!' echt wel kan worden bestempeld als een unieke en opwindende prent, als een tour de force zelfs.

Wie gaat kijken dient wel absoluut in het achterhoofd te houden dat we hier te maken hebben met de eerste Congolese langspeelfilm sinds 'La vie est belle' van de betreurde Benoît Lamy (1987).

Om het maar eens cru uit te drukken: de makers van 'Viva Riva!' hebben niet alleen een film gemaakt, ze hebben tegelijk ook een volledige filmindustrie vanuit het niets uit de grond moeten stampen: respect!

Vanuit die optiek mag het bijna een wonder heten dat het eindresultaat er zo goed, zo modern, zo lekker hardboiled uitziet. 'Viva Riva!' werd niet voor niets op diverse internationale filmfestivals geroemd als een mijlpaal voor de Afrikaanse cinema.

De look van de film mag dan tamelijk westers ogen, de ziel ervan komt onbetwistbaar uit Congo: er knettert een aanstekelijke joie de vivre door het verhaal, maar tegelijk aarzelt de regisseur niet om de dagelijkse misère van de bevolking te tonen, om de spot te drijven met het verachtelijke machogedrag van de Congolese mannen, om de alomtegenwoordige corruptie aan de kaak te stellen, en om je met je neus brutaal in de underground te duwen – je próéft de duistere atmofeer van de nachtclubs en de bordelen op je tong.

In feite gebruikt Djo Munga het thrillergenre (de pitch: samen met de charismatische gangster Riva dalen we af in de onderwereld van Kinshasa) alleen maar als een soort MacGuffin, als een voorwendsel om te laten zien hoe ver de Congolezen durven te gaan om de armoede en de wanhoop achter zich te laten.

De film is zeker niet vrij van euvels – sommige scènes zijn echt wel broddelwerk – maar zelfs de grootste criticasters zullen moeten erkennen dat Djo Munga zijn stad vanuit schietstand, met zwaar kaliber en met de veiligheid op af op de wereldkaart heeft gezet.

Bekijk de trailer »

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234