Viva

De smartenkreet van een dragqueen.

De allereerste scène dompelt u onder in de zwoele atmosfeer van een travestietenbar in Havana, waar een flamboyante dragqueen – de boa wuft rond de schouderbladen gedrapeerd, de foundation in veel te dikke lagen over het gezicht uitgesmeerd – voor een publiek van beschonken toeristen de ziel uit haar lijf staat te zingen zoals alleen dragqueens dat kunnen. Het angstzweet brak ons al uit (‘O néé! Toch geen melodrama over een travestiet die onder het brullen van ‘I did it my way!’ haar halssnoer als lasso staat te hanteren!’), maar gelukkig ontpopte ‘Viva’ zich gauw tot een doorvoeld, met de nodige wrangheid doorspekt portret van een jongen die, net zoals wij allemaal, op zoek is naar een snuifje liefde.

Wanneer de jonge kapper Jesús niet het haar van oude besjes staat te friseren, droomt hij van een pruik, een jurk en een plekje op dat podium: ‘Ik vind het intens en mooi,’ zo verklaart hij zijn roeping in een mooie scène. ‘Ik wil iets voor mezelf, en ik kan de centen gebruiken.’ Mama, de goedmoedige eigenaar van de bar, gunt Jesús een kans, maar zijn allereerste optreden – aanhoor het hypnotische, hartstochtelijke ritme van de rumba – eindigt in een drama wanneer die ene klant zijn bloedeigen, zopas uit de lik vrijgelaten vader blijkt te zijn. Ja, wij zouden ook een borrel nodig hebben. De vader laat zich een beetje voorspelbaar kennen als een verbitterde macho, en de zoon al even voorspelbaar als een hypergevoelige borst die eigenlijk alleen maar eens van zijn papa wil horen dat hij een goeie jongen is, maar de ijzersterke acteurs tillen hun personages met verve boven de clichématige karaktertekening uit.

Een wijze keuze ook van regisseur Paddy Breathnach – ondanks de Cubaanse locatie is ‘Viva’ een Schotse productie – om het sentiment relatief ingetogen te houden: zo leidt de onvermijdelijke ‘Wou je dat ik iemand anders was?’-confrontatie niet tot heftig emotioneel geschmier, maar tot een mooie schicht van tederheid. En de mama? Over haar wordt slechts één of twee keer gerept, maar toch konden we ons niet van de indruk ontdoen dat de moederfiguur eigenlijk de hele film omspant – ze is onzichtbaar aanwezig in elke scène, elke woordenwisseling, elke gevoelsontlading. En dan die climax, waarin alle emotionele registers dan toch opengetrokken mogen worden... Laten we het zo zeggen: wij hebben al veel films gezien in ons leven, al veel ontknopingen, maar deze climax, het lied voor de vader, wist ons nog eens echt tot op het bot te ontroeren. Hier met die cuba libre.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234