null Beeld

Vlaams minister-president Kris Peeters

Een fenomeen, die Kris Peeters. Of hebt ú hem tijdens de verkiezingscampagne kunnen betrappen op duidelijke voorstellen, concrete plannen of scherpe meningen? 'Sterk in moeilijke tijden' was de pitch die de spindoctors van de partij voor hem bedachten, maar 'opvallend onopvallend' had evengoed gekund.

Tom Pardoen

Open VLD'ers en LDD'ers rolden vechtend over de grond, maar hij stond boven de partijen. Toen de liberalen hem in een amechtige wanhoopspoging aanvielen, gaf hij geen krimp: hij bleef op grote affiches en in dure verkiezingsfolders goedbestuurlijk en vertrouwenwekkend in de lens blikken. Het werkte: op 7 juni haalde Peeters 127.000 voorkeurstemmen binnen. En dan heet een slappe campagne plots een slimme campagne.

Goed twee maanden later treffen we een ontspannen minister-president. De kooltjes van de overwinningroes gloeien nog na, de tweede regering-Peeters staat in de startblokken. Voor hij in zijn Speedo stapt en richting zuiden tuft, neemt de minister-president de tijd om terug te blikken op de voorbije maanden: 'Het was de spannendste tijd van mijn leven.'

Enkele quotes van Kris Peeters

Over Frank Vandenbroucke: «Ik denk dat Frank meer op de zenuwen van andere mensen heeft gewerkt dan op de mijne. Ik weet onderhand hoe Frank in mekaar zit. Hij is koppig. Meestal is dat een goede eigenschap - hij heeft zijn dossiers schitterend verdedigd. Maar voor mensen die hem niet goed kennen, was het op den duur ondraaglijk. 'Hoe is dat nu mogelijk?' zeiden die.»

«Tijdens een verkiezingscampagne en de onderhandelingen die daarop volgen, leef je weken aan een stuk op adrenaline. De regeringsverklaring moest de bezegeling worden, maar dat is het niet geworden, dat geef ik toe. Misschien is het mijn eigen schuld: je moet je strikt aan de tekst van de regering houden, en dat ligt me niet. Ik speech graag, maar niet als ik moet aflezen. Dan sta ik me heel de tijd af te vragen: 'Hoeveel bladzijden heb ik nog te gaan?' Ik heb er te weinig van mezelf in gestoken.»

«Toen ik in 2004 minister werd, zijn er bij de administratie weddenschappen afgesloten: 'Hoe lang gaat Peeters het volhouden?' Ze hadden een Mieke Offeciers-scenario in gedachten (Offeciers kwam van het VEV en hield het in '92-'93 anderhalf jaar vol als minister van Begroting, red.). Politici die al jaren in het vak zaten, bekeken me met argusogen: 'Als Peeters slaagt, is dat een devaluatie van onze job.'»

«De eerste jaren waren bikkelhard: ik heb als minister de stiel moeten leren, en toen ik die onder de knie had, werd ik minister-president. En toen zeiden ze wéér dat ik het niet zou kunnen: 'De Peeters wordt een tussenpaus zoals de Somers.' En kijk, ik zit hier weer voor vijf jaar.»

«'t Is altijd zo snel gegaan, ook al bij Unizo. Ik ben daar binnengekomen als adviseur, maar ik was snel directeur van de studiedienst, en binnen de kortste keren was ik gedelegeerd bestuurder. Later hebben ze mij gevraagd als minister, en voor ik het wist was ik minister-president. Ligt dat aan mij of heb ik gewoon geluk gehad? Geluk speelt zeker een rol - maar als je niet goed geplaatst zit, win je nooit de spurt.»

«Mijn vader was voorzitter van de CVP in Ruisbroek, maar ik ben maar één keer naar een vergadering van de CVP-jongeren geweest. Ik had het daar snel gezien: het was mijn wereld niet. Zeker niet toen ik op kot zat in Antwerpen. Ik heb toen veel genoten van het studentenleven - ik ging wel 's een pint drinken, ja - en vooral: ik las veel boeken. Ik ging wel 's naar die debatten, maar ik was een angry young man die vooral bezig was met de échte problemen van de wereld. De politiek hield zich in mijn ogen te veel bezig met de waan van het moment.»

«De confrontatie aangaan met mezelf: dat heeft er altijd ingezeten, van kinds af aan. Ze hebben me gevraagd om in augustus de Dodentocht in Bornem te doen - het is de veertigste editie. Ik heb al 's meegedaan in 2004, ik weet dus hoe lang 21 uur stappen duurt. En ik verzeker u: de laatste 30 kilometer doen véél pijn. Het is al veel verbeterd, maar in mijn jonge jaren was ik een adrenalinejunk. Het zal mijn karakter zijn, zeker?»

«Competitie is goed, dat heb ik onthouden van toen ik judo deed. De achterliggende gedachte is: 'Je moet je tegenstander dankbaar zijn omdat je je met hem mag meten, want alleen zo word je beter.' Dat is de diepere betekenis van competitie.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234