Voetbal als minnares: hoe vijf WK-weduwen overleven zonder man

Mooi, hoor, en lekker feministisch ook: terwijl een mannelijk leger van voetballers, hun professionele entourage, bobo’s, commentatoren en analisten in Rusland het wereldkampioenschap kleur en geur geven, blijven hun vrouwen thuis achter, waar ze blèrende baby’s sussen, examencrisissen oplossen en de afwas in hun eentje doen. Of toch niet? Humo laat vijf voetbalweduwen getuigen: ‘Hij zal thuiskomen in een leeg huis.’ Banzai!


Lees alles over het WK 2018 »

'Jan en Youri samen op tv: dat zijn hoogdagen voor mij. Wat ik jaren aan de keukentafel zag, wordt nu uitgezonden'


Mevrouw Vandenbempt: ‘Elke week bloemen’

Greet Nijns (50) is al 25 jaar de echtgenote van Peter Vandenbempt, maar – ow-ow-óóów – ze wordt nog steeds niet warm van voetbal.

Greet Nijns «Straf, hè? Nu, een echt belangrijke wedstrijd op het wereldkampioenschap zal ik wel volgen, maar ik ga er niet twee keer 45 minuten voor in de zetel zitten. Alleen als ik hoor dat er ambiance is, ga ik eventjes bij de kinderen zitten – die volgen het wel. Ik zit ook nooit een hele aflevering van ‘Extra Time’ uit. Ik controleer alleen even hoe Peter erbij zit (lacht).

»Ik kom uit een gezin waar sport resoluut werd weggezapt. In eerste instantie was ik ook met een leraar Engels, Nederlands, geschiedenis en godsdienst getrouwd, hè. Maar na één jaar huwelijk verzeilde Peter plots in de journalistiek. Ik kon toen nog niet goed inschatten wat dat betekende. (Laconiek) Behoorlijk wat, zo blijkt 25 jaar later.»

HUMO Vraag Peter wie op het wereldkampioenschap van 1990 de corners trapte bij Schotland, en de kans is groot...

Nijns «...dat hij dat weet, ja. Vraag mij wie gisteren uit het toernooi vloog, en ik zal allicht niet kunnen antwoorden. Tenzij er iets opzienbarends is gebeurd, zoals toen Duitsland onlangs werd uitgeschakeld. Op mijn werk wordt er nochtans voortdurend over het WK gepraat – met veel kennis van zaken zelfs, ook al is het een organisatie met veel vrouwen (uitzendbureau Randstad, waar Nijns een leidinggevende functie bekleedt, red.). En ik krijg ook ongelofelijk veel vragen: ‘Wie zal er winnen?’ ‘Spelen de Belgen de finale?’»

HUMO Je hebt niet overwogen om Peter naar Rusland te volgen?

Nijns «Ha, da’s één van die vragen die me voortdurend worden gesteld. Neen, dus. Weet je, heel veel mensen denken dat het een plezierreisje is voor Peter, maar dat is het absoluut níét. Ik weet hoeveel voorbereidingstijd hij erin heeft gestoken, uren heb ik hem heb zien zwoegen achter zijn bureau. De maand vóór zo’n toernooi is hij niet te genieten. Dan vergaat hij van de stress en staat hij ’s ochtends in alle vroegte op. Anders ligt hij toch maar te tobben over al het werk dat nog wacht.

»En dan is er het toernooi zelf. Wij hebben hier een rooster op het prikbord hangen, waar van dag tot dag op staat welke vluchten hij moet nemen – in totaal 21, als ik me niet vergis – welke wedstrijden hij verslaat, wanneer hij een rustdag heeft. Daar valt nauwelijks een uurtje vrije tijd tussen te wrikken, dus wat kan ik in hemelsnaam in Rusland gaan doen? Ik zou hem alleen maar voor de voeten lopen en extra stress bezorgen, omdat hij zich verplicht zou voelen om met mij bezig te zijn. Wat helemaal niet kan, want hij is daar keihard aan het werk.»

HUMO Als je toch een wedstrijd volgt, kies je dan voor Peter op de radio? Of toch de televisie?

Nijns «Ik weet niet of ik dat mag zeggen, maar onze kinderen en ik zetten het geluid van de tv af en de radio aan (lacht). De klank komt wel een paar seconden vroeger dan het beeld: wanneer er een goal valt, weten we dat nét iets eerder dan de tv-kijker. Het leukst vind ik het om hem in de auto op de radio te volgen. Maar ik probeer niet te regelen dat ik op de baan ben wanneer Peter op de radio is, hè. Soms moet ik hem vragen welke match hij ook alweer verslaat. Dan windt hij zich op: ‘Greet, het staat op het rooster!’

»Eerlijk, ik kijk niet uit naar een jaar met een EK of WK. De allereerste keer met kinderen was Hannah 6 maanden oud. Dat is pittig, want ik werk voltijds. Wij hebben thuis een onuitgesproken taakverdeling, maar tijdens een WK valt alles op mij. Midden in de examenperiode bovendien, met alles wat daarbij komt kijken, zoals de oudercontacten. Vijf weken is láng, hoor! Mensen beseffen dat niet: ‘Als de Belgen uitgeschakeld zijn, komt hij toch naar huis?’ Nee, Peter moet altijd tot het einde blijven. Nu de kinderen groter zijn, heb ik wel steeds meer het gevoel dat we met drieën zijn. Simon maait nu bijvoorbeeld het gras. Het zijn kleine dingen, maar die maken dat ik niet langer het gevoel heb er alleen voor te staan.»

HUMO Hebben jullie veel contact tijdens het WK?

Nijns «Peter heeft een Russisch nummer op het prikbord gehangen, maar dat heb ik nog niet gebruikt. We whatsappen veel, en hij belt vaak. Natuurlijk mis ik hem, het zou vrij abnormaal zijn mocht dat niet zo zijn (lacht). Maar Peter en ik zien elkaar anders ook niet veel. Soms lachen we daarmee: we zijn wel 25 jaar getrouwd, maar als we de jaren zouden optellen dat we elkaar écht hebben gezien, zou dat cijfer een flink stuk lager liggen. Ik heb het afgeleerd om veel plannen te maken, al blijft het wel een valkuil. Ik kan er enorm van genieten als we eens uit gaan eten met de kinderen. Dat zijn mijn tankmomenten.»

HUMO Volgens Peter doet hij ‘al een paar toernooien iets speciaals’ voor jou.

Nijns (lacht) «En dat moet ik hier nu vertellen? Goed, enkele toernooien geleden stond de bloemist uit het dorp hier plots met een boeket bloemen op de stoep. Een week later stond hij er opnieuw, en telkens hing er een kaartje aan het boeket – een genúmmerd kaartje. Wat bleek? Voor elke week dat hij weg was, had hij een boeket besteld. Nu eens geel en oranje, dan weer roze: er was duidelijk op voldoende variatie gelet (lacht). En telkens met het juiste kaartje, die had hij vooraf geschreven en in de juiste volgorde klaargelegd. Nu, het gekke is: ik was dat dit jaar helemaal vergeten! Dus toen de bel onlangs ging en Simon riep: ‘Mama, hier is iemand met iets waar je heel blij mee zult zijn’, was ik compleet verrast. De kaartjes hebben deze keer ook geen cijfer, maar een datum en een aangepast tekstje: ‘Pas vertrokken en examens nog voor de deur, maar courage: hou de moed erin!’ En een week later: ‘Het ergste is alweer achter de rug, de examens zijn gedaan.’ Als ik dat vertel, valt iedereen achterover: Peter is niet zo’n romantische ziel. Maar niet veel mannen zouden dat voor hun vrouw doen: ik vind het heel origineel en attent.»

'Soms moet ik Peter vragen welke match hij ook alweer verslaat. Dan windt hij zich op: 'Greet, het staat op het rooster!' ''

HUMO En na het WK trekt Peter een gebloemde zwemshort aan en ontvoert hij je naar een exotisch strand?

Nijns «In de EK- en WK-jaren is het moeilijk om tijdens de zomer op vakantie te gaan. De kinderen gaan op Chirokamp, en dat begint altijd als hij net terug thuis is. Peter is dan ook helemaal óp, hij heeft sowieso enkele dagen nodig om te recupereren. Meestal blijven we gewoon thuis. Tot nog toe is dat altijd goed meegevallen: we hebben het nog niet meegemaakt dat het weer zo slecht is dat we iets anders moeten verzinnen.»


Mevrouw Maesschalck: ‘Hang naar masochisme’

Samen met haar echtgenoot Lieven Maesschalck, het hoofd van de fysiotherapeuten in Kamp België, bezielt Isabelle Adriaenssens (50) Move to Cure, het revalidatiecentrum waar door breuken en blessures geteisterde lijven weer lichaam kunnen worden.

Isabelle Adriaenssens «Ik moet één van de weinige vrouwen zijn die hopen dat hun man zo laat mogelijk thuiskomt. Bij Lieven hangt het helemaal af van de Rode Duivels: hoe beter die het doen, hoe langer hij in Rusland blijft. Toen we op 21 mei afscheid namen, wist ik dus niet voor hoeveel weken dat was. Da’s best moeilijk, hoor.»

HUMO Maar je bent wel al even in Rusland geweest.

Adriaenssens «Ja. Niet alleen de spelers mochten hun partner en familie in de eerste graad ontvangen, ook de stafleden. En dus ben ik samen met onze dochter naar Rusland gereisd. Dat was heel plezierig. De match tegen Tunesië hebben we in het stadion kunnen bekijken.»

HUMO Waar volg je de andere wedstrijden?

Adriaenssens «De eerste groepsmatch thuis met vrienden, de derde op café in Antwerpen. Ik ben het type van de zenuwachtige supporter. Ik zit niet voortdurend alles te analyseren – ik ken trouwens niets van tactiek – maar ik supporter vanuit de buik. En ja, ik krijg weleens te horen dat ik overdrijf (lacht). Ach, ik vind het gewoon fijn om me intens onder te dompelen in de sfeer van zo’n wedstrijd. Alleen: tijdens zo’n match ben ik al bezig met de mogelijke kritiek achteraf, en dat vertroebelt mijn voetbalbeleving soms. De wetenschap dat er weer zurig commentaar zal volgen. We hebben in België een vreemde hang naar masochisme: zélfs met een gouden generatie, zélfs met een nationale ploeg die zich de longen uit het lijf loopt voor het land, zélfs met prima resultaten moet er nog gezeurd worden. Ik vind dat jammer.»

HUMO Een maand vóór het vertrek naar Rusland brak Lieven zijn heup.

Adriaenssens «Een geval van slechte timing. Het maakte de laatste dagen voor zijn vertrek bijzonder hectisch, want hij was volledig op mij aangewezen. Autorijden kon hij niet, ik moest hem altijd voeren. Gelukkig was hij vlak vóór het vertrek van zijn krukken verlost, want die dingen leken me toch onhandig voor een WK (lacht).»

HUMO Heb je ook zijn koffers moeten pakken?

Adriaenssens «Ja, maar dat had weinig met die gebroken heup te maken. Ik heb al lang geleden geprobeerd om het hem te leren, met voorlopig, euh, slechts bescheiden succes. Nu, voor Rusland was het allemaal niet zo moeilijk: de staf draagt daar alleen maar de officiële kledij. Ik hoef niet te vrezen dat Lieven plots ergens verschijnt in een lila overhemd boven een flodderige driekwartbroek.»

HUMO Hebben jullie dagelijks contact?

Adriaenssens «Ja. Meestal facetimen we ’s avonds na de laatste training, ergens tussen halftien en halfelf. Het gaat dan zeker niet alleen over zijn avonturen in Rusland. Integendeel, we hebben het vooral over onze revalidatiepraktijk, want die moet wel blijven draaien, hè. En voorts gaat het veel over onze dochter, want die zit in de examenperiode. Meestal komt zij erbij zitten. De moderne technologie is toch een zegen, hoor. Ze hoeft haar vader niet te missen tijdens de examens omdat hij toevallig in Rusland zit: dankzij FaceTime is hij er gewoon bij.»

'Greet: 'De kinderen en ik zetten tijdens de wedstrijden het geluid van de tv af en de radio aan om het commentaar van Peter te horen.' (Foto: Peter Vandenbempt en EdenHazard.)'

HUMO Maar via FaceTime de afwas doen lukt vooralsnog niet. Valt het mee om alles in je eentje te beredderen?

Adriaenssens «Hoe zal ik het tactvol omschrijven? Laat ik zeggen dat het verschil met hem in huis niet zo groot is. Lieven maakt weleens het eten klaar als ik er niet ben – enfin, dat hoor ik toch van mijn dochter – maar hij is niet het type dat achter de kookpotten staat of met een stofzuiger in zijn handen geboren is. (Haalt de schouders op) Ik til daar eigenlijk niet zwaar aan.»

HUMO Heeft hij in die dagelijkse gesprekjes mentale steun nodig? Er zit flink wat druk op de ketel, daar in Rusland.

Adriaenssens «Lieven heeft al veel ervaring, hè, en dit is zijn tweede WK. Als er toch een probleem is waar hij mee worstelt, dan zegt hij me dat wel, maar zonder er dieper op in te gaan. We kennen elkaar door en door, en ik weet dat ik hem op zo’n moment beter met rust laat. Hij moet dan even kunnen binnenvetten, in zichzelf zoeken en tasten naar de juiste oplossing. En de volgende dag is die oplossing er doorgaans ook. Ik merk altijd meteen hoe hij zich voelt: zelfs op dat kleine FaceTimeschermpje zie ik aan zijn gezicht of iets hem bezwaart, dan wel of het probleem is opgelost.»

HUMO Lieven was er ook bij in Brazilië, vier jaar geleden. Wat is er voor hem veranderd?

Adriaenssens «Alles is nu glashelder: hij krijgt de volledige vrijheid van Roberto Martínez. Het klikt heel goed tussen hen, en dat heeft veel te maken met duidelijkheid en respect. De verantwoordelijkheden binnen de staf zijn nauwkeurig afgelijnd. En Martínez neemt de expertise van zijn mensen ernstig. Hij zal nooit over iemand heen walsen. En daarnaast is hij een toffe peer (lacht). Dat heb ik proefondervindelijk vastgesteld toen we met de familie op bezoek mochten in Rusland. Iedereen werd persoonlijk begroet, en hij informeerde hoe het ging. Een hartelijke gentleman, ja.»

HUMO Wat wordt het eerste dat jullie samen doen zodra hij – Lieven bedoelen we, niet Roberto – weer thuis is?

Adriaenssens «Ik vrees dat hij een leeg huis zal aantreffen. Na de examens vertrek ik met onze dochter op vakantie naar Spanje. Hij zal dus allicht het eerste vliegtuig naar ginder nemen. Benieuwd of hij z’n koffer gepakt krijgt (lacht).»

HUMO Ben je niet bang voor het post-Chirokampsyndroom: iemand heeft iets heel intens meegemaakt, en krijgt dat bij zijn thuiskomst maar niet uitgelegd aan de omgeving?

Adriaenssens «O, nee: Lieven is merkwaardig goed in het achterlaten van ervaringen, hoe ingrijpend ze ook waren. Hij voelt niet de behoefte om te blijven hangen in wat hij heeft beleefd en gevoeld: op vakantie wil hij vakantie vieren.»


Mevrouw Snelders: ‘Hansworst!’

Hoe vaardig Eddy Snelders zijn volk ook een voetbalwedstrijd leerde lezen en hoe mooi harmoniërend hij een tweespan vormt met Peter Vandenbempt, hij zal toch altijd een beetje in de schaduw blijven staan van zijn partner Bé De Meyer (54), indertijd érg bezienswaardig aan de zijde van Jos Ghysen in ‘Zondag Josdag’.

HUMO Mis je Eddy?

Bé De Meyer «Natuurlijk! Enkele dagen geleden waren ze met de hele bende op stap. ‘Verdorie,’ dacht ik, ‘nu had ik hem graag nog even gehoord, want ik wil gaan slapen.’ Maar ik gun het hem zó erg. Eddy is geen militair die op missie is vertrokken en daar in gevaarlijke situaties terechtkomt, hè: een WK is gewoon leuk! Ik zit ook niet thuis zielig in een hoekje op hem te wachten. Ik heb een gezin, mijn werk en vrienden. Onlangs ben ik een weekje met mijn dochter naar Corfu geweest. En mijn zoon van 19 is net terug van Barcelona, de dagen zijn dus weer iets gevulder.

»Nu, ik ben het gewend om mijn plan te trekken, al heb ik deze keer wel gedacht: ‘Wij gingen toch die kast laten schilderen?’ Dat stel ik dus uit. Ach, het is dubbel tijdens een kampioenschap: ik heb hem graag snel terug thuis, maar ik wil ook dat de Belgen lang in het toernooi blijven. Dat laatste heb ik toch het liefst (lacht).»

HUMO Heb je overwogen om hem in Moskou te gaan bezoeken?

De Meyer «O, neen! Dat is me veel te hectisch. Twee jaar geleden, tijdens het EK in Frankrijk, was ik bij mijn broer in Lyon, maar Eddy had amper tijd voor mij. Je hebt op zulke momenten weinig aan elkaar, het zorgt vooral voor stress. Mocht ik voor mijn job in het buitenland zitten, dan zou ik Eddy daar ook liever niet zien verschijnen.»

HUMO Hoe intens is het contact?

De Meyer «We bellen elkaar niet voortdurend, maar we hebben wel veel contact. Vanochtend zat ik nog in de wagen met hem te skypen, met de telefoon op het dashboard – misschien moet je dat toch maar niet opschrijven (lacht). Hij laat me ook altijd weten wanneer hij op tv komt. Ik ben styliste, dus dan kijk ik om te zien of zijn kleren goed zitten. Via een bedrijf dat zo attent was om één en ander uit te lenen, heb ik kleding voor hem geregeld. Nu, soms verrast hij me toch nog. Hij moest onverwacht een stand-up doen op het Rode Plein en had me gezegd dat het alleen voor de radio was. Ik was bij een klant, toen iemand me zei: ‘Zeg, hij was weer zijn uitleg aan het doen op tv!’ Ik kon maar aan één ding denken: ‘Wat had hij aan?’ En ik heb hem meteen een berichtje gestuurd: ‘Zeg, schatteke, ik hoor dat je toch op tv moest komen?’ Nu, hij had een mooi hemd aan. Flinke jongen! (lacht)»

HUMO Hij kan maar beter niet uit de toon vallen naast de immer kekke Ruben Van Gucht.

De Meyer «Ruben is bijna 2 meter groot, naast hem lijkt Eddy zo kléín. Dat valt me altijd weer op. Nu, zoveel werk heb ik niet aan Eddy: hij is heel verzorgd. Hij heeft genoeg kleren mee, alleen moeten ze op tijd gewassen worden.»

HUMO Let je ook op wat hij zegt?

De Meyer «Ik ben zijn grootste én zijn meest kritische fan. Ik vind hem erg vlot, maar soms moet ik lachen. Zoals toen hij maar bleef zeggen dat het gras 25 centimeter lang was. Dat moest dus 25 millimeter zijn (lacht). Nu, Eddy is geen germanist, dan zie je al eens iets door de vingers. Maar ik ben best trots op hem. Soms vind ik hem zelfs te bescheiden. Hij minimaliseert zijn bijdragen, wat mij betreft ten onrechte. Hij heeft op hoog niveau gevoetbald, dan mag hij op zijn strepen staan: ‘Je bent een expert, schatteke, laat dat maar horen!’ En dan geeft hij me wel gelijk. Nu, hij geeft mij sowieso altíjd gelijk (lacht).»

'Een maand is lang, maar we weten wat we aan elkaar hebben. En Chris komt ook altijd terug, hè (lacht) ''

HUMO Eddy is de man die altijd waarschuwt voor euforie bij de Rode Duivels.

De Meyer «Hij is kritisch én realistisch. Het is een manier om zijn enthousiasme wat te temperen: hij supportert, maar met de benen op de grond. Ik vind dat geen slechte houding. Eddy is iemand die het glas eerder halfleeg dan halfvol ziet. Ik ben het tegenovergestelde: gezond optimistisch.»

HUMO Volg je het WK?

De Meyer «Zo goed als ik kan. Op Corfu probeerden we ’s avonds altijd te kijken. En gisteren begon er een film, maar die heb ik opgenomen, omdat ik eerst de wedstrijd wilde uitkijken. Ik ga er echt voor zitten, het liefst alleen, want ik ben snel zenuwachtig. Maar ik ben een liefhebber. Dat is begonnen toen mijn zoon op zijn 5de ging voetballen bij Lierse. Niet dat ik er veel van ken: ik zie het wel als ze goed of slecht spelen, maar daar houdt mijn kennis op.»

HUMO Je bevindt je in een ménage à trois: Eddy is al vele jaren de vaste sidekick van Sporza-commentator Peter Vandenbempt. Hoe komt het dat het zo goed klikt tussen hen?

De Meyer «Het zijn vrienden die elkaar enorm graag zien en respecteren. Peter is een ongelofelijke crack, dus laat Eddy het zonlicht aan hem. Op zijn beurt waardeert Peter Eddy’s expertise. Het is het perfecte huwelijk, ze gunnen elkaar alle ruimte. Meestal sturen ze een foto van hen samen, en dan beginnen Greet (Vandenbempts vrouw, red.) en ik te whatsappen: ‘Weer reunited!’ (lacht)»

HUMO Greet verklapte dat Peter elke week bloemen laat bezorgen. Hebben jullie geheimpjes tijdens zo’n WK?

De Meyer «Heel af en toe spreken we een gebaar af. Of een woord dat je normaal niet gebruikt, zoals ‘hansworst’. In Brazilië is het hem gelukt om dat heel mooi in zijn commentaar te moffelen. Misschien is hij dus toch een beetje een taalvirtuoos? (lacht) Nu, ik wil het niet te vaak doen. Stel dat hij er minder door gefocust is, dan maakt hij misschien fouten en dat wil ik niet op mijn geweten hebben.»

'Isabelle: ‘De staf draagt alleen maar de officiële kledij. Ik hoef niet te vrezen dat Lieven plots ergens verschijnt in een lila overhemd en een flodderige driekwartbroek.’'

HUMO En zodra hij terug thuis is: vakantie!

De Meyer «Begin september gaan we een weekje in Oostenrijk fietsen. Eerder laat mijn werk het niet toe. Ik adviseer boetieks bij de aankoop van hun collecties, en de zomer is een erg drukke periode. Nee, het komt me helemaal niet zo slecht uit dat dat WK mijn schatteke even heeft gestolen (lacht).»


Mevrouw Van Puyvelde: ‘Jong paard in de living’

Tina Heyninck (46) is afslankcoach, gemeenteraadslid voor Open VLD in Lokeren en de echtgenote van Chris Van Puyvelde, technisch directeur van de Belgische voetbalbond. Voorwaar een goedgevuld leven, en dus besloot ze één van die drie activiteiten stop te zetten. Na rijp beraad is het deze geworden: ‘Ik hou er weldra mee op als gemeenteraadslid.’

Tina Heyninck «Chris is naar het oefenkamp in Tubeke vertrokken op 28 mei, de dag van onze vijftiende huwelijksverjaardag. Die hadden we vooraf al gevierd, en later zullen we dat uitgebreider doen. Na de derde oefeninterland tegen Costa Rica is hij nog één dag thuis geweest, en sindsdien is hij weg. Da’s lang, maar dat wist ik vooraf: als de plicht roept, gaat het voetbal voor. Nu, op je 20ste is dat misschien lastig, maar wij weten ondertussen wat we aan elkaar hebben. Hij komt ook altijd terug, hè (lacht).

»Toen we naar Griekenland verhuisden (Van Puyvelde was assistent van Trond Sollied bij Olympiacos Piraeus, red.), was ik schepen in Lokeren en heb ik eerst nog de lopende zaken afgehandeld. Chris vertrok in juni, ik ben hem met onze dochter midden augustus achternagevlogen. Dat waren ook zes weken, maar met één groot verschil. Toen had je wel Skype, maar daarvoor moest je voor je computer gaan zitten. Nu is er WhatsApp, en dat is echt de max! Op elk moment van de dag kun je elkaar een foto sturen. Of een zoentje voor het slapengaan. En beleef je iets leuks, dan maak je er een filmpje van, en hup, je stuurt het door. Neem nu het afscheid van de basisschool van onze jongste, Emiel. Dat is zo’n moment dat je eigenlijk samen wilt beleven en waar Chris dolgraag bij was geweest. Het was de dag van Engeland – België. Ik stuurde hem een filmpje en dat heeft hij na de wedstrijd nog bekeken. Zo was hij er ook een beetje bij. Trouwens, samen met Roberto Martínez had hij vooraf een boodschapje ingesproken voor de klas. Emiel wist nergens van, hij glúnderde!»

HUMO Mis je Chris?

Heyninck «Tuurlijk! De man in huis, die missen we. Niet alleen voor de knuffels, of omdat we net voor zijn vertrek nog met een verbouwing begonnen zijn, maar vooral voor Emiel. Wij weten dat er een einde komt aan het gemis, maar voor de kinderen is dat minder vanzelfsprekend. Zij leven in het moment, en dat gaat met ups en downs. Tim – Chris’ zoon uit zijn eerste huwelijk – en Jozefien zijn het huis al uit, maar Emiel is 11 en hij mist een vaderfiguur, dat merk ik aan zijn haantjesgedrag. Hij probeert zich nu méér te veroorloven dan hij doorgaans mag. Daar heeft Chris hem wel op aangesproken, eerst in een videogesprekje, en later ook tijdens de familiedag in Moskou: ‘Let op dat het niet de spuigaten uitloopt.’ Emiel is een lieve, intelligente jongen, maar hij profiteert wat van de situatie. In dat opzicht deed het weekendje in Moskou hem deugd. Ons allemaal trouwens: we genoten van die qualitytime met ons drietjes.»

HUMO Net als voor Roberto Martínez is dit WK ook voor Chris zijn eerste grote toernooi. Was hij zenuwachtig?

Heyninck «Eigenlijk niet. Chris is van nature rustig, hij heeft alles goed onder controle. Net voor en na een wedstrijd spreek je hem beter niet aan, maar dat was vroeger ook al zo. Tijdens zijn werk is hij zó geconcentreerd. Dat siert hem, vind ik.»

'Zo langzamerhand ken ik ook wel iets van het spelletje. Zouden ze mij niet eens vragen als analist? ''

HUMO Deelt hij kleedkamergeheimen met jou?

Heyninck «Die zijn niet voor mijn oren bestemd. Nu, hij weet ook dat mijn voetbalkennis niet je dat is. Ik hou enorm veel van het spelletje, maar ik zal nooit een discussie aangaan met iemand die een trainerscursus heeft gevolgd. Ik hoor ze ook, de mannen aan de toog, maar dan denk ik: ‘De beste stuurlui staan weer eens aan wal.’ Chris is daar niet mee bezig. Zijn kennis is vele keren groter dan die van sommige analisten. Hij legt het allemaal naast zich neer. Groot gelijk!»

HUMO Volg jij het WK?

Heyninck «Eerlijk, ik heb er geen tijd voor. Ik ben zelfstandig afslankcoach en werk vaak ’s avonds, omdat mensen dan meer tijd hebben. Emiel bekijkt alle hoogtepunten en van hem krijg ik dan feedback. Naar de wedstrijden van de Belgen kijk ik natuurlijk wel, het liefst samen met vrienden in de plaatselijke kroeg ’t Kapelleken, zodat ik mijn zenuwen wat kan ventileren. Anders ben ik als een jong paard dat door de woonkamer gaat galopperen, en dat is nu ook weer niet de bedoeling (lacht).»

HUMO Klampen mensen je aan?

Heyninck «Ze vragen me om mijn mening, ja. Er is niet één klant die er niet over begint: ‘Awel, moeten ze nu winnen of verliezen?’ ‘En, wat denkt Chris ervan?’ Dan antwoord ik dat ze het hem zelf maar moeten vragen als hij terug is. Hoe kan ik nu weten wat Chris denkt? Nu, het stoort me niet. Het is net fijn dat mensen zo meeleven, een WK is meer dan voetbal alleen. In onze straat hangt aan elk huis een Belgische vlag. Samenhorigheid, het gevoel weer Belg te zijn, iets uitstralen voor de wereld: dáár gaat het voor mij over. Dat mensen daar dan over willen praten, is toch prachtig?»

HUMO Je lijkt wel uit hetzelfde optimistische hout gesneden als de man die aan Chris zijn aanstelling dankt, Roberto Martínez.

Heyninck «Het leven draait toch om positivisme? Waarom zou je doemdenken en niet genieten van elke dag? Chris en zijn entourage hebben twee jaar lang keihard gewerkt om dit waar te maken, en toch zijn ze al die tijd overwegend negatief behandeld door de pers. Als we met z’n allen de zon iets vaker zouden laten schijnen voor elkaar, dan zou het leven veel mooier zijn.

»Weet je, Chris stoort zich aan het negativisme van de modale Vlaming, en ik ook. Veel mensen zien het glas eerder halfleeg dan halfvol. Pas op, niet elke dag is een feest, dat weet ik best. Twee jaar geleden heb ik mijn jongste broer aan kanker verloren. Op zo’n moment voel je de grond onder je wegzakken, maar daar is maar één antwoord op: ‘Verdorie, alleen al voor hém mag ik mijn hoofd niet laten hangen!’ Samen met mijn oudste broer zet ik me nu in voor Levensloop. We hebben al meer dan 10.000 euro opgehaald voor de Stichting tegen Kanker, met als boodschap: laten we samen vechten voor wat we nog kunnen, voor het léven.»

HUMO Hebben jullie al grootse plannen voor na het WK?

Heyninck «We laten alles aan het toeval over. Samen kunnen zijn is het belangrijkst. Vakantie kun je ook thuis vieren, of je springt in de auto en je vindt wel iets. Chris hoeft van mij niets goed te maken. Hij mist thuis óók, hè.»


Mevrouw Mulder: ‘Onstuimig zoenen’

‘Het is een ander soort weduwschap dan tijdens het reguliere voetbalseizoen,’ zegt Johanna van der Wal (72), echtgenote, muze en liefste vriend van Jan Mulder. ‘Nu ben ik Jan door de week kwijt en zie ik ’m in het weekend – normaal is het omgekeerd.’

HUMO Tijdens het weekend rijdt hij als een echte gentleman naar Groningen?

Van der Wal «O, nee. Hij blijft lekker waar-ie is: in Brussel. Het WK pauzeert ook niet in het weekend, natuurlijk. En ik vind het héérlijk om weer in Brussel te zijn. Jan blijft in verlekkerde hyperbolen spreken over die stad, maar ik geloof dat ik het nóg harder te pakken heb. Toen we na zijn tijd bij Anderlecht in Bussum woonden, niet ver van Amsterdam, bleef ik in Brussel naar de kapper gaan. Het is de leukste stad die ik ken, en dus vind ik het enig om Jan daar nu te bezoeken. Alleen dat verkeer, tjonge, kun jij dat niet even oplossen? Het kost ons een uur om van bij Jans hotel in de benedenstad tot aan de Reyerslaan te raken!»

HUMO Flaneren jullie tijdens de gestolen uurtjes samen als een verliefd paartje door de stad?

Van der Wal «Dat proberen we weleens, maar meestal raken we niet verder dan de Vismarkt. Dan is het alweer tijd om naar de studio te gaan.»

HUMO Zijn eeuwige, veeleisende minnares: het voetbal.

Van der Wal «O, maar dat vind ik prima. Voetballers verzorgen, dat is mijn leven geweest: eerst Jan, daarna onze zoon Youri. Nu ik er zo over nadenk: Youri had eigenlijk trainer moeten worden, dan had het gewoon kunnen doorgaan.»

HUMO Mis je Jan als hij er niet is?

Van der Wal «Natuurlijk mis ik hem, maar een treurende voetbalweduwe ben ik nooit geweest. Ik ben het gewend – ik heb nooit anders geweten – én ik heb het thuis prima naar m’n zin. Eigenlijk is het vooral voor Jan vervelend: hij moet telkens die gigantische afstand naar het noordoosten van Nederland afleggen, terwijl ik lekker thuisblijf en me uitstekend amuseer.

»Dat het allemaal zo ver uit de buurt is, is het enige nadeel. Want ik vind het fantastisch dat Jan nog altijd zoveel werkt. Die vitaliteit! En hij doet het ook écht graag.»

HUMO Hoe vaak horen jullie elkaar tijdens het WK?

Van der Wal «We bellen elkaar elke dag. En ik bekijk ook alles van hem op tv, het hele jaar door. Alleen de dingen die hij voor PlaySports doet, kan ik niet zien. Maar ‘Extra Time’, zijn analyses op het WK, zijn optredens op de Nederlandse televisie: ik zie het allemaal. Net als alles van Youri. Ja, de tv-gids is mijn agenda (lacht).»

HUMO Ook in Vlaanderen posteren programmamakers Jan en Youri graag aan dezelfde tafel.

Van der Wal «Dat zijn telkens hoogdagen voor het moederhart. Ze zijn allebei mannen met een uitgesproken mening, en het is heerlijk om te zien hoe dat soms botst. De allereerste keer dat ze samen in een programma zaten, reageerde Youri verontwaardigd op iets dat Jan poneerde: ‘Néé, papa, zo is dat helemaal niet!’ (lacht) Wat ik al jaren aan mijn keukentafel zag, werd plots op televisie uitgezonden.»

'Johanna: 'Ze zijn allebei mannen met een uitgesproken mening, en het is heerlijk om te zien hoe dat soms botst.' (Foto: Jan en Youri Mulder in 'Villa Sporza'.)'

HUMO Als je consequent álles van Jan bekijkt, kan zijn trukendoos onmogelijk nog geheimen hebben voor je.

Van der Wal (streng corrigerend) «Jan hééft geen trukendoos. Zijn verontwaardiging, zijn blijdschap, de lyriek: het is allemaal écht. Als hij plots in vervoering raakt door een elegante loopactie van een spits, of vuur spuwt na een schwalbe, heb ik dat niet zien aankomen. Het is geen rol: thuis wordt hij ook woest van truitjetrek in het strafschopgebied, en geniepige fouten op arme spitsen. (Droog) Zoals je weet, is Jan nogal gesteld op de naleving van de voetbalreglementen.

»Thuis kijken we trouwens altijd samen naar het voetbal, en meestal ben ik het dan eens met hem. Zo langzamerhand ken ik trouwens ook wel iets van het spelletje. Zouden ze mij niet eens vragen als analist?»

HUMO Jan is ook een zwierige columnist. Lees je zijn stukjes?

Van der Wal «Meer nog, ik schrijf ze! (lacht) Neen, ernstig: natuurlijk lees ik ze. Dat hoort toch zo? Je kunt toch niet vijftig jaar gelukkig getrouwd zijn als je niet geïnteresseerd bent in waar je partner gepassioneerd mee bezig is?»

HUMO Over dat huwelijk gesproken: je echtgenoot is een ladies’ man die in interviews weleens hint naar buitenhuwelijkse vrolijkheid in bed. Tegelijk bezingt hij jou om de haverklap als de grote en enige muze in zijn leven.

Van der Wal «Het is hem geraden! Nee, zo is het, zo leven wij. En die odes méént hij ook, dat weet ik zeker. Het zijn geen goedkope goedmakertjes.»

HUMO Kan een jongen van 73 zijn eigen koffer pakken als hij weer eens bij Karl Vannieuwkerke of Frank Raes wordt verwacht?

Van der Wal «Ik bemerk een zekere evolutie: tegenwoordig slaagt hij erin om zelf al zijn spullen klaar te leggen. Ik moet ze alleen nog in de koffer stoppen. Een geweldige stap vooruit is dat, want als hij iets vergeet, is het zijn verantwoordelijkheid – hij had er maar aan moeten denken. Ja, het ziet er toch echt naar uit dat het jongetje man aan het worden is.

»Heb je nog vragen? Want ik zou zo stilaan de auto in moeten, hop naar Brussel.»

HUMO Eentje nog: hoe zullen jullie elkaar begroeten in Brussel? Onstuimig zoenend?

Van der Wal «Welja, schrijf dat maar op: popelend van ongeduld zal Jan Mulder op zijn grote liefde wachten, en onstuimig zoenend zal hij haar begroeten (schatert).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234