Vogue-hoofdredactrice Anna Wintour: 'De broekpakjes van Angela Merkel? Heerlijk authentiek'

Koningin van de modewereld, schrik van de redactievloer, verwoed politiek netwerker: Anna Wintour (69), de hoofdredactrice van de Amerikaanse editie van het toonaangevende modetijdschrift Vogue, is een legende. We spreken haar over haar betreurde vriend Karl Lagerfeld, haar steun voor Hillary Clinton, haar kinderen en misbruik in de modewereld. ‘Mode gaat over individualiteit. Waarom zou je dan willen dat iedereen er hetzelfde uitziet?’

Anna Wintours strenge en veeleisende reputatie gaat haar vooraf. Ze zou een hekel hebben aan schoenen zonder hakken, en met zwarte kleren moet je bij haar ook niet aankomen. Maar kijk: haar assistente, die ons verwelkomt, is helemaal in het zwart gekleed én draagt platte schoenen. Misschien is de beroemdste hoofdredactrice van de modewereld dan toch niet de meedogenloze ijskoningin waarvoor ze doorgaat.

Wintour ontvangt ons in het hoofdkwartier van Vogue, 28 hoog in een glanzende wolkenkrabber die 540 meter boven Ground Zero de lucht in priemt: het nieuwe One World Trade Center. Door een glazen deur komen we in een heel gewoon landschapskantoor terecht, met beige tapijt en tl-buizen. Het bureau van de hoofdredactrice bevindt zich aan het einde van de gang.

Anna Wintour staat op van achter haar mahoniehouten schrijftafel en steekt glimlachend haar hand uit. Haar look is meteen herkenbaar: een fleurige zijden jurk van Prada tot op de enkels, een zwaar parelsnoer en natuurlijk haar beroemde bobkapsel, waarin geen haartje aan het toeval is overgeleverd. Haar onafscheidelijke zonnebril ligt op tafel.

– Mevrouw Wintour, u werd ook buiten de modewereld een begrip door de film ‘The Devil Wears Prada’ uit 2006. Velen herkenden u in het personage Miranda Priestly, de venijnige hoofdredactrice van een modetijdschrift die graag Prada draagt. De film is gebaseerd op een boek van een voormalige assistente.

Anna Wintour «Welja, dat was fictie. Meer niet.»

– Hebt u de film dan gezien?

Wintour «Ik heb met mijn dochter de première bijgewoond. We droegen allebei iets van Prada en hebben ons kostelijk geamuseerd.»

– Wat vond u er dan zo leuk aan?

Wintour «Het was gewoon een grappige film. Als mensen dingen over je verzinnen en dat beeld van je de wereld willen insturen, dan doen ze dat maar. Het heeft geen zin je daarover het hoofd te breken. Weten wanneer je over iets moet kunnen lachen, wanneer je iets achter je moet laten, dat vind ik heel belangrijk.»

– U staat bekend als ongenaakbaar en wordt weleens nuclear Wintour genoemd. Stoort dat soort typeringen u?

Wintour «Daarover denk ik niet na, behalve dan hoe absurd het is dat ik me over zulke dingen zou moeten bekommeren. Ik ga elke dag naar mijn werk en geef het beste van mezelf. Ik probeer mijn medewerkers en lezers met respect te behandelen. Ik ben heel dankbaar voor het fantastische platform dat Vogue is en zie het als mijn verantwoordelijkheid om er goed gebruik van te maken. Dan ga ik me echt niets aantrekken van wat een paar roddelkranten schrijven.»

– Hoe zou u uw eigen managementstijl omschrijven?

Wintour «Ik ben direct, ik ben recht voor de raap, ik ben duidelijk. Ik heb met mensen gewerkt die niet snel beslissingen namen, en daaruit heb ik geleerd: als je met iemand samenwerkt die duidelijk communiceert, dan begríjp je wat die persoon wil – ook al ben je het daarmee niet eens. Dat is voor anderen heel nuttig.»

– Hoe kiest u uw medewerkers?

Wintour «Ik hou van mensen die me tegenspreken, van discussies met veel verschillende meningen. Ik vind het fijn om door interessante mensen omgeven te zijn. Tijdens sollicitatiegesprekken vraag ik me af: zal het me plezier doen als deze persoon mijn kantoor binnenkomt? Dat zijn mijn criteria.»

– Die kandidaten piekeren zich vóór zo’n gesprek vast suf over hun outfit. Beoordeelt u mensen op basis van wat ze dragen?

Wintour «Dat merk ik wel op, natuurlijk. Maar wat je draagt, heeft vooral me je eigen individualiteit te maken. Ik vind het interessant als ik het gevoel krijg dat iemand zich niet voor míj op een bepaalde manier heeft gekleed, maar voor zichzelf. Dat de stijl authentiek is.»

– Denkt u dat de buitenwereld anders naar u zou kijken als u een man was?

Wintour «Of er dan minder clichés over me zouden worden verkondigd, bedoelt u? Misschien. Maar ik ben actief in een wereld waarin veel vrouwen werken. De modewereld is best vrouwvriendelijk, als je ’t mij vraagt. Over Karl Lagerfeld gingen meer clichés rond dan over wie dan ook, en hij was een man!»

– Toen Karl Lagerfeld begin dit jaar stierf, was dat het einde van een tijdperk.

Wintour «Karl was een klasse apart. Hij heeft gedefinieerd wat het is om een 21ste-eeuwse modeontwerper te zijn, en altijd met humor en plezier. Zijn verlies was des te pijnlijker omdat hij tot het einde kon genieten van zijn werk en van de wereld. Met hem eindigde het tijdperk van artistieke vakmensen die álles konden. Hij belichaamde de ziel van de mode: rusteloos, toekomstgericht en altijd met de vinger aan de pols. Terwijl velen van zijn tijdgenoten hun toevlucht zochten tot de grote modehuizen, ontpopte hij zich tot de meest veelzijdige freelancer ter wereld en ontwierp hij met een verbluffende energie voor verschillende labels. Karl was in zijn eentje een supermerk. Hij was even iconisch als het Chanel-mantelpak, dat hij overigens nieuw leven inblies.»

– U was goed met hem bevriend. Wat heeft hij voor u persoonlijk betekend?

Wintour «Door de decennia heen hebben we samen veel avonturen beleefd en veel tegenslagen gekend. Hij was een ware en trouwe vriend. Op de belangrijkste, meest emotionele momenten van mijn leven droeg ik zijn prachtige kleren: bij mijn huwelijk, bij dat van mijn kinderen, toen ik door de Britse koningin in de adelstand werd verheven, bij de begrafenis van Franca Sozzani (de hoofdredactrice van de Italiaanse Vogue, red.). En niet alleen omdat ik zo van zijn ontwerpen hield en ze zo mooi uitdrukten wie ik was of wilde zijn. Nee, ook vanwege Karl zelf. Als ik zijn kleren droeg, had ik het gevoel dat ik dicht bij hem was, alsof ze me op die bijzondere momenten als een vriend zouden beschermen. Nu hij er niet meer is, helpt het dat ik weet dat ik hem in zijn kleren altijd zal kunnen terugvinden.»


De wereld van vogue

– U bent een telg van een Britse mediafamilie. Toen u als schoolmeisje interesse toonde voor mode, voorspelde uw vader, die hoofdredacteur was van de krant Evening Standard, dat u ooit aan het hoofd van Vogue zou staan. Een sterk staaltje helderziendheid.

Wintour «Mijn vader was een gepassioneerd journalist. Op een bepaald moment bracht hij elke dag twaalf edities uit: een ochtendeditie, één voor de paardenrennen, één met annonces, één voor immobiliën, enzovoort. Misschien projecteerde hij dus zijn eigen ambitieuze karakter op mij. Maar hij hoefde me niet te overtuigen om in de journalistiek te gaan, ik hield van zijn werk. Mijn jongere broer Patrick is diplomatiek correspondent voor The Guardian. Het voorbeeld van mijn vader heeft ons sterk beïnvloed.»

'Karl Lagerfeld was in zijn eentje een supermerk. Even iconisch als het Chanel- mantel- pakje.'

– U bent opgegroeid in het Londen van de sixties. Hoe hebt u die periode beleefd?

Wintour «In het naoorlogse Engeland was het nog onvoorstelbaar dat een gravin met een kapper zou dineren. Eind jaren 60 en in de jaren 70 zijn veel van die barrières weggevallen. Alles veranderde explosief. Modellen en modeontwerpers werden supersterren. Er waren The Rolling Stones en The Beatles, en prachtige nieuwe films in de bioscoop. Het was een creatieve, vrije tijd. Ik vond het heerlijk hoe die verschillende werelden samenkwamen.»

– Ondanks die culturele omwentelingen verhuisde u op uw 25ste naar Amerika. Waarom?

Wintour «Ondanks alles bleef Engeland een maatschappij waarin heel veel werd bepaald door je tongval, door de school waar je gestudeerd had, door wie je ouders waren. In zekere mate is dat vandaag nog steeds zo. Wat me zo aantrok in New York, is dat je er op eigen kracht heen gaat. Niemand vraagt er wie je vader is.»

– Je afkomst bepaalt er niet wie je bent, dat doe je zelf.

Wintour «Precies. Toen ik aan het begin van de jaren 80 als moderedactrice bij New York Magazine werkte, waren de bazen allemaal mannen die niet veel kaas hadden gegeten van mode, design of lifestyle. Ze waren blij met een jonge vrouw die wél in die onderwerpen thuis was en gaven me steeds meer werk.»

– En zo werd u in 1988, op uw 38ste, hoofdredactrice van de Amerikaanse editie van Vogue.

Wintour «Alex Liberman, de toenmalige redactioneel directeur van uitgeverij Condé Nast, had mijn werk opgemerkt. Hij had een geweldige neus voor trends. Anderhalf jaar werkte ik dagelijks met hem samen als creatief directeur van Vogue. Daarna ben ik nog voor korte tijd terug naar Londen gegaan om de Britse Vogue te leiden.»

– De tijden waren toen heel anders. Was u de enige vrouw in een leidende positie?

Wintour «Condé Nast geeft tijdschriften uit als Glamour en Architectural Digest, en veel van onze lezers zijn vrouwen. Daarom was het bedrijf niet zo seksistisch als sommige andere: naast mezelf waren er nog verschillende andere hoofdredactrices. Maar ik herinner me wel dat de journalistiek op zich nog steeds een mannenwereld was. Vrouwen werden in het mode- en lifestylehokje geduwd. Toen Vogue in de jaren 80 voor het eerst over de presidentsverkiezingen schreef, was onze verslaggeefster één van de enige vrouwen. Bij de laatste verkiezingen, toen Hillary Clinton opkwam, waren er alléén maar vrouwen.»

'Dat ik tijdens de modeweken in Parijs twee keer per dag naar de kapper zou gaan, klopt niet. Eén keer is genoeg'

– Over Katharine Graham, de uitgeefster van The Washington Post, draaide Steven Spielberg in 2017 de film ‘The Post’. Die geeft een goed beeld van de positie van vrouwen in die tijd. Klopt het dat Graham ook een mentor voor u was?

Wintour «Dat was ze, ja. Het levensverhaal van Kay (Grahams bijnaam, red.) toont hoe de rol van de vrouw in de 20ste eeuw is veranderd. The Washington Post was in handen van haar familie, maar zij werd klaargestoomd om echtgenote en moeder te worden. Pas later (nadat haar man Philip in 1963 zelfmoord had gepleegd, red.) nam ze de leiding van het bedrijf over. Van haar heb ik geleerd mensen te respecteren, goed te luisteren en belangrijke beslissingen te nemen. Ik vind het heel treurig dat ze er niet meer is.»

– Kon u zich als Britse in de Amerikaanse lezeressen verplaatsen? Wat wilde u hun aanbieden?

Wintour «Ik wilde de wereld binnentrekken in de Amerikaanse Vogue. We hebben veel gereisd, naar Rusland, China, Japan en India. Mijn doel was om van het tijdschrift een internationaal forum te maken. Ik vond het spannend om met onze lezers over verschillende culturen te praten. We hebben net de app Vogueworld gelanceerd, die ook op dat idee is gestoeld. Je vindt er street style van over de hele wereld. Vroeger ontstond de mode in modeateliers en verspreidde ze zich van daaruit naar onderen. Vandaag kan de inspiratie van overal komen: uit je eigen stad, maar ook van de andere kant van de wereld. Iemand in de straten van Nairobi kan er net zo fantastisch uitzien als iemand in de straten van Berlijn.»


Op tijd naar huis

Aan de muren van Wintours kantoor hangen Vogue-foto’s van sterren als Lupita Nyong’o en Christy Turlington. Ook dat is een deel van haar succes: ze is erin geslaagd haar invloed in de modewereld uit te breiden naar de popcultuur en de kunst. Sinds 1995 organiseert ze het jaarlijkse benefietgala voor de afdeling mode en klederdracht van het Metropolitan Museum of Art in New York. De Trumps, Clooneys en Kardashians van deze wereld schuiven er aan voor concerten van popsterren als Beyoncé, Rihanna, Lady Gaga en Madonna. Vorig jaar kostte een ticket voor het feestje 30.000 dollar; voor een tafel telde je 275.000 dollar neer. Als perfectioniste waakt Wintour over ieder detail: de tafelindeling, de kleding van het personeel en zelfs heel wat jurken op de rode loper zijn door haar persoonlijk goedgekeurd.

– Kiest u echt de outfits van al die beroemde gasten uit?

Wintour (fijntjes) «O, sommigen kunnen dat best zelf, hoor.»

– Zijn er kledingkeuzes die voor u echt niet kunnen?

Wintour «Ik juich het al toe als er niemand naakt komt! (glimlacht) Maar heel eerlijk: nee. Mode gaat over zelfexpressie. Over individualiteit. Waarom zou je dan willen dat iedereen er hetzelfde uitziet?»

– Zelf hebt u zich een iconische look aangemeten: we zien u nooit zonder uw perfect geknipte bobkapsel en uw zonnebril. Klopt het dat u tijdens de modeweken in Parijs twee keer per dag naar de kapper gaat?

Wintour «Nee hoor. Eén keer per dag is genoeg.»

– En uw zonnebril? Waarom draagt u die ook binnen?

Wintour «Niet altijd, hoor. Alleen als ik hoofdpijn heb. Ik heb gevoelige ogen, en bij modeshows is het licht altijd zo fel.»

– Hoe moeten we ons een typische dag voorstellen?

Wintour «Doorgaans sta ik op tussen vier en vijf. Ik doe wat aan sport en lees veel. ’s Ochtends kan ik het best nadenken. ’s Avonds ga ik vroeg naar bed. In het weekend slaap ik wat meer.»

'Ik heb veel respect voor Hillary Clinton. Ze is een sterke vrouw, en heeft in haar leven heel wat dingen met waardigheid en trots doorstaan.'

– U hebt twee kinderen met uw ex-man, kinderpsychiater David Schaffer. Bee en Charlie zijn intussen dertigers. Hoe bent u erin geslaagd uw carrière en uw gezin met elkaar te verzoenen?

Wintour «Mijn kinderen begrepen al heel vroeg dat ik voor mijn werk veel moest reizen. Toen ze nog klein waren, nam ik ze gewoon mee. Ik betrok ze bij mijn werk en legde uit wie al die mensen waren en waarom ik ze moest ontmoeten. Maar ik wist ook dat ik bepaalde dingen niet mocht missen: bij iedere basketwedstrijd van Bee en bij ieder tennistoernooi van Charlie was ik van de partij. Mijn werk is natuurlijk belangrijk voor me, maar mijn kinderen gingen altijd voor, en dat zal altijd zo blijven.»

– Hoe deelde u uw tijd in?

Wintour «De weekends waren voor de kinderen, daar waakte ik streng over. Gaandeweg leer je ook dat je ’s avonds op een redelijk uur naar huis moet gaan. Het werk is er de volgende dag ook nog. Het is ook goed om op dat vlak het voorbeeld te geven aan je medewerkers. En het is belangrijk om nog een privéleven te hebben en tijd door te brengen met je gezin en je vrienden. Daar kan je werk alleen maar wel bij varen.»


Suggestieve poses

Wie Vogue leest, merkt duidelijk dat Anna Wintour een voorkeur heeft voor vrouwen die net zo sterk en eigenzinnig zijn als zijzelf. Ze kent heel wat vrouwelijke politici persoonlijk en geeft ze vaak een podium in haar tijdschrift. Hillary Clinton was in 1998 de eerste first lady die de cover van Vogue sierde. Toen ze in 2016 zelf aan de presidentsverkiezingen deelnam, organiseerde Wintour een grote modeshow om geld in te zamelen voor haar campagne. Vogue publiceerde zelfs een officiële steunbetuiging, ook een primeur. Als Clinton de verkiezingen had gewonnen, zo wordt in Washington gefluisterd, dan was Wintour misschien wel tot ambassadrice benoemd.

Vogue berichtte ook uitgebreid over het #MeToo-debat. Vorig jaar trof het schandaal het tijdschrift zelf: de New York Times publiceerde onthullingen over twee sterfotografen met wie Wintour jarenlang had samengewerkt en persoonlijk bevriend was. Meer dan twee dozijn mannelijke modellen en assistenten beschuldigden Mario Testino en Bruce Weber van grensoverschrijdend gedrag. Beide fotografen ontkenden de aantijgingen, maar Condé Nast zette de samenwerking met hen stop en stelde een nieuwe gedragscode in: er mag niet meer met minderjarige modellen worden gewerkt, foto’s met naakt of suggestieve poses moeten door de betrokkenen goedgekeurd worden, en er wordt aanbevolen om modellen niet alleen te laten met een fotograaf. Het schandaal is een heikel onderwerp: als we het aansnijden, recht Wintour haar rug. Ze valt terug in haar professionele, diplomatische rol.

– Wat dacht u toen u de aantijgingen tegen Mario Testino en Bruce Weber hoorde?

Wintour «Dat was een harde tijd, en niet alleen voor de modewereld. Bij Condé Nast was er al langer een gedragscode, maar die hebben we toen grondig herzien. We hebben met werknemers van over de hele wereld gesproken, hun gevraagd wat er beter kon en welke fouten er waren gemaakt. En ik neem de volle verantwoordelijkheid voor het feit dat ik niet op de hoogte was van wat er gebeurde. Dat soort gedrag is onaanvaardbaar.»

– Is er door #MeToo veel veranderd in de modewereld?

Wintour «Dat vind ik wel. Er moet nog meer gebeuren, maar het was een enorme eyeopener. Ik vond het heel opvallend hoeveel vrouwen er bij de tussentijdse verkiezingen in november 2018 verkozen zijn geraakt. Veel jonge mensen die in 2016 helaas niet zijn gaan stemmen, hebben dat nu wel gedaan. De kentering is voor een groot deel aan die nieuwe generatie te danken.»

– Hebt u nog contact met Hillary Clinton?

Wintour «Natuurlijk!»

– Hoe gaat het met haar?

Wintour «Ze is een sterke vrouw, en heeft in haar leven heel wat dingen met waardigheid en trots doorstaan. Ik heb veel respect voor haar.»

– De Duitse bondskanselier Angela Merkel is door het zakentijdschrift Forbes al meermaals uitgeroepen tot de machtigste vrouw ter wereld. Kent u haar persoonlijk?

Wintour «Helaas niet! Ik zou haar heel graag leren kennen.»

– Wat vindt u van Merkels eeuwige broekpak?

Wintour «Ik vind haar outfits heel authentiek. Angela Merkel ziet er altijd uit als Angela Merkel. Ik ben blij dat ze zo’n herkenbare stijl heeft. Ze komt op me over als iemand die weet wie ze is, ze hoeft niet te doen alsof. Dat bewonder ik.»

– Hebt u ooit overwogen zelf in de politiek te stappen?

Wintour «Ik heb bij Vogue mijn handen al vol.»

– Vorig jaar zat u tijdens de Londense modeweek naast de Queen. Waarover hebben jullie toen gesproken?

Wintour «Over hoelang we allebei onze job al doen.»

© Die Zeit

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234