null Beeld

Von Südenfed - Tromatic Reflexxions

Duits elektronicaduo (Mouse On Mars) trekt de studio in met legendarische postpunkzanger (Mark E. Smith van The Fall): spannend op papier, maar is het dat ook op cd? Driewerf genau!

Kristoff Tilkin

Op 'Tromatic Reflexxions' (oké, de titel is enigszins Scheiße) hoorden wij namelijk geen taaie brokken arty farty elektronica, wél een redelijk fantastische collectie weerbarstige maar hier en daar ongegeneerd catchy tracks.

undefined

't Begint al bij opener 'Fledermaus Can't Get It': géén terminaal hip geval waar lukraak een bekende stem overheen is geplakt maar snerpende, opzwepende elektronica waarin de beats & pieces perfect zijn afgestemd op Smiths hortende en stotende manier van zingen - of liever: mompelen, lallen, brabbelen, snuiven, kokhalzen en zwetsen. 'Family Feud' klinkt als Public Image Limited geremixt door de Berlijnse raggatronica-machine van Modeselektor. 'Serious Brainskin' is bijna vier minuten lawaai over een knetterende en vonkende beat. 'The Rhinohead' is Primal Scream meets Soulwax ofte ruige, voortjakkerende digitale punkpop. En let op die knappe synthriedel aan het eind: andere groepen zouden er een hele clubtrack rond draperen, bij Von Südenfed gebruiken ze 'm om de deur te sluiten. Respect!

Mocht u enigszins vertrouwd zijn met het oeuvre van The Fall (meer dan 20 studioplaten in 30 jaar tijd!), dan weet u dat Mark E. Smith ook fantastische teksten schrijft: geen wonder dat de twee beste tracks op 'Tromatic Reflexxions' hilarische, op beats gezette korte verhalen zijn. In 'Flooded' vertelt Smith over zijn wedervaren als dj ('Guy shows up / says he's the DJ for the night / Sven Väth / But it was me!') terwijl Andi Toma en Jan St. Werner er een binnenstebuiten gekeerde clubtrack vol geschifte stofzuigergeluiden omheen lappen: aanstekelijk en très funny - Smith blijft herhalen dat hij de club dan maar onder water zet om die bedpisser van een Väth een kloot af te trekken. In de vervaarlijk zwalpende, naar Fad Gadget neigende slow burner 'That Sound Wiped' (een knipoog naar MOM's eigen 'Wipe That Sound' op 'Radical Connector') vertelt Smith over een straatwerker met een gele helm die voor 'm begint te zingen: 'I said: you don't look like no goddamn singer-songwriter to me'. En in 'Speech Contamination / German Fear of Österreich' zwatelt Smith in het Teutoons: geen flauw idee waarover, maar het is wél een supertrack, al was het maar omdat Toma en St. Werner hun hippe collega's van Simian Mobile Disco, Justice of Boys Noize moeiteloos naar huis spelen.

Hekkensluiter 'Dearest Friends' is onbeschaamd kabbelende, met akoestische en slidegitaar gelardeerde strandlounge: alsof Smith vanuit een wiebelende hangmat zijn kater probeert weg te lallen. Of ook wel: de perfecte comedown na dik veertig minuten geweld. Dat wij toch geen vier sterren veil hebben voor 'Tromatic Reflexxions' is de gedeelde schuld van 'The Young The Faceless and The Codes' (nogal brave electrostamper), 'Duckrog' (halfslachtige avant-hop) en 'Chicken Yiamas' (sobere deltablues over euh, gekookte kip). Niettemin: fantastisch idee, fantastische plaat.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234