Voor al uw snedige maatschappijkritiek: Laura Marling

Waarom heeft de ene artiest wereldsucces en de andere, die getalenteerder en intelligenter en subtieler is, niet? Waarom vult de baarden-en-buikenfolk van Mumford & Sons onze festivalweides, en vindt de bloedmooie muziek van hun oude vriendin Laura Marling (27) nu al zes platen lang alleen haar weg naar die vervelende meerwaardezoeker? Het is niet eerlijk.

'Alle artiesten van deze tijd zijn wandelende reclames'

Ze begonnen allemaal samen, de Britse nu folkies: zo’n tien jaar geleden organiseerde het piepjonge Mumford & Sons wekelijks een open mic-avond in de Londense pub Bosun’s Locker. Ene Jay Jay Pistolet (Justin Hayward-Young, frontman van The Vaccines) trad er vaak op, alsook Laura Marling, een frêle blonde 16-jarige met een glasheldere stem en de doorrookte wijsheid van een Joni Mitchell. Marling had toen relaties met de frontmannen van Noah & The Whale en Mumford & Sons (niet tegelijkertijd!), maar hoe meer die laatste groep de voorbije jaren een imperium werd, hoe verder Marling afdreef van mainstream succes. Toen ze een paar jaar terug haar gelauwerde ‘Once I Was An Eagle’ schreef, moest ze bijklussen in een restaurant om rond te komen.

Al is dat laatste ook weer relatief: haar upperclass Oxbridge-accent heeft Marling van haar adellijke familie: Marlings vader is de 5th Baronet in de lijn Marling baronets of Stanley Park and Sedbury Park. De leuze uit het Marling-wapenschild, ‘Nulli praeda sumus’ (‘Wij zijn niemands prooi’), heeft ze op haar lichaam laten tatoeëren, en ook haar zesde, zeer mooie en onmiddellijk in huis te halen plaat draagt een Latijnse titel: ‘Semper Femina’.

HUMO ‘Semper Femina’ komt van een citaat uit de ‘Aeneis’ van Vergilius: ‘Varium et mutabile semper femina’ – ‘De vrouw is altijd iets wisselvalligs en veranderlijks’. Alleen geef jij een positieve wending aan die uitspraak.

Laura Marling «Ja, want het origineel was dat natuurlijk niet (lachje). De vrouwelijke tegenstrijdigheid, onze wispelturigheid, fascineert me heel erg: dat vrouwen tegelijkertijd verschillende dingen kunnen denken en voelen... Ik denk dat wij als vrouwen aan twee tegenstrijdige krachten blootgesteld worden: aan de ene kant is er die vrouwelijke drang tot wildheid, aan de andere kant heb je de nood om te verzorgen. Je zou onze wispelturigheid dus ook ‘aanpassingsvermogen’ kunnen noemen.»

HUMO Geheel in de sfeer van de plaat ben je ook een podcast begonnen rond vrouwelijkheid in de rockmuziek: op reversalofthemuse.com kunnen we interviews beluisteren die je hebt afgenomen met collega-muzikantes als Haim en Dolly Parton.

Marling «Ik ben die podcast begonnen omdat ik me steeds meer bewust begon te worden van het gebrek aan vrouwen in muziekstudio’s. Producer of engineer: dat blijven mannenberoepen. Vrouwelijke muzikanten staan er niet bij stil, we vinden dat normaal. Maar het is natuurlijk níét normaal, dat onevenwicht. Ik denk dat de muziekstudio het laatste bastion van de muziekindustrie is dat door vrouwen als intimiderend wordt ervaren.

»Bij mij lag dat anders: mijn vader had een muziekstudio, het was al toen ik een kind was een natuurlijke omgeving voor me.»

HUMO Alvast één groep die in je vaders studio heeft opgenomen: de ninetiesgroep The La’s, van het culthitje ‘There She Goes’ uit 1990.

Marling «Sorry, ik ben geboren in 1990, dus ik heb daar geen herinneringen aan (lacht).

»Maar ik had geluk: mijn vaders studio was een echte dude hang-out, ik ben dus opgegroeid in een heel mannelijke omgeving. Stel nu eens dat ik in een ander gezin was geboren... Ik was enorm verlegen op mijn 16de, wellicht had ik me dan laten ompraten door die producers en platenfirmamensen die me wilden laten klinken als Lily Allen of Kate Nash, de populaire muziek van toen. Brave mensen hoor, die me dat voorstelden, alleen hadden ze geen smaak.»

HUMO Terug naar je podcast: je gesprek met Dolly Parton en Emmylou Harris verliep niet van een leien dakje. Het leek wel alsof interviewster en interviewees een beetje naast elkaar zaten te praten.

Marling «Ze leken mijn vragen niet te begrijpen, hè? Nu, ik was ook bloednerveus. Eerst dacht ik: ze zijn van een andere generatie, de countrywereld is een machowereld, ze gaan dit onderwerp expres uit de weg. Maar dat was het niet, ze voelen zich net compleet op hun gemak als vrouwen in de Nashville-industrie. Dolly Parton producete indertijd zelfs haar eigen platen, ze had net heel véél autonomie.»

HUMO Ze was ook de vrouw die Colonel Parker wandelen stuurde toen Elvis haar ‘I Will Always Love You’ wou coveren – op voorwaarde dat de song voor de helft ook zijn eigendom werd – met de legendarische woorden: ‘No way!’

Marling «Precies. She really had her shit together. Ze is een interessante tegenstrijdigheid: ze slaagde erin om autonomie te hebben over haar carrière, maar ze eerde constant de mannelijke bijdrages aan haar werk – ze vond het niet nodig om te benadrukken hoeveel ze zelf deed. Wat toch een heel coole, zelfzekere houding is.»

HUMO Je bent eerder dit jaar 27 geworden: de leeftijd waarop rocksterren horen te sterven.

Marling «Ik heb geen talent voor zelfdestructie. Ik heb ook nog geen enkel echt dieptepunt gekend in mijn leven, én ik heb nooit bijzondere interesse gehad in drugs en alcohol. Maar ik maak me ook geen illusies: ik zie mezelf niet als muzikante overleven tot m’n 50ste, dat laat de economie niet toe. Maar net daardoor worden het interessante tijden voor de kunst.»

HUMO Wie echt muziek wil maken, zál muziek maken?

Marling «Wie echt een artiest wil zijn, zal kunst maken – ja. En dat zal leiden tot kunst die minder beïnvloed is door propaganda. Alle artiesten van deze tijd zijn wandelende reclames, en de meeste Hollywoodfilms zijn reclamespots. Ik zeg niet dat dat des duivels is, maar ik vind wél dat we dat eens mogen erkennen, en dat we er onze kinderen mogen op wijzen: ‘Er wordt je iets verkocht.’

»Wat me overigens wel stoort, is dat vrouwen de voornaamste doelgroep zijn van al die reclame: de schoonheidsmythes, en nu dat hele sportklerengedoe – al die vrouwelijke popsterren die het gezicht zijn van active wear (onder andere Beyoncé voor Ivy Park, FKA twigs voor Nike, red.). Komaan, zeg.»

HUMO En toch is ‘Semper Femina’ beduidend minder kwaad dan je vorige plaat ‘Short Movie’, die je schreef tijdens een moeilijke, eenzame periode in Los Angeles.

Marling «Ja. Ik dobberde toen midden in een oceaan, en ik zag een hele poos aan geen van beide kanten een kustlijn opdoemen – ik ben er zeker van dat veel mensen dat gevoel weleens hebben gehad. Op ‘Semper Femina’ was ik eindelijk aangespoeld, op een warm, zacht strand. Daardoor is het ook een veel zachtere plaat geworden.

»De klik is er gekomen toen ik na ‘Short Movie’ begon te werken aan het libretto voor een opera, waarvoor ik me liet inspireren door het leven van Rainer Maria Rilke. Ik ontdekte dat Rilke tot z’n 8ste meisjeskleren droeg en ‘Sophie’ werd genoemd. En ik raakte gefascineerd door zijn muze Lou Andreas-Salomé, ken je die? Een Duits-Russische schrijfster die veel heeft geschreven over haar – al dan niet platonische – relaties met Rilke, Nietschze en Ibsen. The reversal of the muse, dus. Ik raakte helemaal onder de indruk van haar werk: ze geloofde rotsvast in haar eigen vrouwelijke psyche én beschreef al die innerlijke conflicten die ik ook in mezelf ervoer.

»Dat is een lange uitleg om te zeggen: de nummers kwamen vanzelf, eens ik op dat warme strand lag. Ik denk trouwens dat ik daar nog een tijdje blijf liggen.»

‘Semper Femina’ van Laura Marling verschijnt

op 10 maart

bij More Alarming.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234