null Beeld

Voor één keer niet gelogen: White Lies. 'Ja we houden van bombast en zijn niet bang om over the top te gaan'

Tien jaar na het debuut ‘To Lose My Life…’ brengt het Londense trio White Lies zijn vijfde schijf uit, toepasselijk ‘Five’ getiteld. Het is hun meest gedurfde plaat tot dusver, maar frontman Harry McVeigh (29) is er gerust in: ‘Ik heb nu pas het gevoel dat we blijvers zijn. Gelukkig maar, want dit is het enige wat ik kan.’

HUMO ‘Time to Give’, de eerste single uit ‘Five’, duurt zeven minuten en heeft een epische outro.

Harry McVeigh «Het klinkt als een sneeuwbal die een lawine wordt, ja. We zullen er geen hit mee scoren, maar dat risico wilden we nemen. Sommigen dachten dat ze ons nu wel kenden, maar sinds ‘Time To Give’ weet iedereen dat we méér in onze mars hebben. Die song hadden we tien jaar geleden niet kunnen schrijven.»

undefined

HUMO Waarom niet?

McVeigh «We zijn alle drie gegroeid als muzikant én als mens. We staan sterker in onze schoenen – we hebben ‘Five’ trouwens zonder platenlabel uitgebracht, een bevrijdende ervaring als je het mij vraagt. We hoefden ons niet te haasten en moesten aan niemand verantwoording afleggen. Bij ons debuut zaten we bij een groot label en toen moesten we strakke deadlines respecteren. En tijdens de opnames hield nu en dan iemand een bordje tegen het raam met daarop: ‘Schrijf een hit!’ Niet meteen inspirerend (lacht).»

null Beeld

HUMO Geniet je er nog van om hits als ‘Farewell to the Fairground’ en ‘Death’ te spelen?

McVeigh «Natuurlijk! We hebben alles aan die nummers te danken. Het laat me nooit onberoerd als ik een hele weide hoor zingen: ‘Yes, this fear’s got a hold on me!’ Ik ben nog steeds trots op ‘To Lose My Life…’ We wisten nog niet goed hoe je een song moest schrijven, maar het was de beste plaat die we op ons 19de konden maken. We hopen eind 2019 enkele verjaardagsshows te kunnen spelen om dat te vieren.»

HUMO Had je destijds verwacht dat ‘To Lose My Life…’ zo’n succes zou worden?

McVeigh «Zeker niet. Ik geloofde wel dat we iets speciaals hadden, maar ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat we het tien jaar zouden volhouden.»

HUMO Nee?

McVeigh «Op school vroeg een leerkracht me eens wat ik wilde worden. Ik antwoordde: ‘Muzikant!’ Hij begon te lachen: ‘Wat een slecht idee, dat zal je nooit lukken.’ Hij was lang niet de enige die ons zei dat dromen maar zelden uitkomen. We zijn dus zonder verwachtingen met White Lies begonnen, maar we hebben elke kans met twee handen gegrepen. Nu pas, na tien jaar en vijf platen, voelen we ons blijvers in de scene. Maar goed ook: ik heb geen universitair diploma of relevante werkervaring, frontman van White Lies zijn is het enige wat ik kan (lacht).»

HUMO Veel van je collega’s hebben hun gitaar intussen aan de wilgen gehangen: The Maccabees, The Rakes, Wild Beasts, de helft van Bloc Party…. Is indierock aan het uitsterven?

McVeigh «Natuurlijk niet. Franz Ferdinand maakt nog altijd heerlijke muziek, The Good, the Bad & the Queen zijn geweldig en Arctic Monkeys hebben vorig jaar bewezen dat indie springlevend is. Ik vind het straf dat Alex Turner en zijn groep iets helemaal anders hebben gedaan door de piano centraal te plaatsen en complexe songs te schrijven. ‘Tranquility Base Hotel & Casino’ is mijn favoriete Arctic Monkeys-plaat.»

HUMO Luister je vooral naar gitaarmuziek?

McVeigh «Nee. Ik heb bijvoorbeeld al vaak ‘Beerbongs & Bentleys’ van Post Malone opgezet. En ik hou evenveel van ‘Konoyo’, de nieuwe plaat van Tim Hecker – prachtige experimentele muziek. Ik sta zelden stil bij genres, het is me om de melodieën te doen.»

HUMO Bassist Charles Cave zei onlangs: ‘We hebben geluk met White Lies. Wat we ook doen, als Harry zingt, dan klinkt het als White Lies.’

McVeigh (lacht) «Charles heeft een punt. Ik heb een unieke stem die mensen snel herkennen, waardoor we ons muzikaal veel kunnen permitteren. Maar White Lies is méér dan mijn stem. De lyrics zijn altijd persoonlijk, intens en melancholisch. En we houden van bombast. We proppen onze songs graag vol en we zijn niet bang om over the top te gaan.»

HUMO Charles en jij schrijven elke song samen. Hoe gaat dat in zijn werk?

McVeigh «Charles schrijft alle lyrics. Hij is trouwens altijd aan het schrijven: álles kan hem inspireren. Ik werk nauwgezetter. We hebben verschillende karakters, maar na tien jaar zijn we goed op elkaar afgestemd. Ik woon nu in San Francisco met mijn vrouw, maar voor ‘Five’ ben ik terug naar Engeland gevlogen. Ik heb er samen met Charles aan gewerkt in de slaapkamer van mijn flat in Londen. En zeker een kwart van de nummers hebben we daar opgenomen (lacht).»

HUMO Hoor ik op ‘Finish Line’ de allereerste akoestische gitaar in een White Lies-song?

McVeigh «Dat klopt! Charles had er al langer op aangedrongen, maar ik was bang dat we dan als christian rock zouden klinken. White Lies stond in mijn hoofd gelijk aan luide gitaren. Pas toen hij me erop wees dat The Smiths en Echo & the Bunnymen prachtige muziek hebben gemaakt met een akoestische gitaar, ben ik overstag gegaan. En nu is ‘Finish Line’ één van mijn favorieten (lacht).»

HUMO Jullie hebben jullie vijfde plaat ‘Five’ gedoopt. Lang over nagedacht?

McVeigh «Langer dan je zou denken (lacht). ‘Five’ luidt een nieuw hoofdstuk in voor de band en dat wilden we ook in de titel duidelijk maken. We hebben al altijd erg gevarieerde songs geschreven, maar dat hebben we in het verleden niet zo duidelijk laten horen. Op ‘Five’ tonen we élk facet van White Lies: ‘Tokyo’ is poppy, ‘Time to Give’ is experimenteel en ‘Never Alone’ leunt bij de new wave aan. We vragen ons niet meer af of iets stilistisch bij ons imago past, we gaan gewoon voor de beste songs. Als ik merk hoeveel beter we zijn geworden als songwriters, dan denk ik dat we onze beste plaat nog moeten opnemen.»

'Muziek is een manier om pijn in iets moois om te zetten'

HUMO Op 20 februari spelen jullie in de AB. Kom je graag naar België?

McVeigh «Jullie waren één van de eerste landen waar we een kans kregen. Ik herinner me onze show in de Botanique in maart 2009 nog: we stonden perplex dat jullie met zoveel waren. We hebben onze debuutplaat trouwens grotendeels in de ICP Studios in Brussel opgenomen – sweet memories.

»Ik zal wel nog flink moeten oefenen voor we weer de hort opgaan, want thuis neem ik zelden mijn gitaar vast. Ik besefte dat toen ik onlangs piano wilde leren. Op een gitaar kom je makkelijk weg met je fouten, maar een piano vergeeft je niet zo snel. Oefening baart kunst: die les heb ik op mijn 29ste nog moeten leren (lacht).»

HUMO Wat is een algemene misvatting over White Lies?

McVeigh «We zijn minder serieus dan iedereen denkt. Het is niet omdat we over de dood zingen, dat we na elk optreden in zak en as zitten. Muziek is een uitlaatklep: een manier om pijn in iets moois om te zetten. Maar we stonden al vrij snel op grote festivals, en door mijn zenuwen leek het alsof ik alle problemen van de wereld op mijn schouders torste. In 2009 stonden we bijvoorbeeld al op Rock Werchter, en ik herinner me nog hoe verlegen ik toen was. Ondertussen hebben we tonnen ervaring opgedaan en vóór een optreden ben ik soms nog zenuwachtig, maar op het podium amuseer ik me rot.»

HUMO Ik had verwacht dat je jullie zogenaamde Joy Division-idolatrie zou aanhalen. The Guardian schreef over jullie single ‘To Lose My Life’: ‘White Lies kopiëren Editors die Interpol kopiëren die Joy Division kopiëren.’

McVeigh «Ik kende Joy Division maar half toen we begonnen: dat is van ver vóór onze tijd. Editors deed me weinig, Interpol vond ik oké. Het was vooral Talking Heads dat me in onze beginjaren inspireerde. Ironisch genoeg ben ik tijdens het schrijven van ‘Five’ écht verliefd geworden op Joy Division en New Order, de groep van de overgebleven leden van Joy Division na de dood van Ian Curtis. Na tien jaar kloppen al die vergelijkingen eindelijk (lacht).»

‘Five’is verschenen bij PIAS. White Lies speelt op 20 februari in de Ancienne Belgique in Brussel. Info en tickets: abconcerts.be

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234