null Beeld

Voor eens & voor altijd

'Monday morning feels so bad, / Ev'rybody seems to nag me / Coming Tuesday I feel better, / Even my old man looks good, / Wednesday just don't go, / Thursday goes too slow, / I've got Friday on my mind': zo begint 'Friday on My Mind', een uitbundige popsong waarmee The Easybeats in de hitparade van 1966 uitdrukking gaven aan de doordeweekse hunker naar de aanhef van het weekend. Dat hevige verlangen is kennelijk van alle tijden, want ruim veertig jaar later kan ik mijn hart nog steeds aan dat uitstekende nummer ophalen.

Rudy Vandendaele

Vrijdagavond: zo goed als tevreden kijk ik dan naar het afgeworpen juk, en vervolgens naar de televisie, waardoor ik helaas de indruk krijg dat ik het juk niet ver genoeg van me heb afgeworpen - 't is altijd wat in mijn wankele heldenleven. In ieder geval ben ik op vrijdagavond van top tot teen op amusement berekend, vast nog een schijntje meer dan tijdens andere weekdagen.

In 'Voor eens & voor altijd', een programma waarin Tom Lenaerts en Michiel Devlieger vooroordelen jegens publieke figuren aan hun idee van de werkelijkheid toetsen, nam ik Caroline Gennez waar, de politica. Tussen 'TerZake' en 'De keien van de Wetstraat' in is mijn behoefte aan politici gering op vrijdagavond - ik kan die lui maar niet met amusement associëren, zelfs al zouden ze eervergeten voor me paaldansen tot ze er met een geknapte string bij neervallen.

Soit. Mevrouw Gennez noemde de vooroordelen op die aan haar persoon kleven. Zij zou in de ogen van de grote hoop, die we gemeenzaam en dus zonder erbij na te denken de publieke opinie noemen, een 'harde tante' zijn, 'koel' en 'rationeel'. Dat lijken mij geen slechte eigenschappen voor een politica, maar mevrouw Gennez herkende zich er liever niet in. We kregen beelden te zien uit 'De pappenheimers', waarin de voorzitster van de SP.A in de beslotenheid van de zogeheten Koker haast niet meer bijkwam van het lachen. Ik schatte haar op drie streekbieren van hoge gisting en een citroenjenevertje ter afronding.

De politica heeft zo te zien een keerzijde die net zo lacherig is als de voorkant van Eddy Planckaert, ex-wielerkampioen en thans zigeunerkoning met voorlopige standplaats in de woeste Ardennen. Hij was ook in 'Voor eens & voor altijd' te gast. Ook hij was zich van een vooroordeel jegens zijn persoon bewust: hij had de indruk dat menigeen hem zonder meer een flierefluiter vond. 'De echte Eddy zullen weinig mensen kennen,' zei hij, om ons meteen te ontmoedigen.

In het onderdeeltje van 'Voor eens & voor altijd' waarin de gasten een beeldfragment mogen uitkiezen dat ooit cachet aan hun overlijdensbericht op de televisie zou moeten geven, opteerde Planckaert voor een scène uit de slepende familieaangelegenheid 'De Planckaerts': we zagen de 'echte Eddy' in lotushouding in de bergen zitten, waar hij, onder wolkendrift, op een teken van een televisieregisseur in meditatie verzonk. Nu, ik weet niet of deze 'echte Eddy', ten prooi aan ijlere lucht dan in het dal, authentieker was dan een andere 'echte Eddy' die in dit programma zei dat hij in zijn sportcarrière tot vier keer toe was klaargekomen tijdens een wielerwedstrijd - 'in mijn koersbroek!' Dat was volgens hem niets anders dan een uitputtingsverschijnsel.

Mevrouw Gennez hoorde het eerst sceptisch aan - harde tante, koel, rationeel - maar daarna leek ze toch geloof te hechten aan de medische verklaring van de 'echte Eddy', alsof haar enkele uitgeputte backbenchers te binnen schoten die, ook al was Linda De Win nergens te bekennen, ineens zeer glazig voor zich uit staarden. Hoewel ik meer dan eens in geschrifte gebaald heb van de Planckaerts altegader, blijkt de 'echte Eddy', of toch één van hen, mij nog altijd te kunnen vermaken: dat geinponem is al met al onweerstaanbaar voor iemand die zoals ik weleens terugdenkt aan de fauna van 't platteland van herkomst: zulke knakkers stalen geen fietsen maar fietsbéllen, herinner ik me. Maar laat ik niet afdwalen: 't was heerlijk om de archiefbeelden te zien waarin Eddy Planckaert vis-à-vis Hugo Camps, die hem languit lag te interviewen, ongeremd het wondermiddel epo bezong, hét vitaminepreparaat der kampioenen. Zeg het voort.

Tom Lenaerts over \'Voor eens & voor altijd\'
Dwarskijker: 'Voor eens & voor altijd' (2)

De gasten van 'Voor eens & voor altijd' moesten ook beelden uitkiezen die ze achteraf hebben bezuurd. Mevrouw Gennez had slechte herinneringen aan een coverfoto van Bonanza, een weekblad dat voor meer mensen een slechte herinnering is. Op die foto poseerde ze samen met Freya Van den Bossche en Kathleen Van Brempt als Charlie's Angels, en dat bleek achteraf niet te stroken met haar opvatting van politieke ernst. Maar ondertussen toch een lachebekje, hoor, als ze op haar best al geen giechel is.

Eddy Planckaert had bij nader inzien de avond van zijn faillietverklaring uit 'De Planckaerts' willen houden, maar voor de gelegenheid kreeg hij die scène nog eens voor zijn kiezen: mensen met gênante beelden uit hun verleden confronteren is inmiddels een oude kneep, net als snelle montages die hun favoriete stopwoorden in de verf zetten. Maar niettemin: hoe hinderlijk vond Planckaert de aanwezigheid van een cameraploeg die bewuste avond, toen hij samen met zijn vrouw in een schemerig en voor de rest onbeklant café whisky zat te drinken op de slechte afloop? Destijds vond ik al dat dit tafereel sfeervol was uitgelicht en minutieus in scène gezet, en dat de dialogen voorgekauwd waren, opdat ze vooral niet zouden detoneren met het zwaarmoedige muziekje dat eronder zat.

Het gesprek met de gasten wordt zo nu en dan onderbroken door beproefde humor: televisiebeelden voor de grap uit hun context rukken - je ziet dat procedeetje tegenwoordig iets te vaak, zodat het contrast tussen trouvaille en gewoonte stilaan aan het vervagen is. Hoewel lachen aldoor is toegestaan, lijkt dit programma ook enige ernst na te streven, want de presentatoren schermen tot mijn verwondering niet aan één stuk door met de vliegenmepper van de ironie: ik kan me vergissen, maar Tom Lenaerts leek oprecht te vinden dat de onlangs overleden actrice Jenny Tanghe niet passend was geëerd op de televisie.

'Voor eens & voor altijd' is in mijn ogen geen klaarblijkelijke klapper die bij de tramhalte tot nabespreking met wildvreemden noopt, maar toch is het een verdienstelijke en onderhoudende poging om al pratend te ontsnappen aan de geijkte talkshow. De gasten in terzijdes hun oprechte mening over elkaar laten zeggen, is ook een bruikbaar idee, als je tenminste in oprechtheid op de televisie gelooft. Voor ik het vergeet: het schijnt me toe dat het decor van dit programma - in hoofdzaak een rustieke bruine wand - gemaakt is van in onbruik geraakt kerkmeubilair. Mijn wilde jaren in het seminarie liggen al te lang achter me om nog volop van die achtergrond te kunnen genieten.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234