'Vrede op aarde' ★★★ & 'Is er een kerstman in de zaal' ★★1/2: 'Ouderdomsreuma is eigen aan het principe van de panelshow'

Terwijl de hoop op een witte kerst eens te meer een wens boven je stand bleek, vertoonde de metershoge besneeuwde kerstboom (Lat.: abies nordmanniana) in het achterplan van ‘Vrede op aarde’ daarentegen een zorgwekkend witverlies.

Toen één zo’n kunstsneeuwvlok op de convexe schedel van praatgast Philippe Geubels landde, stelde Dana Winner, die dezelfde sofa vulde en wier witverlies tot nog toe genadig onuitgezonden blijft door de openbare omroep, prompt voor om die op te snuiven, daarmee aantonend dat ze haar pappenheimers kent. There’s no business like showbusiness, namelijk. Tenzij in 2020 alsnog het tegendeel bewezen zou worden.

Na drie seizoenen is ‘Vrede op aarde’ stilaan een bekend verschijnsel tussen twee seizoensgebonden vreetbuien in. De inspiratie die Sven de Leijer (Lat.: homo ironicus) als presentator niet heeft opgedaan bij ‘De laatste show’, gaat hij nog altijd lenen bij ‘Alles kan beter’: ook na twintig jaar nog altijd onovertroffen, maar dat De Leijer toch probeert, neem je hem niet kwalijk.

Een terugkerende, want terechte bron van vermaak in ‘Vrede op aarde’ was de verkiezingsverslaggeving waaraan de VRT zich het voorbije jaar bezondigde. Toen De Leijer zich vrolijk maakte over het fragment waarin Bart De Wever op verkiezingsochtend bij de slager de vraag ‘Wat doet u?’ gesteld kreeg door een VRT-reporter met liveverbinding, kon je in diens antwoord – ‘Ik sta bij de slager’ – al het idee horen rijpen dat die hele openbare omroep wel wat vetrandjes kon missen. Dat De Leijer zich op een gegeven moment zelfs iets te gretig liet inspireren door ‘Alles kan beter’, en de iconische mop met de robotisch aangestuurde Jean-Luc Dehaene herkauwde met Peter Mertens, moest je hem dan weer vergeven. Je laten inspireren is niet noodzakelijk iets slechts. Misschien hadden wat meer programma’s het moeten proberen het voorbije jaar. Als je dan toch aan het terugblikken bent.

Gezien dat terugblikkende karakter van ‘Vrede op aarde’, bestond het gastenbestand voornamelijk uit koppen die je het voorbije jaar al elders gezien had, soms tot wanhoop toe. Naast Geubels traden zo ook Tom Waes, Jeroen Meus en Erik van Looy aan, daarbij elk hun eigen onvermijdelijkheid nog eens etalerend. Ook voor z’n gasten deed ‘Vrede op aarde’ zich trouwens tegoed aan de politieke kaste, want elke aflevering zat je wel op een andere verkozene des volks te kijken. In tijden waarin de karakteristieke verlamming van de binnenlandse politiek stilaan tot de nek reikt, zou het nochtans een te verdedigen beslissing zijn om loslopende politici samen te drijven en op te sluiten in de dichtstbijzijnde bezemkast – met vrijlating op de dag van hun aldus te bekomen regeerakkoord. De Leijer stelde zich daarentegen nooit minder dan genadig op. Toen beide ouders van de genaamde Pia zijn studio binnengehaald werden om nog eens kond te doen van de solidariteitsgolf die hun kind vrijkocht van de kaken des doods, liet hij Hilde Crevits ongehinderd verzuchten dat zij, toch notoir politicus, het óók jammer vond dat de politiek zo weinig deed wanneer er weer eens een baby tot wegteren veroordeeld werd door de vrije markt. Daarmee was de kous klaarblijkelijk af, of toch als je zoals ‘Vrede op aarde’ de gezelligheid niet in het gedrang wilde brengen.

Zoals de traditie het wil legde De Leijer het voorbije jaar ter overschouwing voor aan een keure bekenden die daarvoor in conclaaf gingen in een op kerststemming voorziene chalet in het ongewisse. Aan het hoofd bevond zich zoals immer Jan Peumans, die als voormalig parlementsvoorzitter de benodigde ervaring heeft in het indammen van discussies waarbij enige expertise van de participanten op louter toeval berust. Peumans mocht daarbij graag de welkome relativerende factor zijn die met een beslissende mep van z’n speelgoedhamer op tafel elke discussie, afgerond of niet, beslechtte als er zijns inziens genoeg gemeierd was. Nu Peumans intussen voltijds gepensioneerd is, weerhield niets je er nog van om hem daarbij als spitante knar eerder sympathiek te vinden. Zulke sentimenten zijn altijd mooi meegenomen tussen twee seizoensgebonden vreetbuien in.

Hoewel Geubels wel te gast was geweest in ‘Vrede op aarde’, betaalde De Leijer die dienst niet terug door op te draven in diens ‘Is er een kerstman in de zaal?’, het seizoensdoorslagje van het medisch geïnspireerde ‘Is er een dokter in de zaal?’ Naast panelleden als Jonas Geirnaert, Jan Jaap van der Wal en Barbara Sarafian dook ook Bart Kaëll op in de gelederen. Sinds Kaëll met verve zichzelf speelde in ‘Studio Tarara’ is het gangbaar geworden een zekere vorm van zelfrelativering, zelfs zelfspot in de zanger te vermoeden. Of hij zelf al op de hoogte gesteld is van dat vermoeden, is niet altijd duidelijk, maar ‘Is er een kerstman in de zaal?’ leek zich hoe dan ook grotendeels om Bart Kaëll heen af te spelen. Zoiets hoeft niet per se nadelig te zijn voor je programma.

Waar in het origineel dokter Sofie Lemmens zich ophoudt als gediplomeerd jurylid, werd die rol nu ingevuld door een kerstman waarvan zowel het stemtimbre als de commerciële instelling deden denken aan Jacques Vermeire. Toen de kerstman – een laattijdige Sinterklaas zoals ingefluisterd door de globalisering – vervolgens een dvd opdiepte van één van Vermeires zaalshows ter aanprijzing, was er al helemaal geen twijfelen meer aan. Wie ooit aan de bak is gekomen als schoenverkoper, adverteert dan ook zoals hij z’n klanten bedient: de voeten vooruit.

Vermeire drong zich echter niet op. Hoe vaak Geubels ook ‘Alles goed, Kerstman?’ z’n richting uitschreeuwde, hij leek toch vooral een goede aangever te ontberen. Zijn aanwezigheid betekende echter wel dat er uitzonderlijk eens géén dokter in de zaal was, wat een manco was voor wie tijdens de daaropvolgende ersatzuitzending wilde laten vaststellen dat ‘Is er een kerstman in de zaal?’ in hetzelfde bedje ziek was als het origineel. Het leed aan een gelijksoortig ouderdomsreuma, eigen aan het principe van de panelshow. Als afdoend excuus om op kerstdag toch maar niet met je naasten te moeten converseren, hield ‘Is er een kerstman in de zaal?’ maar nauwelijks stand. Gelukkig had je dan het weer nog. Het wilde maar niet sneeuwen. (tr)

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234