null Beeld

W.G. Sebald - Campo Santo

Sinds W.G. Sebald
op 14 december 2001 na een hartaanval op noodlottige wijze de controle over het stuur verloor, is een hele asteroïdengordel aan postuum uitgebrachte werken rond z'n oeuvre gaan kringelen.

Frederick Vandromme

Geen wonder:de in de jaren zestig naar Groot-Brittannië verkaste Duitser wordt terecht geroemd als één van de belangrijkste Europese auteurs van de laatste twintig jaar. Niet al die postume uitgaven voldoen aan 's mans hoge kwaliteitseisen, maar het recent naar het Nederlands omgezette 'Campo Santo' (De Bezige Bij) is uw aandacht wél waard. Het boek valt netjes uiteen in twee delen. Het tweede en grootste is de verzameling zorgvuldig geselecteerde en in chronologische orde opgenomen essays, genoteerd tussen 1975 en 1999, die een uitstekende blik bieden op Sebalds evolutie van academicus tot schrijver. Vooral naar het einde leek een doorwrochte analyse van zijn onderwerpen – Kafka
, Nabokov
, Ernst Herbeck
, Jan Peter Tripp
– hem steeds minder te volstaan: ze werden, zonder de waarheid haar rechten te ontzeggen, opgevoerd in een verhaal.

In het prozagedeelte van 'Campo Santo' vindt u vier fragmenten van Sebalds al sinds '95 aanslepende Corsica-project: uit hun hengsels gelichte reisverslagen voorzien van wrange terzijdes en bevreemdende anekdotes. 'Volgens Alfonse Huygens
, een amateurhistoricus uit de Belgische hoofdstad, waren alle omwentelingen die Napoleon
in de Europese landen en rijken had teweeggebracht uitsluitend terug te voeren op diens kleurenblindheid, die maakte dat hij rood niet van groen kon onderscheiden. Hoe meer bloed er op het slagveld vloeide, des te frisser meende hij het gras te zien groeien.'

In het titelverhaal, dat aldoor echo's oproept aan een sleutelscène van zijn 'De emigrés', grijpt Sebald een kerkhofbezoek aan om het maatschappelijke gebrek aan historisch bewustzijn en een deugdelijke dodencultuur te hekelen. Dat blinde toekomstdenken ('Wie herinnert zich de doden, wie herinnert zich hoe dan ook iets?') leidt tot steeds schrijnender ogende geestelijke verarming, wat hij vooral zijn geboorteland aanwrijft. Niets nieuws onder de zon: door zijn immer licht verveeld klinkende maar zwierige schrijfstijl priemen dezelfde obsessies en ergernissen die we al kenden. Dat ze pertinent blijven, komt vooral omdat niemand ooit lijkt te luisteren.

En dan is het nu aftellen naar de voor eind deze maand aangekondigde postume publicatie van Kurt Vonnegut
s verhalenbundel 'While Mortals Sleep', David Foster Wallace
s 'The Pale King' (15 april) en - het zou verdomme tijd worden - die ene achtergehouden scabreuze keukenmeidenroman van Louis Couperus
.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234