Waar kan het misgaan op het podium? Belgische artiesten delen hun ervaringen. 'Het publiek begon te gillen, zoveel bloed!'

Optreden is niet zonder gevaren, zo leerden we vorige week uit de rampverhalen van buitenlandse sterren. In dit tweede deel mogen Belgische artiesten hun tips geven om de festivalzomer zonder kleerscheuren door te komen. ‘Na een song hoorde ik boegeroep in plaats van applaus. Toen pas zag ik dat er voor mij een vrouw zat te plassen.’


Tip 1: Zorg voor een stabiel podium

Stijn Meuris (Noordkaap, Meuris) «Eigenlijk is een podium altijd een accident waiting to happen. Tegenwoordig is dat een hoogtechnologische omgeving waar van alles kan misgaan. Vroeger was het een omgekeerde bierbak, je moest al goed zot zijn om daar op te gaan staan (lacht). Op de Four Level Party in Laken in de jaren 90, een soort indoor mini-Pukkelpop, ben ik door het podium gezakt. Het was slecht gemonteerd, waardoor het als ijsschotsen uit elkaar dreef. Ik belandde er dus onder, maar doordat er enorm veel rook hing, zag het publiek niet eens dat ik weg was. Zelfs een deel van mijn band had het niet door. Mijn bril was helaas op het podium blijven liggen en het heeft een tijd geduurd voor ik mijn weg had teruggevonden. De voorkant was met doeken afgedekt, dus moest ik naar de achterkant kruipen, waar een gaatje was. Toen ik terug naar boven wilde klimmen, hield een nogal stuurse securityguard mij tegen: ‘Nee nee, de groep is aan het spelen.’ ‘Maar ik ben de zanger,’ pareerde ik. ‘Dat kan niet,’ zei hij, ‘want die draagt een bril.’ (lacht) Mijn eigen groepsleden keken ook verbaasd toen ze me voor de tweede keer op het podium zagen verschijnen.»

Peter Slabbynck (Red Zebra) «Met Red Zebra speelden we in de jaren 2000 ergens in Limburg op een soort van chirofestival, waar zowat alles misliep. Zo had men een gat van een halve meter gelaten tussen het podium en de trap. Ik had dat niet gezien en ben met één been in dat gat getrapt. Half kreupel heb ik moeten optreden.»

Elko Blijweert (Dead Man Ray) «Tijdens mijn eerste gastoptreden met Front 242 heeft frontman Richard 23 al mijn effectpedalen van het podium getrapt, nadat hij er tijdens zijn entree over was gevallen. Maar dat materiaal had ik speciaal voor de gelegenheid van Rudy Trouvé (o.a. Dead Man Ray, red.) geleend, dus ik ben ernaar gaan zoeken tussen het publiek. Daarna wilde de security mij niet terug op het podium laten, omdat ze niet geloofden dat ik meespeelde: ‘Front 242, da’s zonder gitaar!’»

Daniel Bressanutti (Front 242) «In het prille begin van Front 242 speelden we eens in Louvain-la-Neuve. Toen het optreden begon, zakte dat podium plots in elkaar. We hebben echt geluk gehad dat niemand gewond is geraakt. Bovendien waren er een hoop stroomkabels kapotgetrokken, waardoor er iemand geëlektrocuteerd had kunnen worden. We hebben toen een proces aangespannen tegen de organisator, die op zijn beurt de podiumbouwer heeft aangeklaagd. Die organisator heeft ons 25 jaar later nog eens opgebeld om te zeggen dat hij nog altijd bezig was met dat proces. Toen hebben we gezegd: ‘Laat maar.’ (lacht)

»We zijn trouwens wel vaker bijna geëlektrocuteerd geweest. Op een festival in Duitsland smeet de zanger van de groep die voor ons speelde een blikje drank in de zaal, precies op het digitale mengpaneel. Daar begon toen echt rook uit te komen. Gelukkig hebben we dat toen snel kunnen repareren, anders was héél dat festival afgelopen. En tijdens ons eerste optreden in Mexico verloren we bijna onze lichtman. Hij werd geëlektrocuteerd omdat die gasten daar de lampen niet in het stopcontact staken, maar gewoon alle draadjes hadden samengedraaid. In de jaren 80 was het soms moeilijk om professionals te vinden.»

Gregory Frateur (Dez Mona) «We speelden met Dez Mona eens op een jazzfestival in Lyon voor een volle zaal. Tijdens een geweldig onweer is de bliksem drie keer ingeslagen, waardoor de elektriciteit uitviel. Gelukkig speelden wij toen nog met akoestische instrumenten. De panne duurde zo lang dat wij onversterkt zijn blijven doorspelen, tweeënhalf uur lang. Een ongelooflijke ervaring eigenlijk, die zaal was muisstil.»


Tip 2: Let op voor de instrumenten

Joris Casier (Stake, drums) «In 2016 speelden we met Steak Number Eight in de Muziekodroom in Hasselt. Alles gaat goed, tot Cis Deman, onze gitarist, tijdens het laatste nummer headbangend naar mij komt gestapt, en met z’n voorhoofd tegen een cymbaal slaat. Door alle adrenaline heeft hij dat niet eens door, maar als hij terug naar voren gaat, begint het publiek te gillen. Vlak boven zijn wenkbrauwen had hij een gat in zijn hoofd en daardoor zat hij volledig onder het bloed.»

Mauro Pawlowski «Eind jaren 80, toen ik 19 jaar was, speelde ik bij een coverband met oude venten van in de 40. The Deal heette die, geloof ik. Op een gegeven moment besloten de bandleden om hun zanger te ontslaan, maar omdat zijn vervanger toch wat tegenviel, mocht de eerste even later toch terugkomen. Bij het eerstvolgende optreden wilde die zanger natuurlijk tonen dat niemand hem kon overtreffen. Tijdens ‘I Want to Break Free’ van Queen kwam hij op met zijn microstatief en begon hij rond te lopen als Freddie Mercury, terwijl wij de intro rekten. Hij duwde zich met één been af op een monitor en wilde een halve pirouette maken, maar hij verstapte zich. In die fractie van een seconde zag ik blinde paniek in zijn ogen (lacht). Hij viel met zijn rug op de monitor. ‘Krak,’ deed die rug. Hij had de micro nog in zijn handen, maar in plaats van de songtekst, volgde er een heel luide en lange ‘aaaarrrrgh’ (lacht). Na dat optreden zaten we in het busje naar de opname van het concert te luisteren: die aaaarrrrgh’ hebben we nog heel veel opnieuw afgespeeld. Had ik die cassette nog maar (lacht).»

Rudy Trouvé (zang, gitaar) «Tijdens een optreden met Miles Behind ben ik eens dronken tussen het drumstel beland. Mijn partner Sigrid Van Rosendaal speelde trompet in die groep. Wij vormden toen net een koppel, dus ik was nogal euforisch –maar ook gewoon erg dronken (lacht). Ik stapte achteruit tussen de trommels in en raakte er niet meer tussenuit, dus hebben we maar gewoon zo voortgespeeld (lacht).

»Vroeger dronken we weleens te veel voor een optreden. Toen we met Kiss My Jazz in l’Aéronef in Lille speelden, was ik nuchter, maar de rest van de groep niet. Elko Blijweert heeft het toen gepresteerd om perfect gitaar te spelen – solo’s incluis – maar wel op zijn knieën, om zijn evenwicht te bewaren.»


Tip 3: Wees streng voor dronken fans

MEURIS «Tijdens een concert stonden twee gasten de hele tijd met hun middenvinger in de lucht. Verder deden ze niks: ze riepen niet, gooiden niet met bier… Maar daardoor werd dat ene gebaar nog bedreigender. Plots kon ik er niet meer tegen en heb ik mijn microfoon in hun richting gesmeten. Helaas raakte ik niet die twee mannen, maar wel de persoon achter hen. Dat bleek de organisator te zijn van het volgende optreden van Noordkaap. Met een bebloede handdoek tegen het hoofd is hij mij backstage mijn micro komen teruggeven. ‘Ik vond het een goed concert,’ zei hij, ‘maar wel intens.’ (lacht)»

Chantal Acda «Tijdens een optreden van mij vond een dichteres het eens een geweldig idee om doorheen élk nummer volledige gedichten te scanderen. Ik speelde die dag samen met Craig Ward (ex-gitarist van dEUS, red.) en die werd nog bozer dan ik. Halverwege het concert begon iemand ook nog eens vanop een halve meter afstand foto’s van hem te maken, mét flits. Na een aantal waarschuwingen overhandigde Craig me zijn gitaar, gaf hij die fotograaf een mot en speelde hij het nummer verder.»

Casier «Er stond eens iemand in het publiek te roepen en mensen te ambeteren, zoals zatlappen kunnen doen. Brent Vanneste, onze zanger, is daarop in het publiek gesprongen en heeft hem een kopstoot gegeven (lacht). Daarna ontstond er een soort van moshpit en vloog iedereen op die kerel. We hebben hem niet meer gezien.»

Pawlowski «Dronken mensen op het podium storen mij niet, zolang ze maar een beetje onnozel doen en niet aan mijn instrumenten prullen. Maar met The Deal speelde ik in dorpen voor bezopen boerenjongens, waar je beter geen oogcontact mee kon maken. Zo kwamen er eens een paar kerels met een opgestoken middenvinger voor mij staan. De hele set lang. Toen ik na het optreden drank ging halen voor de band, kwam ik die mannen tegen. Shit, nu heb ik het zitten, dacht ik. Maar ze zeiden: ‘Hey jong, jij hebt overal schijt aan. Wat drink je van ons?’ (lacht)»

FRATEUR «Bij een concert in de Minardschouwburg in Gent hoorde ik na een song plots boegeroep. Toen pas zag ik dat er voor mijn neus een vrouw gehurkt zat. ‘Vindt ge ’t erg?’ vroeg ze. ‘Ik moest heel dringend.’ Pas toen ze rechtstond en haar blote kont naar mij draaide, had ik door wat er aan de hand was: vlak voor mij lag er een grote plas pis (lacht). Er is toen vriendelijk aan haar gevraagd om de zaal te verlaten. Daarna hebben ze het podium proper gemaakt. Ik treed op met blote voeten en had niet veel zin om in haar plas te gaan dansen.»


Tip 4: De politie is uw vriend niet

Slabbynck «In de jaren 80 speelden we voor de Jongsocialisten in Roeselare. Plots kwam er een politieman het podium op: ‘Er is een bommelding binnengekomen, de zaal moet ontruimd worden.’ Maar bijna niemand verliet de zaal, wij wisten ook niet goed wat te doen. Na tien minuten twijfelen, hebben we gewoon verder gespeeld. Fuck it, er zal wel niet echt een bom liggen, dachten we. Vandaag zouden we misschien wel anders reageren.»

HUMO In de jaren 80 had je toch ook terreur?

Slabbynck «Oké, maar de CCC (de communistische actiegroep die in de jaren 80 verschillende aanslagen pleegde, red.) zou bij een optreden van de Jongsocialisten toch geen bom gaan leggen? Waarschijnlijk hadden plaatselijke fascisten een bommelding gedaan om ons te kloten. Die flik had trouwens gewacht tot we ons liedje uitgespeeld hadden: vriendelijk! (lacht)»

'Het was mijn eerste keer op een podium en ik viel al bij de eerste noot op mijn bakkes. Exemplarisch voor mijn verdere carrière'

HUMO Heb je ze ooit anders meegemaakt?

Slabbynck «Heel vaak (lacht). In volle punkperiode, in 1980, speelden we samen met De Brassers op het Antwerpse festival België-Holland. De politie lag daar op de loer om dat festival te kunnen stoppen. Uiteindelijk is er een klacht binnengekomen en is de politie tijdens het optreden van De Brassers het podium opgeklommen. Maar hun drummer bleef maar gaan, ze hebben hem van achter zijn drum moeten wegsleuren. Wij moesten normaal gezien na hen spelen, maar dat is er niet meer van gekomen. (België-Holland, dat bands uit beide landen afficheerde, vond plaats in jeugdhuis Djevano in Wilrijk. Toen de punks weigerden om naar huis te gaan, begonnen de agenten hen één voor één naar buiten te ranselen. Er volgde een kleine veldslag en daags nadien verscheen in De Morgen een artikel over hoe de politie had moeten ingrijpen op een festival vol gewelddadige punkers. Toen die op hun beurt massaal in de pen kropen, publiceerde de krant een wederwoord vanuit het oogpunt van de punks – een primeur in België, red.).


Tip 5: vermijd Kostuumwissels

Bjorn Eriksson (Eriksson Delcroix, gitaar, zang) «In 1999 speelden we met Zita Swoon op Lowlands. Het was heel warm en in de tent waarin we speelden was het gemakkelijk 40 graden. Ik heb toen een weddenschap gesloten met Tomas De Smet, de bassist, dat ik volledig uit de kleren zou gaan. Als laatste nummer speelden we ‘My Bond with You and Your Planet: Disco’, met een heel lange discomedley. Dat paste perfect: feestelijk en een beetje zot. Dus ik deed m’n kleren uit en won de weddenschap. Maar plots zei Stef (Kamil Carlens, de frontman, red.) dat de set te kort was en dat we nog vijf minuten moesten vullen. Hij koos ‘Maria’ als bisnummer, een song waarvan ik de intro moest spelen op een andere gitaar. In mijn blootje, voor tienduizend man, moest ik van gitaar wisselen. Tot overmaat van ramp had die andere gitaar een veel kortere band, waardoor ze veel hoger hing. De langste vijf minuten uit mijn leven (lacht).»

Jesse Surmont (Stake, bas) «We speelden met Steak Number Eight op Donkey Rock, een festival van de plaatselijke pingpongclub ergens in Wallonië. Voor het optreden zijn we beginnen te drinken en kwamen we op het idee om onze roadie op het podium te zetten met een bar, om onze drank bij te vullen. Te midden van de set deed hij plots al zijn kleren uit en stond hij naakt cocktails uit te schenken en rond te brengen. Iedereen was mega-gechoqueerd (lacht).»

Pawlowski «Toen ik 12 was, deed ik mee aan de playbackshow op school, met het nummer ‘The Reflex’ van Duran Duran. In de videoclip springt de zanger bij de intro in de lucht en landt hij als het nummer ‘echt’ begint. Ik had een stoere broeksriem gekocht, maar toen ik dat sprongetje nadeed, zakte mijn riem af, waardoor ik struikelde en op mijn bakkes viel. Bij de eerste noot. De hele school barstte in lachen uit. Het was mijn eerste keer op een podium en eigenlijk zeer exemplarisch voor mijn verdere carrière (lacht).»

'Tompie Van Saet: 'Toen Triggerfinger in 2014 op Werchter speelde, besloot Lange Polle een spierwit kostuum aan te trekken. Maar vlak voor hij op moest, is hij in de koffie gaan zitten.''

Tompie Van Saet (tourmanager Triggerfinger) «Lange Polle (bassist Triggerfinger, red.) is een beetje een smospot, om het zachtjes uit te drukken. In 2014 moest Triggerfinger op Werchter spelen en Polle besloot om een spierwit kostuum aan te trekken. Ik had al gezegd: ‘Doe dat niet te lang op voorhand, want dat loopt verkeerd af.’ Dus tien minuten voor de show kleedt hij zich om: witte broek, wit hemd, witte jas, spierwit, fantastisch. Vijf minuten later staat hij naast mij. Hij had koffie gemorst op een koffer waar hij nadien op was gaan zitten. Resultaat: een gigantische bruine vlek op de achterkant. Zo is hij het podium opgestapt.»


Tip 6: Probeer Spinal Tap niet na te doen

Van Saet «Als Mario Goossens bij Triggerfinger een drumsolo doet, roept hij altijd ‘Hello’ gevolgd door de naam van de plaats waar we spelen. Op een bepaald moment waren we extreem veel aan het reizen: ’s morgens een concert in Duitsland, dan twee radioshows en daarna naar Bretagne voor het Vieilles Charues-festival. We waren allemaal in een waas. Mario begint dus aan zijn drumsolo, roept ‘Hello ...’ en kijkt in paniek naar mij (lacht). Ruben Block (de zanger, red.) heeft in Hamburg nog ‘Hello Berliiiin’ geroepen. Toen hij mij zag gebaren, riep hij er nog snel achterna: ‘And Hamburg!’ Sindsdien schrijf ik de naam van de stad in het groot op de setlist.»

Dirk Da Davo (The Neon Judgement) «Mijn grootste Spinal Tap-moment was toen we met The Neon Judgement op Dour speelden. We stonden backstage wat te keuvelen, en voordat we moesten beginnen, moest ik nog even naar de wc. Toen ik terugkwam, was iedereen plots weg, en ik had geen flauw idee waar ons podium was. Ik ben dus beginnen rond te lopen en ben in het midden van de festivalweide tussen een massa volk terechtgekomen, maar niemand wist waar ik naartoe moest. Ik weet nog altijd niet hoe het mij is gelukt om aan het juiste podium te geraken.»

Trouvé «Met dEUS stonden we in 1994 op een festival in Italië. Daar waren ze erin geslaagd om de lijnen van de monitors verkeerd te leggen. Toen Stef (Kamil Carlens, red.) meer bas vroeg, was het Klaas (Janszoons, red.) die meer bas door zijn monitor kreeg. Natuurlijk vroeg Klaas dus meteen om meer viool, die Stef dan weer kreeg. Dat ging zo maar door, de geluidsmensen hadden niet door wat er mis was en bleven maar méér geven, heel dat optreden lang. Uiteindelijk zijn we naast de monitors gaan staan, balancerend aan de rand van het podium, omdat alles zo luid stond.»

Slabbynck «Ik beleefde mijn Spinal Tap-moment tijdens een reünieoptreden van Red Zebra in De Vooruit. Ik eet graag een banaan tijdens het nummer ‘Man Comes From Ape’, en toen wilde ik dat er een tros van aan het plafond langzaam naar mij zou afdalen. Maar bij de soundcheck was dat touw losgeraakt en waren die bananen tegen het podium gesmakt. De crew had alles weer omhoog gehesen, maar er was vocht uit beginnen te druipen en toen ik opkwam, was dat een kleverig boeltje geworden. Het hele optreden lang ben ik aan het podium blijven plakken (lacht).»

Van Saet «Ik stond ooit samen met Lange Polle vanuit de backstage te kijken naar Mick Taylor, vroeger nog gitarist bij The Rolling Stones. Polle had vroeger een hondje, Voxke, dat overal met ons mee ging. Tijdens het optreden van Taylor stond Polle mij van alles uit te leggen toen Voxke plots het podium opliep om vlak naast Taylor een kakje te doen. We hebben ons daarna maar snel uit de voeten gemaakt (lacht).»

MEURIS «Ik heb nog een mooie slotanekdote. Ken je die klassieker over Roland? Hij speelde op een festival waar alles heel hard was uitgelopen, waardoor hij drie uur te laat het podium op moest. Daar had hij geen zin in, dus heeft hij de politie gebeld om te klagen over geluidsoverlast. Toen die het festival kwam stilleggen, kon hij toch nog op een redelijk uur naar huis. Dat vind ik zo schoon. En ook typisch Belgisch. Misschien is het een hardnekkige stadslegende, maar dan vind ik ze helemáál fantastisch (schatert).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234