Waarom reizen goed voor u is: Pascal Braeckman

Na jarenlange trouwe dienst als geluids- en lichttechnicus van Clouseau, begon Pascal Braeckman als klankman te werken voor tv-programma’s als ‘De bende van Wim’, ‘Reizen Waes’ en ‘Jani gaat’. Een carrière die hem naar maar liefst 116 landen bracht.

'Ik laat nu iedereen die voor mijn deur staat binnen'


Lees ook waarom Martin Heylen, Michael Van Peel, Arnon Grunberg, Lieve Blancquart en Rudi Vranck vinden dat reizen goed voor u is »

Pascal Braeckman «Ik ben een geluksvogel, want mijn werk is fantastisch. Maar: het blijft wel werk. Ontspannend is het niet, want we reizen vaak in een hels tempo. Ik probeer zo veel mogelijk in me op te nemen, maar we zijn vaak onderweg: dan gebeurt het weleens dat je in slaap sukkelt tijdens een busrit, ook al rijd je door de prachtigste landschappen. We zien natuurlijk wel meer dan wat er uiteindelijk op tv uitgezonden wordt: de opnames voor één aflevering ‘Reizen Waes’ nemen een tiental dagen in beslag – je kunt dat niet allemaal in een uitzending van 50 minuten proppen.

»Vóór ik in die tv-wereld inrolde, had ik nog niet veel gereisd, omdat het financieel niet haalbaar was. Maar ik reis heel graag, en het maakt mij ook niet uit waarheen. En door m’n ervaring blijven ze me vragen: ze weten dat ik m’n plan kan trekken en dat ik zowat alles lust – ook belangrijk (lacht).»

HUMO Pluis je dan ter voorbereiding allerlei reisgidsen uit?

Braeckman «Nee. Ik probeer wel altijd de vervoegingen van ‘hebben’ en ‘zijn’ vanbuiten te leren in de plaatselijke taal: dan kun je toch een béétje communiceren met de bevolking. We hebben trouwens al gemerkt dat tolken onze vragen niet altijd correct vertalen: vaak durven ze geen kritische vragen te herhalen, en ook het antwoord passen ze aan. Maar dat weten we pas wanneer we bij terugkomst onze opnames híér laten vertalen.

»En verder weet je dat je een lange broek moet dragen als je een moskee binnengaat, hè – daar moet ik op letten, want ik draag doorgaans een korte broek (lacht). Door het vele reizen weet je na verloop van tijd ook wel wat de geplogenheden zijn, en bij aankomst wordt ons meegedeeld waar we op moeten letten. Je bent er te gast, dan ga je de bevolking niet schofferen.»

'We zijn in de VS eens in een restaurant geweest waar je korting kreeg als je een geweer bij je had'

HUMO Hebben de aanslagen van de afgelopen maanden je doen stilstaan bij het feit dat er iets naars kan gebeuren?

Braeckman «De dag voor de aanslag in Zaventem zijn we naar Georgië vertrokken. En het vreemde was dat Tom (Waes, red.) nog zei: ‘Als er hier nu iemand een bom wil doen afgaan, dan zou dat eigenlijk heel makkelijk kunnen.’ Een dag later was het zover! Maar ja, wat doe je eraan? Zoiets kan overal gebeuren, ook op pakweg de Gentse Feesten. Ga je daarom thuisblijven? We hebben voor ‘Reizen Waes’ voor een aantal landen, waaronder Afghanistan, een negatief reisadvies gekregen: die landen laten we wel links liggen, want je moet het gevaar nu ook niet gaan opzoeken.

»Ik heb me nog nooit onveilig gevoeld, al ben ik al eens beschoten in Jemen. Maar dat had niks met terreur te maken: het was een man die dacht dat we zijn vrouw aan het filmen waren (lacht). Dan besef ik meteen dat die man een uitzondering is. Ik heb het afgeleerd om landen te beoordelen op één enkele reiservaring, want de indrukken die je opdoet zijn erg persoons- en plaatsgebonden: veel hangt af van wie je tegenkomt.»

HUMO Vind je reizen leerrijk?

Braeckman «Ja, want het doet je beseffen dat jouw denkwijze niet de enige juiste is. Neem nu die hele discussie rond de wapenwet in de VS: iedereen vindt dat die wet afgeschaft moet worden – ik aanvankelijk ook. Tot je in Noord-Amerika komt en de inwoners je vertellen waaróm ze een geweer dragen. Als ik met de auto zou stilvallen in een bos en te voet om benzine of hulp zou moeten gaan zoeken, dan zou ik me ook geruster voelen met een geweer bij me: er zal maar eens plots een beer opduiken. En in kleine, afgelegen dorpjes duurt het soms een uur voor de politie ter plaatse is: dan wil je je kunnen verdedigen tegen een eventuele losgeslagen gek. We zijn eens in een restaurant geweest waar je zelfs korting kreeg als je een geweer bij je had (lacht). Ik moet nog uitzoeken of het waar is, maar ik heb me laten vertellen dat de meeste ongelukken net gebeuren in de staten waar er een wapenbeperking geldt. Een totaal andere manier om ernaar te kijken, dus. Niet beter of slechter, maar: anders.

»Reizen heeft me zelfs veranderd. Het cliché klopt: hoe minder mensen hebben, hoe gastvrijer ze zijn, ook al kennen ze je van haar noch pluim. Ik ben daardoor zelf opener geworden: ik laat iedereen die voor m’n deur staat binnen, omdat je weet hoe je zelf graag ontvangen wordt. En het heeft me ook leren relativeren. Toen we terugkeerden uit de brousse had ik het er bijvoorbeeld moeilijk mee om mensen te horen klagen over de pietluttigste dingen. Terwijl we het hier zo goed hebben! Je kunt hier op elk uur van de dag een pint gaan pakken: dat kun je bijna nergens anders ter wereld (lacht).»

HUMO Zijn er ook nadelen verbonden aan reizen?

Braeckman «Het lange wachten als je vastzit op een luchthaven, of urenlang door elkaar gerammeld worden in een gammel busje. Maar eigenlijk valt alles wel op één of andere manier op te lossen. Tijdens de opnames van de Mexicaanse Chihuahua Express (een oldtimerrally langs ravijnen en afgronden, red.) voor ‘Tomtesterom’, had ik een verroeste staaf door m’n been gekregen. Die wonde heb ik laten verzorgen bij thuiskomst, maar een week later stonden we alweer in Marokko voor de Marathon des Sables, waar de wonde opnieuw is gaan ontsteken: ik had wondroos. Ik sukkel nog steeds met dat been, maar ik behelp me met steunkousen.

»Reizen is ook vermoeiend. Voor ‘Goed volk’ zat ik eens met Jeroen Meus in Tokio, om daarna meteen naar Texas te vliegen: dan heb je ook een jetlag van Tokio tot in Texas (lacht). Maar ook dat valt op te lossen met melatonine.»

HUMO Waar trek je zelf heen als je niet voor het werk andere oorden opzoekt?

Braeckman «Dan laat ik mijn vrouw kiezen. We zijn al enkele keren op metalcruise geweest: erg plezant. En dan blijven we wat rondhangen in de States. Afgezien van m’n iPod en proper ondergoed neem ik nooit veel mee, zeker niet als we naar Amerika gaan: dan ga ik gewoon ter plekke shoppen. Het is er niet alleen goedkoper, maar het bespaart me ook uitjes naar Belgische winkelcentra. Kan ik meteen weer een jaar verder (lacht).» (kd)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234