Waarom Roger Vangheluwe ondanks de harde feiten niet wordt vervolgd: het mirakel van justitie

De volledige top van de kerk blijft buiten schot in Operatie Kelk, zélfs Roger Vangheluwe, de voormalige bisschop van Brugge die met zijn bekentenis als pedofiel de zaak aan het rollen bracht. Het moet een mirakel zijn.

'Hij is een kernpedofiel, een roofdier, een gevaar voor de samenleving'

In de eindvordering van Operatie Kelk staat dat drie personen een klacht tegen Roger Vangheluwe hebben ingediend. Dat is nieuw. We weten al langer dat hij heeft bekend zijn neef jarenlang, van zijn 5de tot zijn 18de, seksueel te hebben misbruikt. We weten ook dat hij ontkent zich te hebben vergrepen aan een jongen uit een weeshuis in Loker. Maar nu blijkt er dus ook een voormalige misdienaar te bestaan die beweert op zijn 10de door de Brugse bisschop te zijn aangerand. De man is intussen vooraan in de 30, en heeft in december 2012 een klacht ingediend. ‘Om de andere slachtoffers een hart onder de riem te steken,’ zegt hij. ‘Bij mij ging het om een eenmalig feit.’



Het feit speelde zich af op 3 mei 1992, de dag waarop zijn zus in de Sint-Antoniuskerk van Meulebeke haar plechtige communie deed. Roger Vangheluwe ontkent de beschuldiging, maar dit is wat de voormalige misdienaar vertelt: ‘Ik was goed op tijd naar de kerk vertrokken, samen met mijn zus. Toen we daar aankwamen, sloot zij zich aan bij de andere vormelingen in de sportzaal om haar wit habijt aan te trekken. Ik liep door naar de sacristie, waar de dorpspastoor José Tuytens (intussen overleden, red.) op me wachtte. Ik was al drie jaar lang zijn misdienaar. Een bijzondere eer: meneer Tuytens, een man van goede komaf, wilde uitsluitend misdienaars die aan alle vormvereisten voldeden. Het was een bijzondere dag want de bisschop van Brugge kwam in onze parochie het vormsel toedienen. Dat gebeurde hoogst uitzonderlijk, één keer om de vijftien jaar. Bij zijn aankomst in Meulebeke werd de bisschop met alle egards behandeld: zuster Rita maakte de koffer van zijn wagen leeg. Zij sleepte zijn drie loodzware valiezen naar binnen, ook al was zij zelf maar 1,40 meter groot.’



'Zes jaar na zijn bekentenis is Roger Vangheluwe nog altijd niet gestraft – niet door de kerk, niet door de staat'

‘Vangheluwe was een vriendelijke man, die makkelijk contact legde. Hij nodigde me uit bij gelegenheid eens bij hem, in zijn bisschoppelijk paleis, op bezoek te komen. Op een bepaald moment vroeg ik hem vanuit mijn kinderlijke nieuwsgierigheid hoe hij bisschop was geworden. Ik had er geen idee van hoe zoiets in zijn werk ging. Maar Vangheluwe vond dat geen fijne vraag. ‘Dat is door God beslist,’ zei hij. En ik kreeg een uitbrander omdat ik hem als ‘meneer de bisschop’ had aangesproken. Dat waren geen manieren: het moest ‘Monseigneur’ zijn. Ik snapte er niets van. Van Frans had ik weinig besef, en de aanspreekvormen in de kerk waren me onbekend. Ik had de indruk dat ik iets verkeerds had gedaan, en schaamde me diep. Even later vroeg hij me mee te lopen naar een nabijgelegen kapel, waar ik de mijter op zijn hoofd moest zetten. Ik was me van geen kwaad bewust, ik volgde hem. Maar in de kapel drukte hij me tegen de muur, betastte me en presenteerde me zijn geslachtsorgaan. Ik werd gedwongen hem te pijpen. Gelukkig kwam meneer Tuytens binnen. Vangheluwe staakte zijn activiteit, Tuytens deed alsof hij niks had gezien en daarna verliep alles alsof er niks was gebeurd: Vangheluwe heeft alle vormelingen gezalfd, ook mijn zus.’



‘Ik heb het na de mis aan mijn moeder verteld. Dat was misschien te vroeg, het was druk op dat moment. Mijn moeder, een diepgelovig mens voor wie een bisschop een godgelijke status had, gaf me een standje: ‘Zoiets zeg je niet.’ Toen ik er thuis nog eens over begon, gaf ze mij de schuld. Het was te absurd voor woorden, ik zou zelf wel aanleiding hebben gegeven.

‘Ik hield er een groot schuldgevoel aan over. Wellicht had ik met mijn ongepaste aanspreekvorm de toorn van de bisschop gewekt: ik had het uitgelokt.’

‘Intussen laat ik me al jarenlang helpen, maar ik draag nog altijd de gevolgen van dat ene incident. Ik ben voortdurend op mijn hoede, bang dat mensen me zullen belazeren. Als zelfs de hoogste gezagsdragers in de kerk niet te vertrouwen zijn, wie dan wel? Ik ben niet in staat me te hechten of te binden, ik heb nog nooit een relatie gehad.’

'Hij drukte me tegen de muur, betastte me en presenteerde me zijn geslachtsorgaan'

Van het gerecht hoeft de voormalige misdienaar niks meer te verwachten: de feiten zijn al lang verjaard. Intussen heeft hij ook een dossier ingediend bij het Centrum voor Arbitrage inzake Seksueel Misbruik (waar de kerk slachtoffers van verjaarde feiten financieel ‘compenseert’, red.). ‘Niet voor het geld, mij stoort het in de eerste plaats dat de kerk met het argument van de verjaring haar verantwoordelijkheid ontloopt. De dorpspastoor heeft het met zijn eigen ogen gezien. Dan kan de kerk toch niet zeggen dat ze nergens van wist?’

Ook het misbruik van de weesjongen (1990) en de neef van Vangheluwe (tot 1986) zijn al een poos verjaard.


De schuld van het kind

Frappant in de gerechtelijke verhoren van Roger Vangheluwe, die deel uitmaken van Operatie Kelk, is zijn gebrek aan spijt. De toon in zijn omstreden televisie-interview aan VT4 (in 2011, red.) was al behoorlijk vergoelijkend, in zijn verhoren gaat hij nog een heel eind verder. Hij legt bijvoorbeeld de schuld van het misbruik van zijn 5-jarige neefje bij de jongen zelf. Het kind heeft het uitgelokt. Citaat van Vangheluwe: ‘De eerste aanleiding tot het seksueel contact met X lag bij hem, maar in het vervolg zal het hoofdzakelijk bij mij gelegen hebben. Ik blijf erbij dat X de eerste keer mijn hand nam en in zijn broek stak. Oudere neven die ook bij mij geslapen hebben, hebben nooit iets ondervonden op vlak van seksueel contact door mij.’

'Ik blijf erbij dat mijn neefje van 5 de eerste keer mijn hand nam en in zijn broek stopte'

In datzelfde verhoor geeft Vangheluwe toe dat hij nog een neef, uit een ander gezin, heeft misbruikt. Die had daar namelijk een verklaring over afgelegd: hij was, naar eigen zeggen, seksueel misbruikt van zijn 5de à 6de tot zijn 8ste à 9de.

De manier waarop Vangheluwe de feiten bekent, is alweer behoorlijk dubbelzinnig. ‘Ik moet zeggen dat het voor de eerste keer is dat ik dit verhaal hoor. Toen Y al een zekere leeftijd had, in de 20 jaar denk ik, heeft hij dit aan zijn ouders verteld. Zij hebben het dan aan mij verteld. Ik had daar toen, en nu nog altijd, geen herinneringen aan. Ik heb hem toen gevraagd of hij mij wilde zeggen wat ik gedaan had. Hij is daar nooit op willen ingaan en heeft mij nooit meer willen zien. Ik vermoed dat ik in bed een paar keer met zijn geslacht moet hebben gespeeld zoals ik het een beetje met X (andere neef, red.) deed, maar ik moet zeggen dat ik me dit niet herinner.’

‘Ik twijfel niet aan de verklaring en de eerlijkheid van mijn neef Y. Het zal wel waar zijn wat hij zegt maar ik betwijfel of het zo lang geduurd heeft en dat hij herhaaldelijk zou gevraagd hebben om ermee te stoppen en dat ik niet onmiddellijk zou gestopt zijn. Ik herinner mij wel nog dat ik in de huiskamer spelenderwijze met Y wel een paar keer met mijn vinger aan zijn aars ben geweest, bovenop zijn kledij evenwel.’

‘Zoals eerder verklaard heb ik geen seksuele contacten gehad met andere neven of andere jongeren of kinderen. Naar mijn gevoel ben ik geen pedofiel maar is het een geval van incest.’

'Vangheluwe gaf de feiten met zijn neefje pas toe in april 2010 nadat hem de opname van een gesprek tussen zijn familie en hemzelf, in het gezelschap van kardinaal Danneels (foto rechts), was gemaild. De familie dreigde de opname openbaar te maken'

Zelfs in zijn eigen familie valt het te betwijfelen dat het bij twee slachtoffers is gebleven. In het gezin van X heeft hij een ravage aangericht die met geen pen te beschrijven is, tenzij misschien met die van een Franse naturalistische auteur uit de negentiende eeuw die niet terugdeinst voor de rauwste details van de condition humaine. De broer van X is bij een motorongeval omgekomen, waarvan het vermoeden bestaat dat het meer dan een ongeval was. En de zus van X verklaart tegenover het gerecht, na een ziekenhuisopname ‘wegens zelfmoordneigingen’, dat ze aan verdringing lijdt: ‘Van wat voor mijn 16 jaar is gebeurd, kan of durf ik mij niets te herinneren.’

Volgens de vrouw heeft het te maken met wat haar oom heeft aangericht bij haar broer X. Ze weet niet of Roger Vangheluwe ook haar heeft misbruikt. Citaat van de zus: ‘Tijdens mijn verblijf in P. (het ziekenhuis, red.) heb ik mijn oom opgezocht en heb ik hem gevraagd of hij iets met mij gedaan had. Zijn antwoord daarop was: ‘Bewust weet ik het niet meer.’’

Roger Vangeheluwe heeft, zoals bekend, de feiten met X pas toegegeven nadat hem in april 2010 de opname van een gesprek tussen zijn familie en hemzelf, in het gezelschap van kardinaal Danneels, was gemaild. De familie dreigde de opname in de openbaarheid te brengen, Vangheluwe stond met zijn rug tegen de muur. Hij kon niet anders dan spreken.

Laten we even een kleine rekensom maken: drie klachten, plus de verklaring van Y, plus de verklaring van de zus van X, dat maakt dat we inmiddels waarschijnlijk vijf slachtoffers van Roger Vangheluwe kennen. Maar, nogmaals, de feiten zijn verjaard – en voor een burgerlijke rechtbank niet te vervolgen. Case closed?

‘Niet zo snel,’ zegt een deskundige, ‘je kunt je wel de vraag stellen of er met veel ijver is gezocht naar nieuw bezwarend bewijsmateriaal.’

Hij wijst op het geld dat Vangheluwe aan zijn neef X heeft gegeven, volgens de geestelijke ‘een kleine 100.000 euro’: waar kwam dat vandaan? ‘Met eigen middelen’ betaald, beweert Vangheluwe, maar misschien kwam het wel uit de kas van het bisdom. Is dat onderzocht? De deskundige heeft grote twijfels. Het onderzoek is niet volgens de regels van de kunst gevoerd. Ook de wijze waarop de computers van Vangheluwe zijn gescreend, was een lachertje.


Sporen uitwissen

In 2007 kijkt de wereld met grote ogen naar de resultaten van Operatie Koala: een internationaal politieonderzoek identificeert liefst 2.500 pedofielen in 27 landen. Europol mag zich op de borst slaan, maar ook de zedensectie van de Brugse recherche deelt in de lof, want zij hebben de spin in het web aangebracht: een Bruggeling die zijn minderjarige dochters filmde terwijl ze seksuele handelingen verrichtten. De zedensectie heeft, in de nasleep van de zaak-Dutroux, een naar Belgische normen zeldzame expertise verworven. Toch wordt zij níét ingeschakeld voor het onderzoek naar Roger Vangheluwe.

Toen Roger Vangheluwe op donderdag 22 april 2010 zijn publieke bekentenis aflegde, kreeg de zedensectie van de gerechtelijk directeur te horen dat ze zich klaar moest houden. Na het weekend zouden ze erin vliegen. De deskundige: ‘Dat was op zich al laat, normaal ga je meteen over tot actie: arrestatie, huiszoeking, inbeslagname van computers enzovoort, maar daarvoor heb je een huiszoekingsbevel nodig. En dat zal vast een delicate kwestie zijn geweest: Vangheluwe was een man met aanzien in Brugge.’

'Op de laptop en pc van Vangheluwe vonden speurders meer dan 60.000 pornoplaatjes'

Op maandag 26 april 2010 kreeg de zedensectie te horen dat niet zij op de zaak zou worden gezet, maar wel een team onder leiding van Dany Verté, afkomstig van de tuchtsectie. De deskundige: ‘De tuchtsectie voert onderzoek naar in opspraak gekomen hoogwaardigheidsbekleders, maar pedofilie is specialistische materie: de ondervragingstechnieken, het onderzoek van computers, de analyse van het materiaal – je beheerst het niet als je er niet voor opgeleid bent. De mensen van de zedensectie beheersten dat tot in de puntjes: ze gaven daarover les op de politieschool. Maar zij mochten het niet doen. De gerechtelijk directeur gaf als enige verklaring voor de aanstelling van Verté: ‘Het is de uitdrukkelijke wil van procureur Jean-Marie Berkvens.’’

Jean-Marie Berkvens «Ik wilde een officier die boven elke verdenking verheven was, een man met ervaring, iemand die rationeel en onbevooroordeeld oordeelt. Zo iemand is Dany Verté. De gerechtelijk directeur had me hem aangeraden. Waarom ik niemand van de zedensectie heb genomen? Wel, ik vraag me af of we toen nog een zedensectie as such hadden. Na Operatie Koala, die ons veel applaus opleverde, hebben we ons de vraag gesteld: moeten we hierin zo veel tijd en moeite blijven steken? We hadden ook nog ander werk.»

‘En toen kwam de tweede klap,’ zegt de deskundige. ‘Dany Verté had een vakantie naar Amerika geboekt. Dat was geen bezwaar voor Berkvens. De feiten waren verjaard, zei hij. ‘Het onderzoek is niet hoogdringend.’ Verté bleef een week of drie in het buitenland. Er gebeurde niks, terwijl de zedensectie gelaarsd en gespoord klaarstond.’

Berkvens «Verté is met vakantie gegaan, ja. Niet zo lang, overigens.»

Dany Verté «Vijf dagen New York.»

Berkvens «Maar dat was geen reden om niet tot inbeslagname over te gaan. Kijk, in de zaak-Vangheluwe zijn we er niet meteen ingevlogen omdat we eerst het vertrouwen van het slachtoffer wilden winnen. De bekentenis van Vangheluwe hadden we, die had hij in het openbaar afgelegd. We moesten meer weten voor we hem grondig konden ondervragen. Maar het slachtoffer was overspoeld door de media, hij was geïntimideerd; het heeft enkele weken geduurd voor hij ons te woord wilde staan, en wij op basis van zijn verklaringen naar Vangheluwe konden stappen.’

Toch staat de deskundige niet alleen met zijn kritiek. Er is ook Kris Daels, de undercoveragent die naar aanleiding van de publicatie van zijn boek ‘Alpha 20’ ervan werd beticht zijn beroepsgeheim te hebben geschonden (hij werd vrijgesproken, red.). Daels is nog veel explicieter in een verhoor dat van hem werd afgenomen naar aanleiding van verklaringen tegenover een collega. Citaat van Daels: ‘Een andere bron van mij binnen de FGP Brugge (Federale Gerechtelijke Politie van Brugge, red.) heeft mij laten weten dat men in Brugge opzettelijk Dany Verté dossierbeheerder gemaakt heeft omdat die geen ervaring heeft in zedenzaken en gemakkelijk te manipuleren is door leidinggevenden en dus ook door Procureur Berkvens, aan wie Dany Verté rechtstreeks diende te rapporteren.’

‘Dat laatste klopt,’ zegt de deskundige. ‘Verté communiceerde rechtstreeks met Berkvens. De procureur volgde hoogstpersoonlijk de zaak op van het begin tot het einde, dat hadden we nog nooit gezien.’

Verté «Ik werkte in opdracht van de procureur. Er was geen onderzoeksrechter omdat de zaak in vooronderzoek was.»

Berkvens «We hebben nauw samengewerkt omdat we ons geen enkele fout konden veroorloven. In mijn carrière als procureur heb ik een aantal zaken kort opgevolgd. Ik ben een oud-onderzoeksrechter, hè.»

Op 10 mei 2010, drie weken na de bekentenis van Vangheluwe, begeeft Dany Verté zich naar de abdij Sint-Sixtus van Vleteren, waar hij een afspraak met Roger Vangheluwe heeft. Verté neemt hem mee naar het politiekantoor in Ieper en verhoort Vangheluwe, die hem vertelt dat hij enkele dagen na het onderhoud met kardinaal Danneels en zijn familie een mail met de geluidsopname van het gesprek heeft aangekregen. Na het verhoor brengt Verté de bisschop terug naar de abdij, waar die kan inloggen op zijn personal computer van het bisdom in Brugge. Maar wat blijkt? Er zijn van X geen berichten meer in zijn mailbox terug te vinden. ‘Bovendien,’ noteert Verté, ‘komen er geen berichten in voor, ontvangen tussen 2 maart 2010 en 22 april 2010. Monseigneur Vangheluwe vindt geen verklaring waarom alle berichten uit deze periode gewist zouden zijn, het bericht met het geluidsfragment van X incluis.’

Kortom: de bisschop is volop zijn sporen aan het uitwissen, maar de speurder ruikt nog altijd geen onraad. Het parket zal de laptop van Vangheluwe pas op 30 juni 2010, twee maanden na zijn bekentenis, in beslag nemen. En de personal computer van het bisdom nog veel later: op 15 september 2010.

'Het onderzoek in Brugge werd gevoerd met de voet op de rem'

Berkvens «De inhoud van computers, laten we wel wezen, dat loopt niet weg. Dat kun je met de nodige hulpmiddelen terugvinden.»

Laten we beginnen met de laptop. Na de inbeslagname vindt de Brugse Computer Crime Unit daar in eerste instantie een ‘150-tal pornografische afbeeldingen en 13 pornografische filmfragmenten in actieve en gewiste bestanden’ op terug. Na een zogenoemde salvage-operatie, die nog grondiger zoekt, is het resultaat: 9.000 jpg-bestanden, die ‘niet-relevant’ zouden zijn – in mensentaal: het zou geen kinderporno zijn. Wanneer de Computer Crime Unit van Brussel daar twee jaar later zijn krachtigere tools nog eens op loslaat, loopt het aantal pornoplaatjes veel hoger op: 60.934 jpg-bestanden. En in Brussel zijn ze niet zo zeker of de plaatjes allemaal ‘niet-relevant’ zouden zijn. Mogelijk zijn er minderjarigen bij betrokken, noteren ze. De zoektermen die Vangheluwe op Google heeft gebruikt, luiden: ‘porno, gay, blowjob, jockstrap, lolita’. Humo zag enkele bestanden, en treedt de conclusie van de onderzoekers uit Brussel bij: sommige beelden lijken wel degelijk met minderjarigen te zijn gemaakt.

'In 2011 gaf Roger Vangheluwe een interview aan VT4, waar­in hij op vergoe­lijkende toon sprak over zijn zedenfeiten'


Verslaafd

En dan is er de personal computer van Vangheluwe op het bisdom. Die wordt dus op 15 september 2010 in beslag genomen – bijna een half jaar post factum. De deskundige zegt: ‘Het is een publiek geheim dat de server in de loop van de zomer was vervangen. ‘Mijn computer is gecrasht,’ zei Vangheluwe.’

Kris Daels is minstens even stellig in zijn verhoor: ‘De server van het bisdom Brugge werd in juli of augustus van het jaar waarin Vangheluwe zijn bekentenissen aflegde (ik dacht 2010) vervangen. Daar ben ik zeker van.’ En: ‘Gezien de timing van de bekentenis van Vangheluwe in april 2010, de timing van de vervanging van de server van het bisdom vier maanden later en de timing van de tussenkomst van de RCCU Brugge (de Computer Crime Unit van Brugge, red.) bij het bisdom in september 2010, trek ik de conclusie dat het onderzoek in Brugge gevoerd werd met de voet op de rem.’

Verté «Het was een nieuwe server, naar ik mij kan herinneren, ja.»

Kris Daels «Mijn politie-ervaring zegt mij dat het niet normaal is dat er vijf maanden verliepen tussen de publieke bekentenis en de tussenkomst van de RCCU. In alle andere pedofiliezaken wordt steeds zo goed als onmiddellijk tussengekomen met huiszoekingen en inbeslagname en kopiename van digitale gegevens.»

'Advocaat Walter Van Steenbrugge, die 84 slachtoffers van seksueel misbruik in de kerk vertegenwoordigt, eist nader onderzoek van de porno­bestanden op de computers van ­Vangheluwe'

Wat treffen de Computer Crime Units van Brugge en Brussel aan op de pc van het bisdom? Niet veel – het tegendeel zou verbazen. De Brugse onderzoekers maken geen melding van relevante of niet-relevante bestanden, ze spreken zich ook niet uit over het aantal. De Brusselse onderzoekers doen dat laatste evenmin. Alleen, zij vermoeden wel ‘mogelijke betrokkenheid van minderjarigen op beelden met pornografische inhoud’. Hoe komen ze daarbij? De zoektermen zijn ongeveer hetzelfde als op de laptop: ‘gay porno, guy porno, homo porno, lolita’. En ze recupereren pagina’s uit zijn internetgeschiedenis die wijzen op tienerporno.

Conclusie: zelfs na de hoogstwaarschijnlijke vervanging van zijn server, en in het volle besef dat een onderzoek naar pedofilie tegen hem loopt, kan Roger Vangheluwe het niet laten op zoek te gaan naar beelden die uitermate belastend voor hem kunnen zijn. ‘Hij is verslaafd,’ zegt de deskundige. ‘Een kernpedofiel, een roofdier, een omnivoor: jongens, meisjes, dieren. Die man is een gevaar voor de samenleving.’

De Computer Crime Unit van Brussel mag geen oordeel vellen over de kinderpornografische aard van het materiaal. Dat recht komt hen, als onderzoekers, niet toe. Ze pleiten wel nadrukkelijk voor een evaluatie door een expert.

In de slotvordering van Operatie Kelk staat dat Roger Vangheluwe ervan verdacht wordt zich toegang tot kinderporno te hebben verschaft op 3 april 2003, 12 juni 2003, 27 juni 2003 en 31 januari 2005. Belangrijke data. Als die feiten worden bewezen, zijn ze namelijk níét verjaard. En daardoor zou ook de verjaring van andere, vroeger gepleegde misdrijven komen te vervallen. Met andere woorden: de evaluatie van de aard van de pornoverzameling van Roger Vangheluwe is cruciaal. Als hij kinderporno in zijn bezit heeft gehad, zal hij zich ook moeten verantwoorden voor zijn daden als pedofiel (sinds 2012 bedraagt de verjaringstermijn voor seksueel misbruik 15 jaar vanaf de meerderjarigheid van het slachtoffer, sinds 2001 was dat 10 jaar, red.).

De vraag is of die evaluatie er is geweest. Het parket meldt in de slotvordering droogweg dat er geen reden tot vervolging is wat betreft de beschuldiging van het bezit van kinderporno. Geert Schoorens, woordvoerder van het federaal parket, bevestigt dat zonder verdere uitleg: ‘In onze ogen is er geen kinderporno aangetroffen op de computer van Roger Vangheluwe.’

Afgelopen week heeft de raadkamer in Brussel de procedure voor de praktische afhandeling van de zo goed als nietig verklaarde Operatie Kelk voor onbepaalde tijd uitgesteld. Het advocatenkantoor van Walter Van Steenbrugge, dat 84 slachtoffers van seksueel misbruik in de kerk vertegenwoordigt, heeft bijkomende onderzoeksdaden gevraagd. Het kan nog altijd, zegt hij. It ain’t over till the fat lady sings. Maar tot vandaag blijft hij die zich in het verborgene ophoudt wel ongenaakbaar. Roger Vangheluwe is zes jaar na zijn bekentenis nog altijd niet gestraft – niet door de kerk, niet door de staat.

Zijn advocaat, Joris Van Cauter, zegt: ‘Mijn cliënt leeft in ballingschap, en dat zal hij tot het einde zijner dagen blijven doen.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234