null Beeld

Waldek weg uit 'Thuis': Bart en zoon Fiel Van Avermaet: 'Als het na een hittegolf begint te gieten, gaan wij met het hele gezin in ons blootje in de tuin staan. Zo zijn wij'

Vorige week nam Bart Van Avermaet (57) afscheid van ‘Thuis. Amper een week later zendt hij al zijn jongste zoon uit. Fiel (19) trekt in ‘Jong geweld’ een week op met vijf andere kinderen van BV’s om kennis te maken met jongeren voor wie het leven niet over rozen gaat.

undefined

'Ik kan zonder spijt zeggen: 'Ik ben niet Jan Decleir. Ik ben géén icoon van de Vlaamse film, en dat is oké''

HUMO Wat was de bedoeling van het cryptische zinnetje ‘Alle Waldeks kunnen goed liegen, zei ene Waldek,’ dat je de dag na je ‘Thuis’-exit op Studio Brussel uitsprak?

Bart Van Avermaet (geheimzinnig) «Hoe interpreteer jij dat zinnetje?»

HUMO Dat we er niet zomaar van mogen uitgaan dat we weten hoe het juist zit met Waldek? Leg jij het eens uit.

Bart (lacht) «Ik laat het liever in het midden. Maar het kan zijn dat het vertrek van Waldek één grote reclamestunt is, hè. Dat kán. Niemand die zich dat tot nu toe afvroeg. Ik zeg niet dat het zo is, maar ik stel vast dat jij de eerste bent die zich afvraagt: ‘Hoe zit ’t?’»

HUMO Serieus nu: kom je nog terug naar ‘Thuis’ of niet?

Bart «Geen idee, dat bepaal ik zelf niet. Ik moet opletten met wat ik zeg, dit is glad ijs. Ik weet alleen dat het hele verhaal verder gaat dan Waldek. Het gaat ook over wat er in de maatschappij gebeurt, over hoe mensen door de media worden ingelicht en bedrogen. Waldek gaat nu inderdaad naar Polen, maar komt hij terug? Misschien, maar misschien ook niet.»

HUMO Of krijgt ‘Thuis’ over enkele weken gewoon een hele verhaallijn in Polen?

Bart «Daar heeft de VRT geen geld voor. Jaren geleden hebben we een paar keer in Polen gefilmd, in Krakau en Dachau en zo. Tenminste, alle buitenbeelden zijn daar opgenomen, voor de rest zaten we gewoon in een Pools jeugdhuis in Antwerpen. Grappig: die laatste beelden waren met voorsprong de beste. Ze voelden het meest als Polen aan.»

undefined

HUMO Op de aflevering met jouw exit kwamen uiteenlopende, vaak heftige en emotionele reacties. Welke vond je zelf het opmerkelijkst?

Bart «Eerlijk? Ik heb er bijna niets van gelezen. Ik heb die dinsdag een oogoperatie ondergaan, de rest van de dag lag ik onder narcose, en ’s anderendaags zag ik nog maar de helft van de wereld. Er is veel aan mij ontsnapt. Af en toe leest men mij een reactie voor. En bij Studio Brussel zeiden ze: ‘Blij dat we eindelijk van het gemompel van die Pool af zijn.’ (lacht) Dat vond ik wel grappig.»

HUMO Over dan maar naar iemand die wél nog op tv komt. Fiel, in ‘Jong geweld’ – een programma naar aanleiding van Rode Neuzen Dag – ging je onder meer bergbeklimmen met jongeren met een prothese en op bezoek bij tieners in een psychiatrisch ziekenhuis. Welke ervaring is je het meest bijgebleven?

Fiel van avermaet «De hele week was bijzonder, elke dag was intens. We hebben dingen gezien waarmee de meeste jongeren niet in aanraking komen. Zeg je ‘psychiatrie’, dan denken velen meteen aan zotten. Maar ik heb er de dag doorgebracht met een supersympathieke jongen die daar was omdat hij een paar dingen moest verwerken. Dat gold eigenlijk voor alle mensen die ik daar heb leren kennen.»

HUMO Heb je tijdens de opnames ook iets geleerd over jezelf?

Fiel «Vooral op dag drie, toen ik een mucopatiënt ontmoette, óók weer een supertoffe gast. Ik volgde een hele dag zijn routine, zijn oefeningen, en ik zag ook wat hij allemaal níét mocht doen. Verschrikkelijk! Ik hoop dat veel mensen gaan kijken en zullen beseffen: eigenlijk heb ik toch een goed leven. Ik weet het sinds mijn deelname aan ‘Jong geweld’ in elk geval zeker.»

Bart (doet alsof hij plots doof is geworden) «Watte? Zeg dat eens luider!»

Fiel «Ik heb een goed leven, pa.»

HUMO Heb je ook een goede vader?

Bart «Zal ik anders even weggaan?»

Fiel (geeft zijn papa een kus op de wang) «Hij mag er wezen.

»Papa is er altijd voor mij geweest. Hij is altijd blijven vechten voor mij, ook al stond hij daarin soms alleen. Ik heb een moeilijk schoolparcours achter de rug, met vaak heel slechte punten. Terwijl bijna iedereen zich luidop afvroeg ‘waar ik eigenlijk mee bezig was,’ bleef hij in mij geloven. Zelfs toen ik hem vertelde dat ik het eigenlijk wel aankon, maar dat ik soms wat te lui was om te studeren.»

Bart (buigt zich naar de bandopnemer) «Schrap ‘soms’.»

Fiel «Ik vroeg zelden om hulp. Ik wou alles alleen doen, terwijl dat onmogelijk is. Nochtans weet ik heel goed dat ik mijn papa – én mijn mama – alles mag vragen.»

Bart «We zijn heel open over bijna alles. Ook over drugs. Ik weet bijvoorbeeld dat Fiel joints paft...»

Fiel (kreunt) «Help!»

Bart «Waarom zouden we dat onderwerp onder tafel schuiven? Ik heb dat vroeger ook gedaan.»

Fiel «Hij weet wel dat ik voor het overige 100 procent tégen drugs ben. Vrienden van mij snuiven vóór een fuif af en toe een lijntje. Ik sta dan naast hen, maar ik doe niet mee. Ik ben meer een drinker.»

Bart (knikt) «Fiel is een Duvel-man.»

Fiel «Ik ben geen alcoholist of zo. (Trots) Hij is me nog nooit moeten komen halen omdat ik ergens strontzat op de grond lag.»

Bart «Maar je hebt wél eens in je bed gekotst. (Tot Humo) De emmer stond er nochtans gewoon naast. En stinken dat die matras deed, vent!»

Fiel (kruipt onder tafel) «Kunnen we het over iets anders hebben?»

HUMO Acht jaar geleden maakte je je televisiedebuut, Fiel. Toen deed je samen met je pa mee aan ‘Ergens onderweg’, een realityprogramma op Eén waarin een BV met zoon of dochter op reis ging. In de kranten stond toen: ‘Fiel heeft ADHD. Hij kan zich moeilijk concentreren, heeft last van extreme stemmingswisselingen en heeft veel aandacht nodig.’ Vond je het vervelend dat heel Vlaanderen dat moest weten? En ligt daar de reden van je moeilijke schooltijd?

Fiel (blaast) «Ik pak al bijna zes jaar geen rilatine meer. Plots bleek ik er geen nood meer aan te hebben. En dat ik het lastig had op school, had meer te maken met een gebrek aan interesse voor de vakken. Als iets me écht boeit, kan ik me bijzonder goed concentreren. Ik ben bijvoorbeeld een ongelofelijke voetbalfanaat. Over die wereld weet ik heel veel. Ik zou zelfs kunnen genieten van een match tussen pakweg China en Japan. Op school ligt dat... anders.»

Bart «Je moet elke les zien als een voetbalmatch, hè.»

Fiel (rolt met de ogen) «Ik zit nu sinds een paar dagen op een nieuwe school – avAnt, in Antwerpen – voor mijn zevende jaar. Ik volg de richting Veiligheid. Heel toffe lessen, en ik heb er zin in. Als ik dit jaar slaag, heb ik mijn diploma secundair onderwijs binnen én een diploma in security. Het is mijn doel om me daarna eventueel nog wat verder bij te scholen, en dan bij de brandweer te gaan werken. Of in de security, een heel divers domein. Dat is goed, want ik heb die variatie nodig in mijn leven.»

undefined

null Beeld

''Als ik met vrienden op café voetbal ga kijken, zeggen ze me dikwijls: 'Breng uw papa mee!' Hij is een zalige mens om pinten mee te drinken'' Fiel

HUMO Waarom wil je brandweerman worden?

Fiel «Het past goed bij wie ik ben. Ik help graag andere mensen. Iemand die op de trein staat te sukkelen met zijn bagage bijvoorbeeld, of iemand in een rolstoel die de straat over wil. Een brandweerman helpt de mensen ook, maar dan in het extreme. Een zware, maar supercoole job.»

Bart «Fiel is een bijzonder zorgzame gast. Voor ánderen. Dat verwijt ik hem soms: dat hij te weinig voor zichzelf zorgt. Als hij met de fiets van een feestje terugkomt, zal hij desnoods 5 kilometer omrijden zodat een vriend of vriendin niet alleen moet fietsen.»

HUMO Fiel, is dat de korte versie van Theofiel?

Bart «Juist! ‘Vriend van God’. Mooie naam, vinden we. We hielden er rekening mee dat hij op de speelplaats weleens ‘homofiel’ genoemd zou worden, maar daar zeiden we foert tegen.»

Fiel «Ik ben nooit gepest geweest, hoor. Soms lachen de mensen weleens. ‘Fiel? Komt dat van homofiel?’ Maar dan antwoord ik meteen zelf: ‘Ja, en van pedofiel.’ Als je het er zelf extra dik oplegt, is het snel gedaan.»

HUMO In ‘Thuis’ bleek het telkens opnieuw mis te gaan met de hevige kinderwens van Waldek, maar ook bij de geboorte van Fiel ging het ei zo na mis.

Fiel (verbaasd) «Hoe weet jij dat?»

Bart «Dat klopt, het ging niet gemakkelijk. Zijn mama liep tijdens de geboorte een vergiftiging op, waardoor ze meteen onder het mes moest. Heel precair. Fiel heeft daarna nog lang in de couveuse gelegen, met van die slangetjes die in en uit zijn lijf gingen, en z’n mama was bijna dood. Ze lag een tijdlang in coma. We mochten al blij zijn dat ze nog leefde, zei de dokter. We wisten zelfs niet of ze nog ooit helemaal gezond zou worden. Toen de kinder-arts mij een paar dagen later kwam zeggen dat Fiel stuipen had gekregen, ben ik compleet door het dak gegaan. Ik was al die tijd redelijk rustig gebleven, maar dat was de druppel.

»Ook later heeft Fiel nog vaak in het ziekenhuis gelegen. Tussendoor vreesden we even dat hij bloedarmoede had.»

Fiel «Ik heb toen een week lang wel tien, elf spuiten per dag gekregen. Vooral één moment herinner ik me nog goed. Ik zat voorovergebogen op een bed, met mijn knuffelbeer in mijn armen, terwijl de dokter drie grote spuiten in mijn ruggengraat stak. Vreselijk!»

Bart «Hij heeft nog altijd een panische angst voor spuitjes.»

Fiel «De laatste keer dat ik bloed moest laten trekken, viel ik bijna flauw.»


Te preuts

HUMO Bart, vanaf 25 oktober speel je mee in ‘Ladies Night’, een theaterstuk uit 1987 waarop later de film ‘The Full Monty’ is gebaseerd...

Bart (snel) «Pas daarmee op. De makers van ‘Ladies Night’ hebben destijds een rechtszaak aangespannen tegen de makers van ‘The Full Monty’. Ze vonden het plagiaat, en sindsdien mag je die twee titels niet in dezelfde zin vermelden, denk ik. Daar komt ambras van.

»James (Cooke, producent van ‘Ladies Night’, red.) had mij al verschillende keren gevraagd of ik wilde meespelen, maar ik had altijd geweigerd. Het interesseerde me niet. Tot hij, na het zoveelste rondje zeuren, plots zei dat Manou Kersting zou regisseren. Dat veranderde alles. Al heb ik er meteen bij gezegd: als Manou er toch nog mee zou kappen, dan ik ook.»

HUMO Waarom verbind je je lot aan dat van Kersting?

Bart «Manou en ik zijn praktisch even oud. Ik heb hem destijds nog gezien met W.A.C.K.O., het komisch duo dat hij samen met Chiel van Berkel vormde. Ik voel aan hoe hij denkt, en wat voor theater hij wil maken. Verwacht niet dat we de clichés gaan herhalen. We gaan níét dansen op ‘You Can Leave Your Hat On’ van Joe Cocker, en we komen al evenmin op in van die pilootpakjes, no way! ‘Ladies Night’ is een oud stuk, maar we zijn het onder leiding van Manou opnieuw aan het uitvinden. ‘Fuck alles, here we go!’ Die onvoorspelbaarheid maakt het leuk voor ons, maar zorgt soms voor radeloosheid bij James (lachje).»

Fiel «Ik vroeg hem onlangs: ‘Wat zie jij eigenlijk in mijn pa?’ Hij zei: ‘Goh, dat durf ik niet luidop te zeggen.’ (lacht) Vond ik een goed antwoord.»

Bart (knikt) «James is een zalige gast.»

HUMO In ‘Ladies Night’ moeten de mannelijke hoofdrolspelers enkele keren full monty – sorry: volledig naakt op de bühne staan. Daarom zal men aan het publiek vragen om géén foto’s te maken. Je medespeler Ivan Pecnik zei dat hij vermoedt dat het er tóch van zal komen, maar dat hij dat niet erg vindt ‘aangezien onze maatschappij toch te preuts is geworden.’ Mee eens?

Bart «Ik weet niet of we te preuts zijn geworden. Elk kind kan op de computer toch in één-twee-drie aan porno? Zelf hou ik helemaal niet van porno, maar als acteur zit ik er niet mee in om mijn blote fluit te laten zien. Dat is deel van het vak. En zo bijzonder is een blote fluit nu ook weer niet.»

HUMO Vind jij het – zelfs met je broek aan – vervelend als er bekenden in de zaal zitten?

Bart «Nee. Vroeger wel, omdat ik het toen nog moeilijker had om me te focussen. Bovendien had mijn moeder de onhebbelijke gewoonte om heel nadrukkelijk te laten weten dat ze in de zaal zat. Helemaal in het begin van het stuk, meestal nét voor ik mijn mond opendeed, begon ze ostentatief en luid te hoesten. Elke keer. Eigenlijk was dat haar manier om me te laten weten dat ze er voor me was, maar ik heb haar dat toch eens uit het hoofd gepraat. Ik was echt kwaad: ‘Ma, ofwel stop je ermee, ofwel kom je niet meer naar mijn voorstellingen.’»

undefined

null Beeld

''Fiel lijkt heel hard op mij, maar gelukkig heeft hij niet dezelfde angst voor het leven als ik'' Bart

HUMO Zes jaar geleden overleed je moeder aan kanker. Daarover zei je recent: ‘Ik ben nu een wees. Ik ben nog altijd niet gewend aan dat woord, en wat het betekent. Ik sta nu bovenaan de piramide, ik ben nu de verantwoordelijke, en dat terwijl ik zelf nog zoveel vragen over het leven heb.’

Bart «Vóór ze stierf, hebben we gelukkig wel nog veel lange gesprekken kunnen voeren. Heel bevrijdend, en leuk.»

HUMO Ging dat ook over onderwerpen waar jullie nooit eerder over hadden gepraat?

Bart «Onder andere. En over dingen waarvan ik schrok. (Denkt na) Dingen waar jij verder geen zaken mee hebt, eigenlijk. Ze zei ook dat ik niet te verdrietig moest zijn. ‘Het is voorbij, het is mijn beurt. Ik ga naar mijn man die op de wolken op mij zit te wachten.’ Ze had gelijk. Als iemand sterft, kun je daar een week droevig over zijn, maar daarna moet je verder. Te lang blijven stilstaan brengt niets op.»

Fiel «Oma was de tofste vrouw op aarde. ‘Mijn bezekoeksken,’ zo noemde ze mij. Zo noemde ze bijna iedereen.»

Bart «Wat ze vroeger het liefste deed, was in mijn lief haar gat knijpen. Dat is er bij mij ook ingeslopen. Als Vic en Eve, mijn oudste kinderen, voor het eerst met hun lief thuiskwamen, vroeg ik hun al snel: ‘En, hebben jullie al seks gehad?’ Of: ‘Heb je al aan haar tetten gezeten?’ (lacht)»

Fiel «Zo zijn wij opgevoed, ja. Ik merk dat ik dat nu ook vaak aan vrienden of vriendinnen vraag: ‘Hoe is de seks?’ De mensen snappen dat niet altijd, maar bij ons in de familie is die vraag even banaal als ‘Hoe gaat het ermee?’»

Bart «Dat soort onbeschaamde openheid vinden wij normaal. Ook leuk: als de regen na wekenlange hitte en droogte plots met bakken naar beneden valt, trekken wij met het hele gezin onze kleren uit en gaan wij in ons blootje in de tuin staan. Genieten van de natuur! Mijn ouders hadden vroeger een veel groter grasplein dan wij nu, en toen schoven we op ons bloot gat van de ene naar de andere kant van de tuin (lacht).»

HUMO Was je voor je oudere kinderen, uit een eerder huwelijk, een andere vader dan voor Fiel?

Bart (denkt na) «Ja. Je wilt dat natuurlijk niet. Je probeert consequent te zijn. Maar Fiel heeft iets meer zorg nodig. Bovendien word ik ouder, waardoor je sommige dingen vanzelf anders bekijkt. Het leuke aan ADHD, waar ik zelf ook last van heb gehad, is dat je je steeds rustiger voelt worden met het verstrijken der jaren.»

HUMO Zijn jullie een duidelijk gevalletje ‘appel valt niet ver van de boom’?

Bart «In Lokeren hebben we een fantastisch mooie uitdrukking: ‘Hij is gescheten en gesponnen zijn pa.’ Wij lijken erg op elkaar, ja. In de manier waarop we kijken, spreken, handelen... Mensen die eerst Fiel leren kennen en daarna mij, zeggen vaak: ‘Maar jij bent Fiel in het groot!’ (Grijnst) Ik háát het.»

HUMO Op welk vlakken verschillen jullie?

Bart «Fiel is gigantisch lui, toch op schoolvlak, en ik absoluut niet. Hij heeft nu nog haar, maar dat is een kwestie van tijd. Kaalheid zit in de familie. Bij mijn oudste zoon Vic begint het ook al te komen. Eerst krijgen de Van Avermaetjes autostrades langs de zijkanten, daarna volgt de rest. Fiel en ik hebben ook allebei lang judo gedaan. Ik heb een bruine band, hij níét: hij is ermee gestopt, de loser.

»(Ernstig) Ik vind dat kinderen hun eigen weg moeten zoeken. Dat is één van de allermoeilijkste dingen voor een ouder: loslaten. Nochtans zijn het wel de ouders – en niet de kinderen – die de koord moeten doorknippen, vind ik. Op een bepaald moment zeggen: ‘En trek nu uw plan, vort!’»

HUMO Toen je in ‘Ergens onderweg’ de 10-jarige Fiel wilde motiveren, maakten jullie de afspraak: ‘Alles wat papa straks doet, moet jij ook doen.’ Draai dat eens om: waarin moet Fiel jou vooral niet volgen?

Bart (meteen) «In mijn angst.»

HUMO Voor?

Bart «Voor het leven. Maar ik ben gerustgesteld: ik weet al lang dat Fiel daar minder last van heeft. Hij fladdert rond en kan met iedereen praten. Ik heb het daar moeilijker mee.»

HUMO Daar valt vandaag weinig van te merken.

Bart «Ja, maar we zitten in mijn habitat. Hier voel ik me goed. Daarbuiten, in de rest van de wereld, hou ik me meer gedeisd. Als ik iets nieuws moet doen, denk ik vaak: fuck, ik ga dat niet kunnen. Of als iets mislukt, hoor ik onmiddellijk een stemmetje in mijn hoofd: ‘Dat is door mijn schuld. Mijn grote, grote schuld.’ Ik duw mezelf naar beneden. Maar het is al beter dan vroeger. Omdat ik in therapie ben gegaan en omdat ik doorheen de jaren veel klappen te verwerken heb gekregen. Zo ben ik sterker geworden.

»Ik ben nu blij met wat ik heb en met wie ik ben. Nu kan ik zonder spijt zeggen: ‘Ik ben niet Jan Decleir. Ik ben géén icoon van de Vlaamse film, en dat is oké.’ De dingen die ik doe, doe ik graag. Ik heb plezier in het leven, en in deze fase van mijn leven volstaat dat. Eindelijk.»

Fiel «Hij zegt dat hij zich gedeisd houdt, maar papa is nochtans héél goed gezelschap. Als ik met vrienden op café voetbal ga kijken, zeggen ze me dikwijls: ‘Breng uw papa mee!’ Hij is een zalige mens om pinten mee te drinken. Met hem kun je echt lachen.»

Bart (droog) «Dat is leuk om te horen. Maar ik krijg daar geen pree voor. Toch niet genoeg.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234