WALL-E

Met hun laatste film doen de hawaïhemden van Pixar het opnieuw: de eveneens met prikkende ogen aan hun computerscherm geplakte concurrentie tot een stel op zijn best verdienstelijke amateurs herleiden en het nog steeds razendsnel evoluerende genre van de animatiefilm naar spectaculaire nieuwe hoogten tillen. Meer nog: het eerste halfuur van 'WALL*E' is eenvoudigweg het mooiste, indrukwekkendste en in ieder geval ontroerendste stukje animatie dat tot nog toe – bij Pixar of elders – uit de computer werd getoverd.

In die openingssequentie rollen we mee in het zog van WALL*E, een geblutst robotje dat op de verlaten en tot één gigantische vuilnisbelt herschapen aarde afval tot kubussen samenperst. Alles wat hem van enige waarde lijkt, sleept het nijvere, maar eenzame robotje mee naar een container, een schatkamer vol zippo's, Rubiks kubussen en andere uit de afvalhoop geviste snuisterijen. In het schijnsel van een paar kerstlichtslingers mag hij graag, terwijl zijn circuits zachtjes knetteren van romantisch verlangen, wegdromen bij een oude videotape van de musical 'Hello Dolly'. Ook al brult een stem vanuit je diepste binnenste dat je maar naar een verzameling door een nerd geprogrammeerde pixels zit te kijken en dat WALL*E met zijn grote cameraogen en lange nek wel heel slim naar die andere intergalactische hartenbreker E.T. verwijst, het zijn scènes van een fabelachtige, diep roerende schoonheid. De toon verandert een poco wanneer WALL*E onverwacht gezelschap krijgt van EVE (een door de mens vanuit de ruimte uitgezonden zoekrobot voor wie hij meteen als een roestig blok valt) en slaat dan halverwege – alsof iemand de makers eraan herinnerde dat Pixarfilms nog altijd voornamelijk op kinderen mikken – bruusk om: zo sereen het eerste deel is (in het eerste halfuur wordt op een paar metalige robotklanken na nauwelijks gesproken), zo hectisch en luidruchtig gaat het er in de nog altijd entertainende maar op iets vertrouwder terrein gesitueerde tweede helft van de film aan toe. Het is de Pixar-wizards overigens vergeven, want met hun betoverende ouverture scheren ze even rakelings langs de perfectie.

Extra's: audiocommentaar van regisseur en co-scenarist Andrew Stanton, die ook tekst en uitleg verstrekt bij vier weggelaten scènes. Zeer leuk: 'Presto' de cartoon die de film in de bioscoop voorafging en 'BURN*E' een bijzonder grappige filmpje waarin het hele verhaal wordt overgedaan vanuit het standpunt van een lasrobotje. Voorts: uitstekende features over onder andere het ontwerp van de robots, het camerawerk (de makers kregen advies van de vaste cameraman van de Coen Brothers) en het sound design (van Ben Burtt, de man die ook 'Star Wars' deed en ons dus het geluid van blaster rifles, lichtzwaarden en Chewbacca schonk). Daar bovenop krijgt u ook nog eens 'The Pixar Story', een full length documentaire over de geschiedenis van de animatiestudio. Vier sterren dus, maar alléén omdat we er – het aanvraagformulier is ingevuld - geen vijf of zes mogen geven.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234