WALL-E

Bijna hadden we de hoop opgegeven om ooit nog eens een Amerikaanse animatiefilm van topniveau te zien. Dreamworks laat de ene teleurstelling na de andere van de band rollen ('Shrek 3', 'Flushed Away', 'Over the Hedge', 'Kung Fu Panda') en ook de Pixar-producties 'Cars' en 'Ratatouille' misten, hoe lollig ze ook waren, de betovering van weleer.

Maar met 'WALL-E' zit er toch weer een onversneden instantklassieker in de bioscopen. Helemaal in overeenstemming met de sombere tijdgeest begint 'WALL-E' op een nogal naargeestige noot: ergens in de verre toekomst is de aarde verdord tot een apocalyptische asbelt waar gigantische hopen achtergelaten vuilnis als grauwe wolkenkrabbers naar de stoffige hemel reiken. De mensheid heeft de onleefbaar geworden planeet allang verlaten, maar men is iemand vergeten: WALL-E, een zich op roestige rupsbandjes voortbewegend, op zonne-energie functionerend afvalverwerkingsrobotje dat, plichtsgetrouw gehoorzamend aan zijn ingebouwde softwareprogramma, al enkele honderden jaren lang op z'n eentje blijft doorwerken. Overdag tracht de sympathieke maar o zo eenzame WALL-E - in zijn mechanische ogen zie je heel veel droefheid trillen - de kolossale afvalbergen een beetje te sorteren, 's avonds trekt hij zich terug in een met memorabilia volgestouwde container waar hij, voor hij zichzelf in slaapstand zet, nog heel even kijkt naar een oude videotape van de musical 'Hello Dolly'. Maar op een dag wordt zijn routine grondig verstoord: een zoekrobotje genaamd EVE - een lelieblanke schoonheid met een ongelooflijk sexy iMac-design - komt vanuit de ruimte uitzoeken of er op aarde soms geen plantjes beginnen te groeien. WALL-E is onmiddellijk smoor, en toegegeven, wij ook.

De met de computer tot stand gebrachte look van 'WALL-E' is, zelfs naar Pixar-maatstaven, van een fabelachtige schoonheid - een mens zou over duizend paar ogen moeten beschikken om de visuele rijkdom in zich op te nemen - maar de plot is van een verbazend poëtische eenvoud: in essentie vertelt 'WALL-E' namelijk een heel klassiek boy-meets-girl-verhaal, liefdesverklaringen en gebroken harten inbegrepen (eerlijk gezegd: zoveel hartveroverende romantiek hebben we niet meer gezien sinds Lady en The Tramp samen een bord spaghetti leegaten!). De állermooiste vondst van scenarist/regisseur Andrew Stanton ('Finding Nemo') is dat 'WALL-E' het in de eerste helft doet zonder ook maar één woord dialoog: op sommige momenten ademt 'WALL-E' zelfs de toverkracht van een stille film uit. Die eerste veertig minuten behoren zonder enige twijfel tot het briljantste wat de magiërs van Pixar ooit hebben gecreëerd, maar - sneu, zo sneu - daarna wordt het toch wat minder. Zodra WALL-E zich aan boord van de ruimtekruiser Axiom hijst, krijgen we ineens een portie hyperkinetische en chaotische actie over ons heen - maar hoe knap de production designs er ook uitzien, die veel te drukke actiescènes kúnnen eenvoudigweg niet tippen aan de magnifieke, woordeloze ouverture. Maar wees gerust: tegen dan hebben WALL-E en EVE allang een plekje in uw hart veroverd. R2D2 piept van afgunst!

(es)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234