Warhaus: de dictator in Maarten 'Balthazar' Devoldere

Nadat Maarten Devoldere de goegemeente op Pukkelpop liet kennismaken met zijn veelvuldig over de tongen gegane soloproject Warhaus, moest hij alweer ijlings de bus op. Naar Oekraïne, alwaar Balthazar – zijn hoofdberoep – alweer verwacht werd om zieltjes te winnen. Dat Warhaus na jaren mijmeren in de schaduw nu eindelijk een debuut heeft, mag dus een klein mirakel heten.

'Ik kan eindelijk mijn kleine kantjes ontwikkelen'

Het verklaart alvast waarom op het pakje Marlboro op tafel een waarschuwing gedrukt staat die zich enkel in het Russisch laat lezen. ‘Hoe verder je gaat, hoe gortiger ze die waarschuwingen maken. De onze word je snel gewoon, maar wat je in sommige landen ziet… Deze valt nog mee, geloof me.’ Een mens zou nog stoppen met roken.

HUMO Voor veel mensen was Pukkelpop de eerste kennismaking met Warhaus. Tevreden, nu het achter de rug is?

Maarten Devoldere «Ik voelde in elk geval geen zenuwen. Misschien was ik nog niet goed wakker, want ik ben wel degelijk nerveus voor hoe het Warhaus zal vergaan. Met Balthazar hebben we honderden keren opgetreden, daarbij voel ik geen enkele nervositeit meer, maar ik heb gemerkt dat ik die berusting niet kan overdragen op Warhaus. Het voelt weer aan als destijds, toen we in jeugdhuizen stonden te spelen. Dat is… schattig, zien dat je die zenuwen toch nog kan voelen.»

HUMO Is dat zo, ben je nooit meer nerveus met Balthazar?

Devoldere «Nee.»

HUMO Is dat wel goed?

Devoldere «Waarschijnlijk niet (flauw lachje). Maar we zijn met Balthazar op ons best als we heel los spelen, zenuwen zouden niet echt een meerwaarde vormen.»

HUMO Wanneer heb je je eigen plaat precies gemaakt? Je had nu al amper tijd om te bekomen van Pukkelpop omdat Balthazar riep.

Devoldere «Het idee achter Warhaus is al minstens vijf jaar oud, de opnames zijn gespreid over alle verschillende steden en appartementen waar ik in die tijd gewoond heb. Maar het grootste deel heb ik vorige zomer opgenomen, op een boot die ik van een vriend geleend had. Ik heb al mijn instrumenten aan boord gesleept en daar een paar maanden lang gewoond en gewerkt.»

HUMO Biedt dat iets extra’s, op het water werken?

Devoldere «Nee. Nu ja, waarschijnlijk wel. Het is niet dat het klotsende water me extra geïnspireerd heeft, of zo, maar de afzondering had ik nodig. Ofwel zat ik op festivals tussen de massa, of zat ik thuis en ging aan het feesten: dan is het een goed idee om even op een sleepboot te gaan wonen. Zo’n ding heeft een topsnelheid van om en bij de vijf kilometer per uur, zodat je niet anders kan dan tot stilstand komen. Bovendien heb ik hele periodes alleen aan boord doorgebracht. Die eenzaamheid was perfect. En af en toe ging ik ook eens varen.»

HUMO Moeilijk, zo’n boot besturen?

Devoldere «Dat valt wel mee, het is vooral het aanmeren dat lastig is. Dertien ton staal zo nauwkeurig mogelijk parkeren, is supermoeilijk. Ik ben één keer met mijn arm tussen de boot en de steiger terechtgekomen: gebroken natuurlijk.»

HUMO Hoe zag dat idee achter Warhaus er vijf jaar geleden uit? Leek het toen al op de plaat die er uiteindelijk uit voortgekomen is?

Devoldere «Ik had eigenlijk alleen de titel: ‘We Fucked a Flame into Being’ komt uit ‘Lady Chatterley’s Lover’ van D.H. Lawrence. Die zin was me altijd bijgebleven, en toen niemand van plan leek een popplaat uit te brengen met die titel, vond ik dat ik dat moest doen. Maar ik wist wel al dat ik iets met een sixtiessfeer wou doen – en dan heb ik het vooral op de orkestrale muziek uit die tijd. Tegelijk wist ik ook dat het iets persoonlijkers zou zijn dan Balthazar.»

HUMO Wanneer besliste je: ‘Dit geef ik niet aan Balthazar, ik hou het voor mezelf’?

Devoldere «Daar ging geen lang denkproces aan vooraf, meestal bekeek ik achteraf pas bij wie een nummer het beste zou passen. Natuurlijk zouden sommige Balthazar-nummers ook op een Warhaus-plaat kunnen, en omgekeerd: bij Balthazar kan ik namelijk ook mezelf zijn. Maar als ik naar Balthazar luister, zie ik altijd een band die collectief nummers schrijft en brengt. Warhaus is een zanger met een orkest achter zich.»


De zwemmer

HUMO Er komen bij Balthazar plots drie soloplaten tegelijk uit: naast Warhaus is er ook Zimmerman van Simon Casier, Jinte Deprez komt binnenkort als J. Bernardt op de proppen. Was dat zo afgesproken?

Devoldere «Dat moest wel. Je zit nu eenmaal met een groep die goed bolt, en daar moet je rekening mee houden. Op deze manier verliezen we het minste tijd: mocht iedereen zijn eigen moment uitkiezen om met een plaat te komen, dan zouden we drie jaar stilstaan. Mijn plaat had er twee jaar geleden ook al kunnen zijn, maar dan had ik ze gewoon niet kunnen promoten.»

HUMO Is het dan niet frustrerend om te moeten wachten?

Devoldere «De goesting was er al even, ja. Af en toe heb ik wel eens gevloekt, je wil ook geen 30 zijn als je met je eerste plaat komt, hè. Maar aan de andere kant blijf je er dan ook aan werken, en wordt ze alleen maar beter. En eigenlijk vind ik het ook wel interessant als er bepaalde spelregels zijn, waarbinnen je je dan maar creatief moet tonen.»

HUMO Opvallend: niet één van jullie drie heeft z’n soloplaat onder eigen naam uitgebracht. Waarom is dat?

Devoldere «Omdat Deprez, Casier en Devoldere nu eenmaal niet de meest internationale namen zijn. Daarnaast spreekt het idee van een alter ego me ook erg aan: Warhaus is voor mij een vennootschap met beperkte aansprakelijkheid. Mocht iemand me op een bepaalde immorele tekstflard wijzen, dan kan ik op eender welk moment de verantwoordelijkheid wegwuiven – ‘Het is Warhaus die dat zegt, niet Maarten Devoldere.’ Allemaal bullshit natuurlijk, want Warhaus is superpersoonlijk. Maar het kan maar helpen bij ambetante journalisten (lachje).»

HUMO Dan maar de klassieke vraag die normaal voor acteurs is voorbehouden: hoe dicht staat je personage bij jezelf?

Devoldere «Heel dicht dus. Ik ben het zelf, maar dan met bepaalde kleine kantjes uitvergroot. De kantjes die je in een band net wat gaat afvijlen om het werkbaar te houden voor de anderen, en die ik nu heb kunnen ontwikkelen.»

HUMO Is Balthazar dan een band van compromissen?

Devoldere «‘Compromis’ klinkt nogal negatief. Het is gewoon anders: er zijn bijvoorbeeld veel platen die ik goed vind maar waarvan ik niet denk dat ze ooit gemaakt zouden zijn als er twéé mensen aan hadden geschreven. Zie het als een boek schrijven, dat doe je ook niet met z’n tweeën.»

HUMO De nummers van Warhaus lonken nog meer dan die van Balthazar naar de nacht, maar zijn ze ook ’s nachts geschreven?

Devoldere «Niet per se, al zijn ze er inderdaad wel door geïnspireerd. Maar Warhaus gaat ook deels over zelfdestructiviteit, en daarvoor hoef ik nog geen Pete Doherty te zijn. Integendeel: ik ga elk dag baantjes trekken in het zwembad.»

HUMO Ik had in jou geen zwemmer gezien.

Devoldere «En toch. Alleen de voorbije week heb ik moeten overslaan: ik zit met een gebroken rib, en dat blijkt zo pijnlijk te zijn als ze zeggen. Tijdens het worstelen met Michiel (Balcaen, red.), die bij Balthazar en ook Warhaus drumt, ben ik op de hoek van een stoel geland. Vooral slapen is een pijnlijke kwestie. Misschien word ik wat te oud om nog te worstelen.»

HUMO Nog iets dat ik in jou niet gezien had: een danser. Maar in de clip van ‘The Good Lie’ voer je wel een erg gesmaakt nummertje op.

Devoldere «Ze hebben hard hun best moeten doen om me te overhalen. Ik had de clip al in mijn hoofd, maar Wouter Bouvijn, de regisseur, vond dat er nog een dansscène in moest. ‘No fucking way,’ zei ik eerst. Maar hij had gelijk, zie ik nu.»

HUMO Leonard Cohen is de vergelijking die het meeste gemaakt werd toen de single ‘The Good Lie’ in première ging. Nog niet beu gehoord?

Devoldere «Ik vind het nog meevallen, ik hoor vaker Gainsbourg vallen. Begrijpelijk, met die verpakking en het feit dat er weleens een meisje in te horen is. Maar als muzikant vind ik veel makkelijker aansluiting bij Cohen. Schaam ik me ook niet voor, ik ga niet onder stoelen of banken steken wie mijn helden zijn. Zolang ze maar niet beweren dat ik zijn hele verhaal gekopieerd heb.»

HUMO Heb je dan niets met Gainsbourg?

Devoldere «Jawel, ik vind hem ook fantastisch, maar dan meer als concept dan inhoudelijk. Maar ik zie het sowieso als een compliment om zulke vergelijkingen te krijgen. Liever dat dan de nieuwe FKA twigs genoemd worden.»

HUMO Heb je nog zulke helden?

Devoldere «Geen bijster originele: vooral Lou Reed. En Bob Dylan, heb ik ook lang mee gedweept.»

'Het idee van een alter ego spreekt me aan: mocht iemand me op een immorele tekstflard wijzen, dan kan ik de verantwoordelijkheid wegwuiven'

HUMO Vond je het dan niet jammer dat Zimmerman al gekozen was als artiestennaam?

Devoldere «Nee, al wist ik niet eens dat Simon zo’n grote Dylan-fan was.»


Een scheet voor een fles

HUMO Het meisje naar wie je net verwees, en dat ook te horen is op de plaat, is Sylvie Kreusch van Soldier’s Heart – jouw vriendin. Met je partner samenwerken, is dat niet altijd een slecht idee?

Devoldere «Het was niet echt samenwerken. Meestal duwde ik haar een micro in de handen en zei: ‘Zing dit eens in.’ Er was niets democratisch aan. We hebben de songs ook niet samen geschreven. Maar touren is iets anders: ik zou echt niet samen met mijn lief willen touren. Dan krijg je een zakenrelatie, wat alleen maar nefast kan zijn voor de romantiek. Om maar te zwijgen van de rest van de band: het moet verschrikkelijk zijn om met zo’n koppel de baan op te moeten. Het idee is nu: de belangrijkste shows, zoals Pukkelpop, doen we samen, maar we trekken niet samen heel Europa rond.»

HUMO Heb je ooit het gevoel gehad dat het touren met Balthazar je te veel werd?

Devoldere «Even. Het valt namelijk wel mee als je afwisselend tourt en rust. Maar op een bepaald moment trokken we door Frankrijk en deden we in drie weken vijftien clubs aan. Die Franse zalen zijn heel mooi, maar ze lijken wel allemaal op elkaar – op het einde was ik het kotsbeu. Daarom dat we met Balthazar graag nieuwe territoria veroveren: je wint er een nieuw gevoel bij als je er op het podium staat.»

HUMO Landen die je met Warhaus zoal aandoet: Frankrijk, Duitsland, Zwitserland, Spanje…

Devoldere «En Engeland, daar hebben we ook een paar data geboekt.»

HUMO Hoe moeilijk is touren in Engeland?

Devoldere «Een tour boeken is niet moeilijk, het gaat erom je zaal vol te krijgen. Met Balthazar begint dat in Londen stilaan te lukken, daar krijgen we al zo’n duizend man binnen. Maar daarom zijn we er nog niet doorgebroken: zodra we regionaal gaan, staan we weer voor vijftig man te spelen.

»Het blijft hoe dan ook een superinteressant land: je kan er in zo’n landelijk jeugdhuis aankomen, en op de muren de foto’s zien van de keren dat Muse en Coldplay er gestaan hebben. Het is een heel andere muziekcultuur dan bij ons, ze zijn er gewend om te moeten knokken om ergens te raken, terwijl je bij ons maar een scheet moet laten om een fles single malt op je rider te krijgen. Iets als Oscar & The Wolf, wat we hier ongelofelijk hip vinden, is daar intussen alweer passé. Maar het is wel daar dat de betere bands zijn opgestaan.»

HUMO Je lijkt je meer verwant te voelen met de muziekscene daar.

Devoldere «Nee, dat niet. Iets als Warhaus is voor mij typisch continentaal.»

HUMO In ‘Bruxelles’ bezing je bijvoorbeeld het gelijknamige mierennest. Was dat nog nodig?

Devoldere «Ik heb er vier jaar gewoond, maar toen het voorbij was met mijn toenmalig lief ben ik weer naar Gent verhuisd. Het is dus eigenlijk een break-upsong, maar ik wou hem niet de naam geven van de vrouw in kwestie. Liever de stad waar ik tegelijk afscheid van nam. Want ik blijf fan van Brussel, ik kan nog altijd een brok in de keel krijgen als ik de stad binnenrijd. In Brussel zie je alles zoals het er is, het centrum is niet opgeboend zoals dat van Parijs. Daar is alles wat niet blinkt naar de banlieues verbannen.»

HUMO Slaag je er nog in volledig thuis te komen als je zoveel de baan op bent?

Devoldere «Voor mij is thuis zijn veel meer rock-‘n-roll dan touren. Op tour is alles perfect geregeld, ik krijg er elke dag warm eten en mijn was wordt gedaan. Thuis niet, daar leef ik als een scumbag (lacht).»

HUMO Hoe dictatoriaal ben je in Warhaus, nu jij het alleen voor het zeggen hebt?

Devoldere «Zoveel als nodig is. Als het fout loopt, grijp ik in. Maar vaak gebeurt dat niet. In mijn band spelen mensen mee die zelf groepen hebben, zoals Jasper Maekelberg van Faces On TV. Ik weet van hem dat hij heel blij is om eens mee te draaien in iets waar het er niet noodzakelijk democratisch aan toe gaat. Dat vindt hij verfrissend, zegt hij (lacht).»

HUMO Nog één keer over Balthazar: vanmorgen ‘This is a Flirt’ nog eens op de radio gehoord, bijna tien jaar oud ondertussen. Heb je nog voeling met die jeugdhuisversie van Balthazar?

Devoldere «Nee, allang niet meer. Al gaat het tegenwoordig wat beter: ik heb die periode lange tijd als een jeugdzonde gezien. Daar ben ik wel overheen, nu lach ik er eens mee en denk ik terug aan mijn studententijd en het bijbehorende gevoel van toen: denken dat je alle vrijheid in de wereld hebt, terwijl ik ook maar braaf tussen de lijntjes kleurde. Onze eerste jaren waren heel erg op Gorillaz en LCD Soundsystem gericht, maar ondertussen heb ik geleerd dat als je je baseert op wat modieus is, je werk ook heel snel gedateerd raakt. Daar ben ik nu te koppig voor. Ik ben er gerust in dat Jinte en ik als goeie wijn zijn: we worden beter met de jaren.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234