Warhaus in Ancienne Belgique Club

‘I brought you popcorn / But you watched your arthouse shit’: Maarten Devoldere richt zich tot zijn Sylvie Kreusch, maar hij had het even goed over Warhaus kunnen hebben. Met z’n soloproject wil hij de ultieme chanson brengen, maar blijft hij stranden op weerspannige pop noir. En kijk: in de AB Club slaagt hij wederom niet in zijn opzet. Zijn merde, mijn geluk.

In het Warhaus van Maarten Devoldere staat een wijnbespatte piano. De schoorsteenmantel is met marmerwolken overtrokken, op de overloop liggen leren schoenen. De keuken is een niemandsland. Zoveel staat me voor de geest sinds debuutplaat ‘We Fucked A Flame Into Being’ me erin rondleidde.

Aan die plaat heeft Devoldere grotendeels alleen gewerkt. Maar ten dienste van de tournee markeert hij een aantal liner notes in fluo. Kreusch (Soldier’s Heart) is natuurlijk de eerste. Michiel Balcaen (Balthazar,Faces on TV) rammelde afgelopen zomer Devolderes ribbenkast dooreen in een partijtje worstelen, maar hij kan ook een aardig mopje drummen. Ook Jasper Maekelberg (Faces on TV) - multi-instrumentalist, mixer en producer - heeft véél noten op zijn zang. Vanavond staat zijn signatuur duidelijk op de nummers gedrukt.

Een flink deel van de liedjes volgt de bewegwijzering op de plaat niet. ‘The Good Lie’ is trager en donkerder met een spacy noise-outro, maar Devolderes strottenhoofd daalt een trap te veel af. Op ‘Beaches’ heeft hij een gammel tekstueel bruggetje bijgebouwd waar ik liever omheen wandel. “Brussel, je bent stil”, zegt Maarten. Klein vraagtekentje.

Dat komt omdat piano en trompet tot nu te veel uitblijven. Die zijn nochtans belangrijk: ze dicteren de dresscode voor het bacchanaal. En dancing queen Kreusch staat te verdoken opgesteld achter Devoldere. Later stapt ze naar voren.

Tijd voor een doorstart. De kale, jagende drum die ‘Against the Rich’inzet, zoekt anschluss bij Bowies ‘’Tis a Pity She Was a Whore’. Maekelberg schippert tussen melodica en drumcomputer, Devoldere schoolt zijn “tryyyyyyy”’s om tot een schertslachje en de “awawawawawa”’s krijgen dan toch iets decadents. ‘I’m Not Him’ legt de verhoopte full house op tafel: keys, blazers, een uitgewoonde stem en een lijzige stem. Uitgesponnen jazz. En dan nog wat dingen waar Uma Thurman in ‘Pulp Fiction’-outfit dansant van wordt.

Maekelberg injecteert kapitaal in ‘Machinery’. Hij deletet de slepende cowboyboots van op de plaat en start het nummer met een blokkendoosriedeltje. Daarna nodigt hij uit voor een waltz. Heel vreemd, très Warhaus.

Ook tijdens ‘Here I Stand’, een nummer dat niet op de plaat staat, hoor ik Maekelberg het duidelijkst. Zijn gitaar bindt-ie na het tweede refrein heel kort aan om de ondergrond van de song dooreen te harken. Daar gaat hij op stuiptrekken, dus Gainsbourg en Birkin ruimen beter plaats. Ongekamde zielen vinden in deze nijverheden geen romantiek meer, maar dat geeft niet: zo meteen keert Devoldere terug en wijst hij met zijn trompet terug naar de wallen onder m’n ogen. Warhaus ligt nog steeds op het terrein van de nachtbraker.


Het moment

Met één plaat zou je denken alle nummers van Warhaus wel te kennen. Eén, twee, drie keer mis: Warhaus bleef verrassen met onbekende uitvoeringen.


Tweet

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234