null Beeld

'Wat als?': Ben Segers

Weinig mensen hebben zo'n sappige slappe lach als Ben Segers. Het is een lach die opborrelt tussen darmen en maag en er klaterend als gletsjerwater uitrolt. 'Blijkbaar staat er een etiket 'om te lachen' op mijn voorhoofd.

Ik heb daardoor al naast rollen gegrepen: 'Sorry Ben, als we jou zien moeten we gewoon te hard lachen.' Het vreemde is: ik ben niet iemand die het grote geluk promoot. Ik ben al blij als ik tevreden ben.'

Het is één van die scènes uit het ware leven die hij niet snel zal vergeten: met de onzekerheid van de mens die nog niet precies weet of hij wel geschikt is voor de keuze die hij op het punt staat te maken, zat de negentienjarige Segers achter de piano op het podium. Aan de microfoon zijn medestudent toneel Tom Dewispelaere. Samen brachten ze hun versie van 'Have A Little Faith in Me' van John Hiatt.

Het was serieus bedoeld. Hartontwrichtend serieus, zoals alleen prille twintigers die net jeugdpuistjes en snorrendons ontgroeid zijn, zich over de ernst van emoties kunnen buigen. Tom begon. De vier leraren in de zaal hielden hun adem in. Ben nam over en plots veranderde de sfeer: het begon met een kuch, er volgde een onderdrukt gegrinnik, een knorrig gesnuif door de neus. Toen – zoals een ballon knapt als je er met een naald in prikt – barstte er iemand in lachen uit. Onbedaarlijk.

'Sorry Ben, we kunnen er niets aan doen,' klonk het verontschuldigend, de tranen van het lachen nog glinsterend in de ooghoeken, 'maar het is gewoon grappig. Jij bent gewoon grappig, zeker als je zo hard je best doet om ernstig te zijn.'

'Ik kon wel janken,' zegt Segers nu met een scheve grijns op zijn gezicht.

Ben Segers «Ik heb me vroeger weleens het slachtoffer van mijn eigen kop gevoeld. Mensen leken niet te geloven dat ik iets ernstiger personages aankon. Herinner je je 'De parelvissers' nog? Het eerste fictieproject van Woestijnvis over die jongere broer die de vrienden van zijn overleden broer samenbrengt in een huis in de Ardennen? Normaal had ik daar een grotere rol in – de rol van die jongere broer. De hoofdrol, eigenlijk.

»Anderhalf jaar heb ik die rol gelezen en ingeoefend, maar één maand voor de opnames begonnen, belde Tom Lenaerts me op: 'Heb je deze middag tijd? Zullen we samen iets eten?' Ik voelde al: hier klopt iets niet. 'Sorry Ben,' kreeg ik te horen. 'Je bent toch te oud voor de rol.' Ik heb geknikt en gezwegen, maar ik dacht wel: 'Mannen, we zijn al anderhalf jaar bezig. Dat had je nu toch eerder kunnen zien?'

»Achteraf, na de opnames, ik denk bij de eerste visie, kwam Michel Vanhove, de regisseur, naar me toe. 'Ben,' zegt hij, 'het lag niet aan jouw leeftijd, wel aan jouw fysionomie.' 'Ah, mijn fysionomie?' vraag ik. 'Mensen beginnen gewoon te lachen als ze jou zien.'»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234