Wat ruist dáár door het struikgewas: Onze Man wordt naaktloper

In Wippra, een slaapdorp in de voormalige DDR, ligt de langste officieel erkende naaktwandeling van Europa. Een traject van 10 kilometer, door een bos waar het begrip zomermode enkel verwijst naar de snit van je schaamhaar. Maar ook in eigen land zijn er - clandestien weliswaar - mogelijkheden om met de broek uit en de fluit vooruit door het land to wandelen.

'De wind langs je bloot gat voelen strelen: zalig!'

Duitsland heeft een rijke naaktcultuur, of met een welluidend Germaans begrip: Freikorperkultur, kortweg FKK. Naast de meer courante naaktcamping en het obligate naaktstrand kan je in de Heimat ook naakt boogschieten, naakt bowlen en in de winter naakt langlaufen en - brrr - skiën. Om de twee maanden kan je in een Berlijnse biertent zelfs terecht voor een heuse Nacktschlagerparty. Supertoll, hebben we ons laten vertellen.

Na zes uur rijden komen fotograaf Thomas, mijn naakte compagnon de route, en ik aan in Wippra. Door dat dorp stroomt de Wipper, ik verzin het niet, een rustig kabbelende rivier. Door het idyllische Wipperdal meandert sinds vorig jaar een bewegwijzerde naaktwandeling, die vrij toegankelijk is voor het publiek. Geen gedoe met gidsen of georganiseerde wandelgroepen, je kan het gewoon op eigen houtje doen.

Voor we aan onze tocht beginnen, slaan we wat proviand in bij de plaatselijke supermarkt. Aan de kassierster vraag ik met gedempte stem of zij misschien weet waar de Nacktwanderweg precies begint. Ze kijkt me wat verbaasd aan, en dan word ik het lijdend voorwerp van een genante sketch. Ze wendt haar hoofd van me af, en nog voor ik in het Duits kan stamelen dat we de weg wel zullen vinden, roept ze met luide stem naar haar collega van de charcuterie of zij misschien weet waar die naturistenwandeling ook alweer begint.

Plots voel ik vanuit alle rayons ogen mijn richting uitkijken. Ik voel me betrapt en ontmaskerd: een naaktwandelaar in vermomming! De vrouw van de charcuterie komt achter haar toog vandaan en neemt me mee naar buiten. 'Ik zal het je tonen, het is niet ver. De brug over en dan de eerste straat rechts, die rij je uit en dan kom je aan het stuwmeer. Daar begint de wandeling.' Of ze de wandeling zelf al eens geprobeerd heeft, probeer ik nog. 'Nee, in Wippra zijn er geen naturisten,' klinkt het afgemeten. Als ze terug naar haar vleeswaren beent, hoor ik collectief sardonisch gelach. Vijf minuten in Wippra en ik ben al de risee. En ik ben nog niet eens naakt.

We parkeren de auto vlak bij het begin van de wandeling. De temperatuurindicator op het dashboard geeft niet meteen ideaal naaktwandelweer aan: een schamele 14 graden, aangevuld met een frisse bries. We stappen uit. Iets verderop is een bordje tegen een boom getimmerd, met een opschrift in rijm: 'Willst Du keinen Nackten sehen, darfst Du hier nicht weiter gehen!' Ik doe m'n kleren uit en eerlijk gezegd: ik voel me toch eerder een Fremd dan een Freikörper. Een potloodventer met een flauw excuus: ik steek mijn broek af voor Humo. We besluiten niet flauw te doen en nemen geen kleren mee voor onderweg. Zelfs geen regenjas, ook al lijkt het wolkendek vandaag weinig clementie te tonen voor twee naakte zielen in het midden van een Duits bos.

Als een volleerd naaktrecreant steek ik zelfs mijn sokken en schoenen in mijn rugzak. Ik start blootsvoets! En dan beginnen we. Ik laveer tussen brandnetels en distels. De regen van de voorbije dagen heeft het bospad omgevormd in een uitgestrekte modderstrook. De aanraking van mijn zool met die zompige ondergrond heeft iets sensueels, een soort glijmiddel voor de voet. Het nadeel: ik heb minder grip. In mijn hoofd ontvouwt zich een rampscenario. Ik zie mezelf uitglijden en ongelukkig neerkomen op een rechtopstaande dennenappel. Zou dat wel erkend worden als arbeidsongeval? En zou ik op de redactie ooit nog serieus genomen worden, mocht dat uberhaupt al tot de mogelijkheden behoren? Ik haal mijn sokken en schoenen toch maar weer uit mijn rugzak.

Intussen krijgt de zwaartekracht onder mijn buikgordel vrij spel. Ik had nooit gedacht te zullen ervaren wat een rijkelijk voorziene vrouw voelt als ze zonder sportbeha over een boswegel hobbelt, maar volgens mij komt dit aardig in de buurt. Na een halfuur stappen komen we op een kruising, met recht voor ons een meer. Thomas zegt dat we links moeten, ik zweer bij rechts. Het moet een vreemd gezicht zijn voor een toevallige passant: twee naakte mannen die kibbelen over de juiste weg. Ik vertrouw op de intuïtie van mijn metgezel. Hij blijkt gelijk te hebben.

Langs het meer zie ik iets verderop twee vissers aan de oever zitten. Gekleed en al! Ik wil hen een paar vragen stellen - ik ben hier uiteindelijk als reporter - maar om hen te bereiken moet ik het naaktpad verlaten. Het blijkt een behoorlijke psychologische drempel. Met schroom benader ik het vissende koppel, mijn rugzak als een soort schaamlap tussen ons in. Richard en Rosa Morgenstern - man en vrouw - merken mijn ongemak op en stellen me meteen gerust. 'Dit was in DDR-tijden al een naaktstrand, wij zijn heel wat gewend. Geregeld zien we hier groepen van wel 20 naakte mensen voorbijstappen, en er komen hier ook geregeld naakte mountainbikers. Je went er snel aan. We hebben er ook nog nooit last mee gehad. Die mensen komen hier gewoon om naakt te zijn. Niets méér.'

Of ze nooit zelf in de verleiding zijn gekomen om hun kleren even aan de haak te hangen? Gedecideerd luidt hun antwoord: 'Nee, nee, wij komen hier enkel voor de snoeken en de karpers.' Het weer leent zich er niet meteen toe, maar voor het totaalpakket besluit ik toch even te skinnydippen in het meer. Thomas blijft aan de kant: hij is bang dat een snoek in zijn dobberende lid een smakelijke worm ziet en een pijnlijke vergissing maakt. Fotografen, het blijven watjes.


Für der Humo

Na het zwemmen gaan we in het gras zitten voor een naakte lunch. Ik laat mezelf langzaam droogblazen door de wind, maar merk al snel dat het iets te fris is om lang stil te zitten, toch zonder kleren aan. Een oerreflex trekt over mijn lijf: elk haartje strekt zich uit. Ik moet verder, wil ik niet door en door verkleumd raken.

Als we de beschutting van het naaldwoud verlaten en een kaalgekapte woestenij betreden, begint het ook nog te miezeren. Een fijn tapijt van regendruppels rijgt zich vast in mijn borsthaar. Waar ben ik aan begonnen? We zijn nu al anderhalf uur aan het wandelen, maar we zijn nog geen naakte ziel tegen het lijf gelopen. Waar zitten al die naaktwandelaars? Zou het te slecht weer zijn, of zijn we domweg ergens van het pad gesukkeld? Tot ik in mijn ooghoek twee naakte mensen zie opduiken. Een koppel op leeftijd, ik schat vooraan in de zestig, kuiert langzaam onze richting uit. Ik waan me even een antropoloog die een nog onontdekte Teutoonse stam op het spoor is gekomen.

Helaas: als de twee ons zien, keren ze meteen op hun stappen terug - wellicht heeft de kloeke lens van Thomas ze afgeschrikt. Ik begin hevig te zwaaien, maar ze lopen alleen maar verder weg. We zetten de achtervolging in: iets verderop houden ze halt, maar 't is duidelijk dat ze het zaakje niet vertrouwen. De vrouw verschuilt zich achter haar man. Die vraagt met argwaan in de ogen wat we hier doen. 'Wij zijn twee journalisten die hier komen naaktwandelen. Für der Humo.'

Ik stel wat vragen, maar hij wil alleen kwijt dat het hun eerste keer is. Daarna vraagt hij kordaat of we het erg zouden vinden om gewoon verder te gaan. Wat we ook doen. Het pad gaat verder lichtjes bergop. Het is intussen gestopt met regenen. En dan volgt het summum van deze naaktwandeling. De zon breekt door de wolken, recht op ons bloot lijf! Het is een ervaring die meteen binnenkomt op 1 in onze top 3 van het naaktwandelen, vóór het gevoel van hoog gras dat zacht je scrotum streelt, en wildplassen zonder je broek open te ritsen. Het grootste nadeel: onze meest vooruitstekende extremiteit - de voorhuid, voor de slechte verstaander -tintelt de hele tijd van de kou. Maar voor de rest: een absolute aanrader. U zou het ook eens moeten proberen.


Naakt door de Kempen

In Wippra wordt de naakte mens getolereerd, maar hoe zit het bij ons? Navraag bij een advocaat die vaak zedendelicten behandelt, leert dat in het Strafwetboek nergens het woord 'naaktlopen' valt. Er is enkel het ruim geformuleerde artikel 385, dat bepaalt dat 'hij die in het openbaar de zeden schendt door handelingen die de eerbaarheid kwetsen, wordt gestraft met een gevangenisstraf van acht dagen tot een jaar en met een geldboete van zesentwintig tot vijfhonderd euro'.

'Onze Man staat paraat: Ik had nooit gedacht te zullen ervaren wat een rijkelijk voorziene vrouw voelt als ze zonder sportbeha over een boswegel hobbelt, maar volgens mij komt dit aardig in de buurt'

In de praktijk komt het erop neer dat iedereen die zich stoort aan een naaktloper een klacht kan indienen. Schrikt dat de mens in adams en evakostuum op eigen bodem af? Om die vraag te beantwoorden, moet je ze natuurlijk eerst vinden. Maar waar? Via de zoekterm 'naaktlopen' stoot ik op truenudists.com, een soort Facebook, maar dan met onthullender profielfoto's. Daarop lees ik een bericht van een zekere Peter, die geregeld naakt door de Kempen blijkt te stappen. We spreken af in Turnhout. In een café.

Peter «Ik denk dat je als naaktloper geboren wordt. Al sinds mijn puberteit voel ik die behoefte. Ik heb het alleszins niet van thuis meegekregen: mijn ouders heb ik zelfs nooit in hun blootje gezien.

»Toen ik samen met mijn vrouw ons eerste appartement huurde, ging ik meteen naakt zonnen op het balkon. Ik ging ook weleens naar een naaktstrand, en twee jaar geleden ben ik dan voor het eerst zonder kleren in een bos gaan wandelen, hier in de buurt. De Kempen zijn daar ideaal voor: hier heb je tenminste nog bossen. Als je richting Brussel of Haspengouw gaat, mag je al blij zijn dat er nog een boom staat om je in geval van nood achter te verschuilen. En de kust is al helemaal rampzalig.

»Die eerste keer was toch best spannend. Ik had alles op voorhand goed uitgezocht. Ik had, met kleren aan, de route die ik zou wandelen verschillende keren en op verschillende tijdstippen verkend. Zo wist ik ongeveer wanneer er mensen kwamen joggen of met de hond gingen wandelen. Uiteindelijk bleek dat ik het best om 5 uur 's morgens kon vertrekken. Heel vroeg, maar dat had ik ervoor over.

»Ik ben naar het bos gefietst. Daar heb ik al mijn kleren uitgetrokken, behalve mijn Tshirt: dan kon ik dat naar beneden trekken mocht ik onverwacht mensen tegen het lijf lopen. Niet dat het nodig was: ik ben niemand tegengekomen. Die eerste keer duurde ook nauwelijks een kwartiertje. Al die tijd voelde ik mijn hart in mijn keel bonzen. Ik keek ook constant achterom. Die hele wandeling voelde echt als een overwinning op mezelf.

»Nu ik het had aangedurfd, had ik de smaak te pakken. In het begin ging ik wel drie keer per week, al is dat inmiddels wel verminderd. Ik heb hier in de buurt twee vaste plekken. Eentje om naakt te joggen, en een bos met lange dreven om te wandelen.

»Voor mij is het heel belangrijk dat ik geen mensen tegenkom. Omdat ik niemand wil storen of choqueren, maar ook wel om mezelf te beschermen. Ik zou bijvoorbeeld niet willen dat ik zo collega's of kennissen tegen het lijf loop. Naaktlopen wordt toch snel geassocieerd met seks. Veel mensen denken: het zal toch gene Dutroux zijn, zeker? Maar voor mij heeft het niets met seks te maken. Ik vind het gewoon fantastisch om de zon op heel mijn lichaam te voelen. Of nog beter: de wind langs je poep te voelen strelen. Dat gevoel van vrijheid, daar is het mij om te doen.

»Een paar weken geleden was ik eens twintig minuten later vertrokken om te gaan joggen, en toen zag ik in de verte een geklede tegenligger. Ik heb me vlug aangekleed en ben verder gelopen. Toen we elkaar kruisten zei ik vriendelijk goeiedag, maar hij reageerde niet. Ik denk dat hij me wel gezien had. Normaal heb ik altijd wel iets bij de hand dat ik kan aantrekken, maar tegenwoordig durf ik mijn kleren weleens achter een boom te leggen en ze na mijn wandeling weer op te pikken. Dat maakt het toch net iets uitdagender.

»Mijn schoenen hou ik aan, ja. Ik heb weleens blootsvoets gestapt, maar toen moest ik over een strook klinkers. Ruw dat die zijn! Mijn voeten stonden in brand. Het ziet er natuurlijk wel raar uit, helemaal naakt maar wel met schoenen en sokken aan, maar het is beter voor je voeten.

»Waar je ook moet op letten is dat je je overal goed insmeert als de zon schijnt. En dan bedoel ik echt overal. En na de wandeling moet je jezelf grondig controleren op teken. Vorig jaar had ik er geregeld vier of vijf op plaatsen waar je ze echt niet wil hebben.

»Thuis ben ik ook zoveel mogelijk naakt, ook in de tuin. Onze tuin grenst aan die van de buren, en ze kunnen me wel zien, maar ik dwing ze toch niet om te kijken? Alleen in de lente ben ik voorzichtig: tussen onze tuinen staat een lange beukenhaag, en die verliest in het voorjaar haar blaadjes. Intussen zal heel de buurt wel weten dat ik naakt rondloop in mijn tuin, maar ik heb nog geen klachten ontvangen.

»Mijn vrouw is zowat de enige die weet dat ik ook naakt door het bos loop. Aanvankelijk vond ze het wel wat vreemd: ze is zelf niet naturistisch ingesteld, ze loopt zelfs thuis niet in haar blootje rond. Maar nu aanvaardt ze het. 'Zolang het maar bij naaktwandelen blijft,' zegt ze. Er zijn ook nog een paar internetvrienden met wie ik erover chat, maar dat is het.

»In de Ardennen bestaat er een naakte wandelgroep, die geregeld gaat stappen in de buurt van Florenville. Die hebben een geklede verkenner mee die 500 meter voorop loopt en de rest met een walkietalkie waarschuwt voor aankomende passanten. Dan kunnen ze snel een handdoek omslaan. In Vlaanderen bestaat zoiets niet: ik heb op internet weleens de vraag gesteld of er geïnteresseerden zijn, maar daar komen dan toch vooral reacties op van mensen die het niet bij dat naaktwandelen willen houden. En ik wil ook niet met om het even wie gaan wandelen. Bij de meeste mensen is een beschermend laagje textiel doorgaans wel gepast (lacht).»


Keukenpiet

Een meer militante naaktloper is Jéróme Jolibois. Hij organiseert elk jaar in juni de World Naked Bike Ride in Brussel, een naakte fietsmanifestatie voor een veiliger verkeer. Het interview vindt plaats bij hem thuis, waar hij me naakt ontvangt.

'In België mag naaktlopen eigenlijk niet, maar daar trekt Jéróme Jolibois zich niets van aan. Ik doe het vooral in het Zoniënwoud of het Ter Kamerenbos. De voorbijgangers reageren haast unaniem positief'

Jéróme Jolibois «Ik noem mezelf een nudien - een samentrekking van nudiste en quotidien: een dagelijkse nudist, dus. Als kind speelde ik al het liefst in mijn blootje, en 's nachts trok ik in mijn slaap onbewust mijn pyjama uit. Als ik thuiskom, is het eerste wat ik doe mijn kleren uittrekken. Ik heb wel geleerd om een keukenschort voor te binden als ik iets in de pan met olie bak: een gouden raad voor de debuterende nudien (lacht).

»Ik kan moeilijk kleren op mijn huid verdragen: als ik dat langer dan twee uur moet volhouden, krijg ik het benauwd. Op mijn werk is het dus doorbijten. Ik ben consultant bij een bank en ik heb aan mijn bazen gevraagd of ik achter mijn bureau naakt mag werken, maar dat vonden ze toch wat te ver gaan. Maar op het werk weet iedereen dat ik een nudien ben, en ze maken er geen probleem van.

»Als ik een lange autorit moet maken, kruip ik ook naakt achter het stuur. Vrachtwagenchauffeurs hebben dan wel inkijk, maar die claxonneren hoogstens eens. En als ik moet stoppen om te tanken, sla ik een soort wikkelrok rond mijn lenden. Niemand die er iets van merkt.

»Het eigenlijke naaktlopen is begonnen op mijn vijftiende, op vakantie met mijn ouders. Terwijl zij lagen te zonnen tussen de massa, wandelde ik weg van de drukte. Dan kwam ik mensen tegen die naakt aan het zonnen en zwemmen waren. Ik ging dan ook liggen, maar omdat ik niet lang kan blijven stilliggen, begon ik rond te wandelen. En dat ben ik blijven doen.

»In België ga ik vooral naaktlopen in het Zoniënwoud of het Ter Kamerenbos. Ik probeer wel zoveel mogelijk de drukte te mijden - ik zal niet meteen op een zomerse zondagmiddag langs een speeltuin met kinderen wandelen - maar ik ga mensen ook niet per se uit de weg. Ze schrikken altijd wel even, maar mijn ervaring is dat meer dan negentig procent geen probleem met naaktlopers heeft. Ik vraag het voorbijgangers ook geregeld, en die reageren haast unaniem positief. Er zijn wel mensen die een andere weg inslaan als ze me zien aankomen, maar de meeste zeggen gewoon vriendelijk goeiedag. In die paar jaar heb ik hooguit twee negatieve reacties gehad. En voor alle duidelijkheid: ik heb nog nooit juridische problemen gehad.

»Een vriend van me heeft een discotheek, en van hem mag ik daar weleens naakt rondlopen. Het enige nadeel is dat sommige mensen het niet kunnen laten om eens stevig in je billen te knijpen. Maar dat neem ik erbij.

»Dit jaar heb ik voor het eerst ook deelgenomen aan de Naked European Walking Tour. Dat is een naaktwandeling van een week in de Alpen. Sinds 2005 wordt die elk jaar georganiseerd, en dit jaar was het in Oostenrijk. We waren met 24 mensen: 21 mannen en 3 vrouwen. Uit Nederland, Duitsland, Italië, Portugal, twee mensen waren zelfs speciaal uit Nieuw-Zeeland gekomen. De oudste deelnemer was 82. Elke dag maakten we een fikse wandeling, en 's avonds aten we allemaal samen naakt in een chalet. Het was geweldig. Van de uitbater van een berghut mochten we zelfs naakt iets drinken op zijn terras. We moesten wel aan de andere klanten vragen of het hen stoorde, maar die vonden het niet erg. Ze wilden zelfs allemaal met ons op de foto. Een mooi souvenir toch, gefotografeerd worden met zo'n bende naaktwandelaars?

»Het grappigste moment was toen we met z'n allen werden tegengehouden door een Duitse militair. Die hield daar in de buurt manoeuvres met zijn eenheid, en wij waren daar middenin beland. Een legerjeep is ons toen komen ophalen. Die chauffeur heeft ons uit de militaire zone geëscorteerd, terwijl rondom ons de mitraillettes klonken. En wij in marspas erachteraan, strak in het gelid. Na tien minuten kwamen we zijn eenheid tegen. De blikken van die soldaten! Ze konden hun ogen niet geloven.

»Mijn lichaam is veranderd door het vele naaktlopen. Zo kan ik veel beter tegen de kou. Vorig jaar heb ik samen met een vriend op Allerheiligen een naaktwandeling van vier uur gemaakt, in een bos in Frankrijk. Acht graden was het, en er stond aardig wat wind, maar als je goed doorstapt merk je daar niets van. En bij vijftien graden in mijn huiskamer kan ik probleemloos naakt tv kijken. Terwijl anderen dan een dikke wollen trui nodig hebben.

»Sinds kort heb ik me aangesloten bij APNEL, de Association pour la Promotion du Naturisme en Liberté. Wij vinden naakt zijn een fundamenteel mensenrecht, en we willen dat er wereldwijd meer plekken komen waar mensen in alle vrijheid naakt kunnen zijn. En dan heb ik het niet per se over zo'n uitgestippelde naaktwandeling, zoals in Duitsland. Ik ben daar eigenlijk tegen. Dan mag het alleen maar daar, en nergens anders. Terwijl het voor ons overal zou moeten kunnen, zolang je niemand bewust stoort. Nu is er in ons land alleen het naaktstrand in Bredene en dat ligt dan nog in een uithoek, zonder toezicht. Letterlijk gemarginaliseerd. Geen wonder dat daar voyeurs op afkomen, en mensen die seks zoeken. Ik vind dat jammer, want dat werpt een smet op het naakt zijn. En je moet er maar eens op letten: de perverten en verkrachters hebben altijd hun kleren aan. Allez, tot op een zeker punt toch.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234